ព្រះគុម្ពីរព្រះសហគមន៏កាតូលិក/ម៉ាថាយ

ពីWikibooks
Jump to navigation Jump to search

ព្រះគម្ពីរសម្ពន្ធមេត្រីថ្មី ដំណឹងល្អរៀបរៀងដោយលោកម៉ាថាយ

ពាក្យលំនាំ[កែប្រែ]

លោកម៉ាថាយ‌​ជាអ្នកទារពន្ធជាតិយូដាម្នាក់​ដែលពីដើមមានឈ្មោះថា​លេវី។​‌​ព្រះយេស៊ូបានត្រាស់​ហៅលោកមកធ្វើជាសាវ័ក​ ព្រមទាំងបាន​តែង​តាំងលោកជាគ្រីស្តទូត​ផង។ គោលបំណងរបស់លោកម៉ាថាយ លោកបានតែងក័ណ្ឌគម្ពីរដំណឹងល្អនេះ​ក្រោមការបំភ្លឺរបស់ព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ​ដើម្បីណែនាំជនជាតិ​យូដាអោយជឿថា​ព្រះយេស៊ូពិតជាព្រះគ្រីស្ត​ដែលបានយាងមកតាមព្រះបន្ទូលសន្យារបស់​ព្រះជាម្ចាស់។​លោកចង់បង្ហាញថា​ព្រះយេស៊ូយាងមកក្នុងលោកនេះដើម្បីបំពេញកិច្ចការទាំងអស់​ស្របតាមព្រះបន្ទូល​សន្យារបស់ព្រះជាម្ចាស់កាលពី​ដើម​  និង​  ស្របតាមពាក្យដែលពួកព្យាការីថ្លែង​ទុកមកផងដែរ។ លោកម៉ាថាយចង់ពន្យល់ទៀតថា​ព្រះយេស៊ូក៏ដូចជាលោកម៉ូសេដែរ​ព្រះអង្គយាងមកប្រទានវិន័យ​តែវិន័យថ្មីនេះធ្វើអោយវិន័យពីដើមមានអត្ថន័យ​និង​មានតម្លៃពេញលក្ខណៈថែមទៀត។​ហេតុនេះ​ហើយបានជាលោកចូលចិត្តដកស្រង់ឃ្លាជាច្រើនពីព្រះគម្ពីរសម្ពន្ធមេត្រីចាស់​ដែលជនជាតិយូដាចាំច្បាស់​មកចំលងដាក់ក្នុងគម្ពីររបស់លោក​ដើម្បីធ្វើជាភស្តុតាងបញ្ជាក់ថា​ព្រះយេស៊ូពិតជា​យាងមកផ្តល់អត្ថន័យ​អោយព្រះគម្ពីរសម្ពន្ធមេត្រីចាស់​បានពេញលេញ។ លោកម៉ាថាយក៏ចង់ពន្យល់ជនជាតិយូដាថា​ក្រុមគ្រីស្តបរិស័ទគ្រប់ជាតិគ្រប់សាសន៍​ពិតជាប្រជារាស្ត្រ​របស់ព្រះជាម្ចាស់។​‌រីឯជនជាតិអ៉ីស្រាអែលដែលមិនព្រមជឿព្រះយេស៊ូ​លែងមានសិទ្ធិជាប្រជារាស្ត្រ​របស់ព្រះអង្គ​ទៀតហើយ។ លោកម៉ាថាយយកចិត្តទុកដាក់ដាស់តឿនក្រុមគ្រីស្តបរិស័ទ​ដែលហៅថា​"ក្រុមជំនុំ/ព្រះសហគមន៍"​ដ្បិតក្រុមជំនុំ/ព្រះសហគមន៍នេះហើយ​ដែលបានទទួលអំណាចពីព្រះគ្រីស្ត​និង​បន្តបេសកកម្មរបស់​ព្រះអង្គក្នុងពិភពលោកសព្វថ្ងៃ។ លោកម៉ាថាយសរសេរក័ណ្ឌគម្ពីរដំណឹងល្អនេះ​តាមគំនិតរបស់ជនជាតិយូដា​គឺលោកមិនហ៊ានសរសេរ​ព្រះនាមព្រះជាម្ចាស់ទេ​តែលោកប្រើពាក្យ​«ស្ថានបរមសុខ»​ជំនួសវិញ​ឧទាហរណ៍​លោកប្រើពាក្យ​‌«ព្រះរាជ្យនៃស្ថានបរមសុខ»​‌ជំនួស​ពាក្យ​‌  «ព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់»។ អ្នកអានមុខជាឃើញក្នុងក័ណ្ឌគម្ពីរដំណឹងល្អម៉ាថាយថា​ព្រះយេស៊ូយាងមកផែនដីនេះ​ដើម្បីកសាង​ពិភពលោកមួយថ្មី‌​គឺ​«ព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់»​ហើយព្រះអង្គប្រៀនប្រដៅអស់អ្នកដែលមកតាម​ព្រះអង្គអំពីរបៀបរស់នៅសមស្របនឹងព្រះរាជ្យនេះ​ដើម្បីអោយគេអាចធ្វើជាបន្ទាល់​នាំដំណឹងល្អអំពី​ព្រះរាជ្យ​ទៅប្រកាសប្រាប់មនុស្សទាំងអស់​នៅសព្វទីកន្លែង​  រហូតដល់អវសាន​កាល​នៃពិភពលោក។ បញ្ជីរាយនាមព្រះអយ្យកោរបស់ព្រះយេស៊ូ (លូកា​៣.  ២៣-៣៨)

ជំពូកទី១[កែប្រែ]

១  នេះជាបញ្ជីរាយនាមព្រះអយ្យកោរបស់ ព្រះយេស៊ូគ្រីស្ត*​ជាព្រះរាជវង្សរបស់​ព្រះបាទដាវីឌ​ដែលត្រូវជាពូជពង្សរបស់លោក​អប្រាហាំ*។

​​  លោកអប្រាហាំបង្កើតលោកអ៉ីសាក​លោក​អ៉ីសាកបង្កើតលោកយ៉ាកុប‌ ​លោកយ៉ាកុបបង្កើត​លោកយូដា  និង  បងប្អូនរបស់គាត់​‌​៣  លោកយូដា​និង  នាងថាម៉ារបង្កើតលោកផារេស​និង​លោកសេ​រ៉ា​លោកផារេសបង្កើតលោកហេតស្រូម​លោក​ហេតស្រូមបង្កើតលោកអរ៉ាម​៤  លោកអរ៉ាម​បង្កើតលោកអមីណាដាប់​លោកអមីណាដាប់​បង្កើតលោកណាសូន​លោកណាសូនបង្កើតលោក​សាលម៉ូន​    លោកសាលម៉ូន​និង​នាងរ៉ាហាប​បង្កើតលោកបូអាស​លោកបូអាស  និង  នាងរូថ​បង្កើតលោកអូបេដ​លោកអូបេដបង្កើតលោក​យេសាយ​ ​  លោកយេសាយបង្កើតស្តេចដាវីឌ។

ស្តេចដាវីឌ​និង​ភរិយារបស់អ៊ូរីបង្កើតស្តេច​សាឡូម៉ូន​៧  ស្តេចសាឡូម៉ូនបង្កើតស្តេចរ៉ូបោម​ស្តេចរ៉ូបោមបង្កើតស្តេចអប៊‌ីយ៉ា‌​ស្តេចអប៊‌ីយ៉ា​បង្កើតស្តេចអសាភ​‌​៨  ស្តេចអសាភបង្កើតស្តេចយ៉ូ​សាផាត​ស្តេចយ៉ូសាផាតបង្កើតស្តេចយ៉ូរា៉ម​‌ស្តេច​យ៉ូរ៉ាមបង្កើតស្តេចអូស្យាស​៩  ស្តេចអូស្យាសបង្កើត​ស្តេចយ៉ូថាម​ស្តេចយ៉ូថាមបង្កើតស្តេចអខាស​ស្តេចអខាសបង្កើតស្តេចអេសេខ្យាស​១០  ស្តេច​អេសេខ្យាសបង្កើតស្តេចម៉ាណាសេ​ស្តេចម៉ាណា​សេបង្កើតស្តេចអម៉ូន​ស្តេចអម៉ូនបង្កើតស្តេចយ៉ូ​ស្យាស​១១  ស្តេចយ៉ូស្យាសបង្កើតស្តេចយេកូញ៉ាស​និង  អនុជរបស់ព្រះអង្គ​ក្នុងគ្រាដែលគេកៀរជន​ជាតិអ៉ីស្រាអែល​យកទៅធ្វើជាឈ្លើយនៅស្រុក​បាប៊‌ីឡូន។

១២‌​ក្រោយគ្រាដែលគេកៀរជនជាតិអ៉ីស្រាអែល​យកទៅធ្វើជាឈ្លើយនៅស្រុកបាប៊‌ីឡូន​ស្តេចយេកូ​ញ៉ាសបង្កើតលោកសាឡាធាល​លោកសាឡាធាល​បង្កើតលោកសូរ៉ូបាបិល​១៣  លោកសូរ៉ូបាបិល​បង្កើតលោកអប៊‌ីយូដ​លោកអប៊‌ីយូដបង្កើតលោក​អេលីយ៉ាគីម​លោកអេលីយ៉ាគីមបង្កើតលោក​អស៊រ​‌​១៤‌  លោកអស៊របង្កើតលោកសាដុក​លោក​សាដុកបង្កើតលោកអគីម‌​លោក‌អគីមបង្កើត​លោកអេលីយូដ‌​១៥  លោកអេលីយូដបង្កើតលោក​អេលាសារ​លោកអេលាសារបង្កើតលោកម៉ាថាន​លោកម៉ាថានបង្កើតលោកយ៉ាកុប​១៦‌លោក​យ៉ាកុបបង្កើតលោកយ៉ូសែប​ជាស្វាមីរបស់នាង​ម៉ារី  ‌ដែលបង្កើតព្រះយេស៊ូហៅថា​ព្រះគ្រីស្ត​*។

១៧  ដូច្នេះ​ចាប់ពីលោកអប្រាហាំមកទល់ស្តេច​ដាវីឌ​មានដប់បួនតំណ​ចាប់ពីស្តេចដាវីឌមកទល់​នឹងគ្រាដែល​គេ​កៀរ​ជនជាតិ​អ៉ីស្រាអែល​យក​ទៅ​ធ្វើជាឈ្លើយនៅស្រុកបាប៊‌ីឡូន​មានដប់បួនតំណ​ហើយចាប់​ពីគ្រាដែលគេកៀរ​ជនជាតិ​អ៉ីស្រាអែល​យក​ទៅ​ធ្វើ​ជាឈ្លើយ​នៅ​ស្រុកបាប៊‌ីឡូន​មកទល់​ព្រះគ្រីស្ត​  ក៏មានដប់បួនតំណដែរ។ កំណើតព្រះយេស៊ូគ្រីស្ត (លូកា‌២.១-៧)

១៨  នេះជាដំណើររឿង​អំពីកំណើតរបស់ព្រះ​យេស៊ូគ្រីស្ត។​‌​នាងម៉ារី​មាតារបស់ព្រះអង្គត្រូវជា​គូដណ្តឹងរបស់លោកយ៉ូសែប។​មុនពេលអ្នកទាំង​ពីររួមរស់ជាមួយគ្នា​នាងម៉ារីមានផ្ទៃពោះ​ដោយ​សារព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធរួចទៅហើយ។​១៩​លោក​យ៉ូសែប​ស្វាមីរបស់នាងជាមនុស្សសុចរិត​លោក​មិនចង់បំបាក់មុខនាងឡើយ​គឺលោកសំរេចចិត្ត​ថានឹងផ្តាច់ពាក្យដោយស្ងាត់ៗវិញ។​២០  ពេល​លោកកំពុងគិតដូច្នេះ​ស្រាប់តែមានទេវទូត*​របស់ព្រះអម្ចាស់​មកប្រាប់លោក​ក្នុងសុបិននិមិត្ត​ថា៖​«លោកយ៉ូសែបជាព្រះរាជវង្សរបស់ព្រះបាទ​ដាវីឌ*អើយ​‌​សូមកុំខ្លាចនឹងទទួលនាងម៉ារីមកធ្វើ​ជាភរិយាឡើយ!​បុត្រដែលនៅក្នុងផ្ទៃនាង​កើត​មកពីព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ*។​២១  នាងនឹងសំរាល​បានបុត្រមួយ​ហើយលោកត្រូវថ្វាយព្រះនាមថា​"យេស៊ូ"​ដ្បិតបុត្រនោះនឹងសង្គ្រោះប្រជារាស្ត្រ​ព្រះអង្គអោយ​រួចពីបាបរបស់គេ»។

២២  ហេតុការណ៍នេះកើតឡើង​ស្របនឹងសេចក្តី​ដែលព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូល​តាមរយៈព្យាការី*​ថា៖ ២៣‌  « មើល!​‌‌ស្ត្រីព្រហ្មចារីនឹងមានផ្ទៃពោះ នាងនឹងសំរាលបានបុត្រមួយដែលគេនឹងថ្វាយ ព្រះនាមថា  ‌  "អេម៉ានូអែល"»ក‌‌ ប្រែថា  ​«ព្រះជាម្ចាស់គង់ជាមួយ​យើង»។ ២៤  លុះលោកយ៉ូសែបភ្ញាក់ឡើង‌​លោកក៏ធ្វើ​តាមបង្គាប់ទេវទូត*របស់ព្រះអម្ចាស់​គឺលោក​ទទួលនាងម៉ារីមកធ្វើជាភរិយា​‌២៥  ប៉ុន្តែលោកពុំ​បានរួមបវេណីជាមួយនាង​រហូតដល់នាងសំរាល​បាន​បុត្រ​‌ដែលលោកថ្វាយព្រះនាម​ថា​‌"យេស៊ូ​"។ ពួកហោរាចារ្យមកថ្វាយបង្គំព្រះឱរសយេស៊ូ

ជំពូកទី២[កែប្រែ]

១  ព្រះ​យេស៊ូ​ប្រសូតនៅ​ភូមិ​បេថ្លេហិម ២ ក្នុងស្រុកយូដា‌​នារជ្ជកាលព្រះបាទ​ហេរ៉ូដ។​មានពួកហោរាចារ្យនាំគ្នាធ្វើដំណើរពី​ទិសខាងកើតមកដល់ក្រុងយេរូសាឡឹម​‌​២  សួរថា៖​«ព្រះមហាក្សត្ររបស់ជនជាតិយូដា​ដែលទើបនឹង​ប្រសូតគង់នៅឯណា?​យើងខ្ញុំបានឃើញផ្កាយ​របស់ព្រះអង្គរះនៅទិសខាងកើត​ហើយយើងខ្ញុំ​មកថ្វាយបង្គំព្រះអង្គ»។​៣  កាលព្រះបាទហេរ៉ូដ​ឮដំណឹងនេះ‌‌​ទ្រង់រន្ធត់ព្រះហប្ញទ័យយ៉ាងខ្លាំង​ហើយអ្នកក្រុងយេរូសាឡឹមទាំងអស់​ក៏រន្ធត់ចិត្ត​ជាមួយព្រះអង្គដែរ។​៤  ព្រះរាជាត្រាស់ហៅពួក​នាយកបូជាចារ្យ*​និង​ពួកបណ្ឌិតខាងវិន័យ*ទាំង​ប៉ុន្មានរបស់ប្រជាជនមក​ដើម្បីសួរគេពីទីកន្លែង​ដែលព្រះគ្រីស្ត*ត្រូវប្រសូត។​៥  គេទូលស្តេចថា​ព្រះគ្រីស្តត្រូវប្រសូតនៅភូមិបេថ្លេហិម​ក្នុងស្រុក​យូដា​ដ្បិតមានសេចក្តីចែងទុកមកតាមរយៈ​ព្យាការី*ថា៖​ ៦ «ភូមិបេថ្លេហិម​ជាដែនដីយូដាអើយ!​ ក្នុងបណ្តាក្រុងសំខាន់ៗនៃស្រុកយូដា​‌ អ្នកមិនមែនតូចជាងគេទេ​ ដ្បិតនឹងមានមេដឹកនាំមួយរូបកើតចេញពីអ្នក លោកនឹងថែរក្សាជនជាតិអ៉ីស្រាអែល ជាប្រជារាស្ត្ររបស់​យើង»​ខ។ ៧  ពេលនោះ​ព្រះបាទហេរ៉ូដហៅពួកហោរា​ចារ្យមកជាសម្ងាត់​សួរបញ្ជាក់អំពីពេលដែលផ្កាយ​រះឡើង។​៨  បន្ទាប់មក​ទ្រង់ចាត់ហោរាចារ្យទាំង​នោះអោយទៅភូមិបេថ្លេហិម​ដោយមានរាជឱង្ការ​ថា៖​«សុំអស់លោកនាំគ្នាទៅចុះ​ហើយសើុបសួរ​ដំណឹងអំពីព្រះឱរសនោះ​អោយបានច្បាស់លាស់។​កាលបើបានឃើញហើយ​ចូរមកប្រាប់យើងវិញ​ផង​ ដើម្បីអោយយើងបានទៅថ្វាយបង្គំព្រះអង្គ​ដែរ»។​៩  ក្រោយពីបានទទួលរាជឱង្ការហើយ​គេក៏នាំគ្នាចេញទៅ។​ពេលនោះ​ផ្កាយដែលគេ​បានឃើញនៅទិសខាងកើត​នាំមុខគេ​រហូតដល់​កន្លែងដែលព្រះឱរសគង់​ទើបឈប់។​១០  កាល​ហោរាចារ្យទាំងនោះឃើញផ្កាយ​គេសប្បាយចិត្ត​ពន់​ប្រមាណ‌​១១  គេចូលទៅក្នុងផ្ទះ‌​ឃើញព្រះ​ឱរសគង់នៅជាមួយនាងម៉ារីជាមាតា​គេក៏នាំគ្នា​ក្រាបថ្វាយបង្គំព្រះអង្គ​រួចបើកហិបយកទ្រព្យ​របស់ខ្លួន​គឺមាស​គ្រឿងក្រអូប​‌និង​‌ជ័រល្វីងទេស‌​មកថ្វាយព្រះអង្គ។​១២  បន្ទាប់មក​គេវិលត្រឡប់​ទៅស្រុករបស់ខ្លួនវិញ​តាមផ្លូវមួយផ្សេងទៀត‌​ដ្បិតព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលប្រាប់គេ​ក្នុងសុបិន​និមិត្ត​មិនអោយវិលទៅគាល់ព្រះបាទហេរ៉ូដវិញ​ឡើយ។ ព្រះយេស៊ូភៀសខ្លួនទៅនៅស្រុកអេស៉ីប ១៣  កាលពួកហោរាចារ្យចាកចេញផុតទៅ​ទេវ​ទូត*របស់ព្រះអម្ចាស់មកប្រាប់លោកយ៉ូសែប​ក្នុង​សុបិននិមិត្តថា៖​«ចូរក្រោកឡើង‌​នាំព្រះឱរស​និង​មាតារបស់ព្រះអង្គ​រត់ទៅស្រុកអេស៉ីបទៅ។​ចូរ​ស្នាក់នៅស្រុកនោះ​រហូតដល់យើងប្រាប់អោយ​វិលត្រឡប់មកវិញ​សឹមមក​ដ្បិតស្តេចហេរ៉ូដរក​ធ្វើគុតព្រះឱរស»។‌​១៤  លោកយ៉ូសែបក្រោកឡើង​នាំព្រះឱរស​និង​មាតារបស់ព្រះអង្គ​រត់ភៀសខ្លួន​ទៅស្រុកអេស៉ីបទាំងយប់។​‌‌១៥  គាត់ស្នាក់នៅទី​នោះ‌‌រហូតដល់ព្រះបាទហេរ៉ូដសោយទិវង្គត​ដើម្បី​អោយ​បាន​ស្រប​នឹង​សេចក្តី​ដែល​ព្រះអម្ចាស់​មាន​ព្រះបន្ទូលតាមរយៈព្យាការីថា៖​«យើងបានហៅ​បុត្រយើងចេញពីស្រុក​អេស៉ីបមក»គ។ ស្តេចហេរ៉ូដចេញបញ្ជាអោយគេសម្លាប់ក្មេងៗ ១៦  ព្រះបាទ​ហេរ៉ូដ​យល់​ថា​ពួក​ហោរា​ចារ្យ​បាន​បំបាក់មុខព្រះអង្គ​ស្តេចទ្រង់ព្រះពិរោធក្រៃលែង​ហើយ​ចេញ​បញ្ជា​អោយ​គេ​សម្លាប់​ក្មេង​ប្រុសៗ​ទាំងអស់​ដែលមានអាយុពីពីរខួបចុះមក​នៅភូមិ​បេថ្លេហិម​និង​ភូមិជិតខាង​គឺគិតចាប់តាំងពីពេល​កំណត់ដែលផ្កាយត្រូវរះ​ដូចទ្រង់បានសួរបញ្ជាក់​ពួកហោរាចារ្យ។​១៧  ហេតុការណ៍នេះកើតឡើង​ស្របនឹងសេចក្តីដែលមានចែងទុក​តាមរយៈព្យា​ការី*យេរេមី​ថា៖​ ​១៨ «មានសំឡេងមួយលាន់ឮពីភូមិរ៉ាម៉ាមក​ ជាទំនួញសោកសៅ ​ គឺនាងរ៉ាខែលយំសោកអាណិតកូន​ នាងមិនព្រមអោយនរណាសំរាលទុក្ខឡើយ​ ព្រោះកូននាងបាត់បង់ជីវិត អស់ទៅហើយ»ឃ។ ព្រះយេស៊ូត្រឡប់មកពីស្រុកអេស៉ីបវិញ ១៩  កាល​ព្រះបាទ​ហេរ៉ូដ​សោយ​ទិវង្គត​ផុតទៅ​ទេវទូត*​របស់​ព្រះអម្ចាស់​មក​ប្រាប់​លោក​យ៉ូសែប​នៅស្រុកអេស៉ីប​‌ក្នុងសុបិននិមិត្តថា៖​‌‌​២០‌  «ចូរ​ក្រោកឡើង​នាំព្រះកុមារ​‌និង​មាតារបស់ព្រះអង្គ​វិលត្រឡប់ទៅស្រុកអ៉ីស្រាអែលវិញទៅ​‌ដ្បិតពួក​អ្នកដែលប៉ុនប៉ងធ្វើគុតព្រះកុមារ​ស្លាប់បាត់អស់​ទៅហើយ»។​ ២១  លោកយ៉ូសែបក្រោកឡើង​នាំព្រះកុមារ​និង​មាតារបស់ព្រះអង្គ​វិលត្រឡប់មកស្រុកអ៉ីស្រាអែល​វិញ។‌​២២‌  ប៉ុន្តែ​កាលលោកដឹងថា​ព្រះបាទអកេ​ឡោសឡើងគ្រងរាជ្យនៅស្រុកយូដា​ស្នងព្រះបាទ​ហេរ៉ូដជាព្រះបិតា​លោកខ្លាចមិនហ៊ានទៅស្រុក​នោះទេ​លោកភៀសខ្លួនទៅស្រុកកាលីឡេ  ដោយ​ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលអោយដឹង​ក្នុងសុបិន​និមិត្ត។​២៣‌​លោកតាំងទីលំនៅ​ក្នុងភូមិមួយឈ្មោះ​ណាសារ៉ែត​ដើម្បីអោយស្របតាមសេចក្តីដែល​ពួកព្យាការី*បានថ្លែងទុកថា៖​«គេនឹងហៅ​ព្រះអង្គថាជាអ្នកភូមិ​ណាសារ៉ែត»។ លោកយ៉ូហានបាទីស្តប្រៀនប្រដៅបណ្តាជន (ម៉ាកុស  ១.១-៨​ លូកា  ៣.១-១៨​ យ៉ូហាន  ១.  ១៩-២៨)

ជំពូកទី៣[កែប្រែ]

១  នៅគ្រានោះ      លោកយ៉ូហានបាទីស្ត*​ មកដល់​លោកប្រកាសនៅវាលរហោ​ស្ថាន*ស្រុកយូដាថា៖​២  «ចូរកែប្រែចិត្តគំនិត​ឡើង​ដ្បិតព្រះរាជ្យ*នៃស្ថានបរមសុខ*​មកជិត​បង្កើយហើយ!»។​៣  ព្យាការី*អេសាយបានថ្លែង​ទុកអំពី​លោកយ៉ូហាននេះថា៖ «មានសំឡេងបុរសម្នាក់ស្រែកឡើង​ នៅវាលរហោស្ថានថា​: "ចូររៀបចំផ្លូវរបស់ព្រះអម្ចាស់ ចូរតំរង់ផ្លូវ​ថ្វាយព្រះអង្គ!"»​ង។‌ ៤​លោកយ៉ូហានមានសម្លៀកបំពាក់ធ្វើអំពីរោម​អូដ្ឋ​ហើយពាក់ខ្សែក្រវាត់ធ្វើអំពីស្បែក។​លោក​បរិភោគកណ្តូប​និង​ទឹកឃ្មុំ។​‌៥  អ្នកក្រុងយេរូសា​ឡឹម​អ្នកស្រុកយូដា​និង​អ្នកស្រុកនៅតំបន់ទន្លេ​យ័រដាន់ទាំងមូលនាំគ្នាចេញទៅរកលោក។​៦  គេ​ទទួលសារភាពអំពើបាបរបស់ខ្លួន​ហើយលោកក៏​ធ្វើពិធីជ្រមុជទឹក*អោយគេក្នុងទន្លេយ័រដាន់។ ៧  កាលលោកឃើញពួកខាងគណៈផារីស៉ី*​និង​ពួកខាងគណៈសាឌូស៉ី*ជាច្រើន​មកទទួលពិធី​ជ្រមុជទឹកពីលោក ​លោកមានប្រសាសន៍ទៅគេ​ថា៖​  «នែ៎​ពូជពស់វែកអើយ!​តើនរណាប្រាប់អ្នក​រាល់​គ្នា​អោយ​រត់​គេច​ពី​ព្រះ​ពិរោធ*​របស់​ព្រះជា​ម្ចាស់‌​ដែលជិតមកដល់ដូច្នេះ?។​៨‌  ចូរប្រព្រឹត្ត​អំពើល្អ​ដើម្បីបញ្ជាក់ថា​អ្នករាល់គ្នាបានកែប្រែ​ចិត្តគំនិតមែន។​៩  កុំនឹកស្មានថាខ្លួនមានលោក​អប្រាហាំជាបុព្វបុរសនោះឡើយ​ដ្បិតខ្ញុំសុំប្រាប់​អ្នករាល់គ្នាថា​ព្រះជាម្ចាស់ក៏អាចធ្វើអោយថ្ម​ទាំងនេះ​ទៅជា​កូនចៅ​លោក​អប្រាហាំ​បាន​ដែរ។​១០  ពូថៅនៅជិតគល់ឈើជាស្រេច​ដើមណាមិន​ផ្តល់ផ្លែល្អទេ‌​នឹងត្រូវកាប់រំលំ‌​ហើយបោះទៅក្នុង​ភ្លើង។​១១  ខ្ញុំធ្វើពិធីជ្រមុជ*អ្នករាល់គ្នាក្នុងទឹក​ដើម្បីអោយអ្នករាល់គ្នាបានកែប្រែចិត្តគំនិត​ប៉ុន្តែ​លោកដែលមកក្រោយខ្ញុំ‌​លោកមានកម្លាំងខ្លាំង​ជាងខ្ញុំ។​ខ្ញុំមានឋានៈទាបណាស់​សូម្បីតែដោះ​ស្បែកជើងជូនលោក​ក៏មិនសមនឹងឋានៈដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់​របស់លោកផង។​លោកនឹងធ្វើពិធីជ្រមុជអោយ​អ្នករាល់គ្នា​ក្នុងព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ*​និង​ដោយ​ភ្លើងវិញ។​១២  លោកកាន់ចង្អេរ​លោកសំអាត​លានបោកស្រូវ​អុំស្រូវយកគ្រាប់ល្អរបស់លោក​ប្រមូលដាក់ជង្រុក​រីឯសំដីច  ​វិញ​លោកនឹងដុត​ក្នុងភ្លើង  ដែលឆេះពុំចេះរលត់​ឡើយ»។ ព្រះយេស៊ូទទួលពិធីជ្រមុជទឹក (ម៉ាកុស  ១.  ៩-១១‌    លូកា  ៣.  ២១-២២​    យ៉ូហាន  ១.  ៣២-៣៤) ១៣‌  ពេលនោះ‌​ព្រះយេស៊ូយាងពីស្រុកកាលីឡេ​មករកលោកយ៉ូហាន​នៅត្រង់ទន្លេយ័រដាន់​ដើម្បី​អោយ​លោក​ធ្វើ​ពិធី​ជ្រមុជ​ទឹក*​ថ្វាយ​ព្រះ​អង្គ។​១៤  ប៉ុន្តែ​លោកយ៉ូហានប្រកែកថា៖​«ខ្ញុំទេតើដែល​ត្រូវទទួលពិធីជ្រមុជទឹកពីលោក​ម្តេចក៏លោក​មករកខ្ញុំវិញ!»។​១៥  ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូល​ថា៖​«ឥឡូវនេះ​សុំធ្វើសិនចុះ​ធ្វើដូច្នេះ​ទើបស្រប​តាម​គ្រប់​សេចក្តី​ដែល​ព្រះជាម្ចាស់​បាន​បង្គាប់​ទុក​មកឆ»។​‌​លោកយ៉ូហានក៏យល់ព្រម។​១៦  ពេល​ព្រះយេស៊ូទទួលពិធីជ្រមុជទឹករួចហើយ​ទ្រង់យាង​ឡើងពីទឹក​ស្រាប់តែផ្ទៃមេឃបើកចំហ​ព្រះអង្គ​ទតឃើញ​ព្រះវិញ្ញាណ​របស់​ព្រះជា​ម្ចាស់​យាងចុះ​ដូចសត្វព្រាប​មកសណ្ឋិតលើព្រះអង្គ។​១៧  ពេល​នោះ​មានព្រះសូរសៀងពីលើមេឃមកថា៖​‌‌‌«នេះ​ជាបុត្រដ៏ជាទីស្រឡាញ់របស់យើង​យើងគាប់ចិត្ត​នឹងព្រះអង្គណាស់!»។ ព្រះយេស៊ូឈ្នះការល្បួង (ម៉ាកុស  ១.  ១២-១៣​ លូកា    ៤.  ១-១៣)

ជំពូកទី៤[កែប្រែ]

១  ពេលនោះ​ ព្រះវិញ្ញាណ​នាំ​ព្រះយេស៊ូ​ ទៅវាលរហោស្ថាន​អោយមារ*សាតាំង​ល្បួង​២‌  បន្ទាប់ពីបានតមអាហារអស់រយៈពេល​សែសិប​ថ្ងៃ  សែសិបយប់មក​ ​ព្រះអង្គក៏ឃ្លាន។​ ៣‌  មេល្បួងចូលមកជិតព្រះអង្គ​ពោលថា៖​«ប្រសិន​បើ​លោក​ពិត​ជា​ព្រះ​បុត្រា​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់មែន​សូមធ្វើអោយដុំថ្មទាំងនេះទៅជានំបុ័ង​មើល៍!»។​‌៤‌ប៉ុន្តែ​ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលតប​ទៅវិញថា៖​«ក្នុងគម្ពីរមានចែងថា​"មនុស្សមិន​មែន​រស់ដោយសារតែអាហារជប៉ុណ្ណោះទេ​គឺរស់​ដោយសារគ្រប់ព្រះបន្ទូល​ដែលចេញមកពីព្រះ​ឱស្ឋរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែរ"ឈ»។​៥  ពេលនោះ​មារ​នាំព្រះអង្គទៅក្រុងយេរូសាឡឹម​ជាក្រុងដ៏វិសុទ្ធ*​ដាក់ព្រះអង្គលើកំពូលព្រះវិហារ*​៦‌  ហើយពោល​ថា៖​«ប្រសិនបើលោកពិតជាព្រះបុត្រារបស់ព្រះ​ជាម្ចាស់មែន​សូមលោតទម្លាក់ខ្លួនចុះទៅក្រោម​មើល៍​‌​‌ដ្បិតក្នុងគម្ពីរមានចែងថា​"ព្រះជាម្ចាស់នឹង​បញ្ជាអោយទេវទូត*ចាំទ្រលោក​មិនអោយជើង​លោកប៉ះទង្គិចនឹងថ្មឡើយ"ញ»។​៧  ព្រះយេស៊ូ​មានព្រះបន្ទូលទៅមារថា៖​‌«ក្នុងគម្ពីរមានចែង​ទៀតថា​"កុំល្បងលព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នក​ឡើយ"ដ»។​៨  មារក៏នាំព្រះអង្គទៅលើកំពូលភ្នំ​មួយយ៉ាងខ្ពស់​ហើយចង្អុលបង្ហាញនគរទាំងប៉ុន្មាន​ក្នុងពិភពលោក​ព្រមទាំងអោយព្រះអង្គឃើញ​ភោគទ្រព្យរបស់នគរទាំងនោះផង។​៩  មារទូល​ព្រះអង្គថា៖​‌«ប្រសិនបើលោកក្រាបថ្វាយបង្គំខ្ញុំ​ខ្ញុំនឹងប្រគល់សម្បត្តិនេះអោយ!»។​​១០‌  ព្រះយេស៊ូ​មានព្រះបន្ទូលទៅមារថា៖​«សាតាំងអើយ!​ចូរ​ថយចេញទៅ​ដ្បិតក្នុងគម្ពីរមានចែងថា‌​‌"អ្នកត្រូវ​ថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នក​និង​គោរព​បំរើតែព្រះអង្គប៉ុណ្ណោះ"ឋ»។​១១  ពេលនោះ​មារ​ក៏ចាកចេញពីព្រះអង្គទៅ​ហើយមានពួកទេវទូត*​នាំគ្នាចូលមកគាល់  និង  បំរើ​ព្រះអង្គ។ ព្រះយេស៊ូចាប់ផ្តើមផ្សាយដំណឹងល្អនៅស្រុកកាលីឡេ (ម៉ាកុស  ១.  ១៤-១៥​ លូកា  ៤.  ១៤-១៥) ១២  កាលព្រះយេស៊ូជ្រាបដំណឹងថា​គេបានចាប់​លោកយ៉ូហានយកទៅឃុំឃាំងហើយ​ព្រះអង្គក៏​ភៀសចេញទៅស្រុកកាលីឡេ។​១៣  ព្រះអង្គចាក​ចេញពីភូមិណាសារ៉ែត​ទៅស្នាក់នៅក្រុងកាផានុម​ជិតមាត់សមុទ្រ​ក្នុងតំបន់សាប៊ូឡូន​និង​តំបន់​ណែបថាលី​១៤  ដើម្បីអោយបានស្របនឹង​សេចក្តី​ដែលមានចែងទុកតាមរយៈព្យាការីអេសាយថា៖​ ១៥​ «ដែនដីសាប៊ូឡូន​  និង  ​ដែនដីណែបថាលី​‌ ដែលស្ថិតនៅតាមផ្លូវទៅកាន់សមុទ្រអើយ!​ ស្រុកខាងនាយទន្លេយ័រដាន់​‌ ​ ស្រុកកាលីឡេដែលសាសន៍ដទៃរស់នៅអើយ!​ ១៦ ប្រជាជនដែលអង្គុយនៅក្នុងទីងងឹត​ បានឃើញពន្លឺមួយដ៏ភ្លឺខ្លាំង  ហើយមានពន្លឺមួយ លេចឡើង  បំភ្លឺពួកអ្នករស់ក្នុងស្រុកដែល ស្ថិតនៅក្រោមអំណាចនៃសេចក្តីស្លាប់»ឌ។ ១៧  តាំងពីគ្រានោះមក​‌ព្រះយេស៊ូចាប់ផ្តើម​ប្រកាសថា៖​‌​«ចូរកែប្រែចិត្តគំនិត​‌ដ្បិតព្រះរាជ្យ*​នៃស្ថានបរមសុខ​នៅជិតបង្កើយ​ហើយ!»។​ ព្រះយេស៊ូត្រាស់ហៅសាវ័កបួនរូប (ម៉ាកុស  ១.  ១៦-២០‌ លូកា  ៥.  ១-១១) ១៨  កាល​ព្រះអង្គ​យាង​តាម​ឆ្នេរ​សមុទ្រ​កាលីឡេ​ទ្រង់ទតឃើញបងប្អូនពីរនាក់​ជាអ្នកនេសាទ​កំពុង​តែបង់សំណាញ់​គឺ​លោកស៉ីម៉ូន​ហៅ​ពេត្រុស/សិលា  ​និង  ​លោកអន់ដ្រេ​ជាប្អូនរបស់គាត់។​១៩  ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖​«សូម​អញ្ជើញមកតាមខ្ញុំ‌​ខ្ញុុំនឹងតាំងអ្នកអោយនេសាទ​មនុស្សវិញ»។​២០  អ្នកទាំងពីរក៏ទុកសំណាញ់នៅ​ទីនោះភ្លាម​ ​រួចដើរតាមព្រះអង្គទៅ។​ ២១  ព្រះយេស៊ូយាងទៅមុខឆ្ងាយបន្តិច​ព្រះអង្គ​ទតឃើញបងប្អូនពីរនាក់ទៀត​‌គឺលោកយ៉ាកុប​និង‌  លោកយ៉ូហាន​ជាកូនរបស់លោកសេបេដេ​កំពុងតែរៀបចំអួននៅក្នុងទូក​ជាមួយលោកសេបេ​ដេ​  ជាឪពុក។​ព្រះអង្គក៏ត្រាស់ហៅអ្នកទាំងពីរ។​២២‌  អ្នកទាំងពីរចាកចោលទូក​ចាកចោលឪពុក​ភ្លាម​ រួចដើរ​តាមព្រះយេស៊ូ​ទៅ។ ​២៣  ព្រះយេស៊ូយាង​កាត់ស្រុកកាលីឡេទាំងមូល​ព្រះអង្គ​បង្រៀន​អ្នក​ស្រុក​នៅ​ក្នុង​សាលា​ប្រជុំ*​របស់ពួកគេ​ព្រះអង្គប្រកាសដំណឹងល្អអំពីព្រះ​រាជ្យ*‌​ហើយប្រោសអ្នកជំងឺគ្រប់យ៉ាង​‌និង​មនុស្ស​ពិការគ្រប់ប្រភេទ​ក្នុងចំណោមប្រជាជន​អោយ​បានជាផង។​‌២៤  ព្រះកិត្តិនាមរបស់ព្រះអង្គក៏ល្បី​ឮខ្ចរខ្ចាយពាសពេញស្រុកស៉ីរីទាំងមូល។​គេបាន​នាំអស់អ្នកជំងឺគ្រប់យ៉ាង​និង​អ្នកកើតទុក្ខក្រំគ្រា​មនុស្សខ្មោចចូល​មនុស្សឆ្កួតជ្រូក​និង​មនុស្ស​ស្លាប់ដៃស្លាប់ជើង  មករកព្រះអង្គ​ព្រះអង្គក៏​ប្រោសគេអោយបានជាទាំងអស់គ្នា។​២៥  មាន​មហាជនជាច្រើន​ពីស្រុកកាលីឡេ​ស្រុកដេកាប៉ូល​‌ក្រុងយេរូសាឡឹម‌​ស្រុកយូដា​និង​ពីតំបន់ខាង​នាយទន្លេយ័រដាន់​នាំ​គ្នាដើរតាមព្រះយេស៊ូ។ សុភមង្គលដ៏ពិតប្រាកដ (លូកា  ៦.  ២០-២៦)

ជំពូកទី៥[កែប្រែ]

១  ព្រះយេស៊ូទតឃើញមហាជនទាំងនេះ ព្រះអង្គយាងឡើងទៅលើភ្នំ‌​រួចព្រះអង្គ​គង់នៅទីនោះ។​សាវ័ក*នាំគ្នាចូលមកគាល់ព្រះ​អង្គ ​២  ព្រះអង្គក៏មានព្រះបន្ទូលបង្រៀនគេថា៖​ ៣ «អ្នកណាដាក់ចិត្តជាអ្នកក្រខ្សត់ឍ‌‌‌ អ្នកនោះមានសុភមង្គល*ហើយ ដ្បិតពួកគេបានទទួលព្រះរាជ្យ នៃស្ថានបរមសុខ! ៤ ​អ្នកណាសោកសៅ‌‌ អ្នកនោះមានសុភមង្គលហើយ ដ្បិតព្រះជាម្ចាស់នឹងសំរាលទុក្ខពួកគេ! ៥ អ្នកណាមានចិត្តស្លូតបូត‌‌ អ្នកនោះមានសុភមង្គលហើយ ដ្បិតពួកគេនឹងទទួលផែនដី​ទុកជាមត៌ក! ៦ អ្នកណាស្រេកឃ្លានសេចក្តីសុចរិត*ណ‌ អ្នកនោះមានសុភមង្គលហើយ ដ្បិតព្រះជាម្ចាស់នឹងប្រទានអោយ ពួកគេបានឆ្អែត! ​៧ អ្នកណាមានចិត្តមេត្តាករុណា‌‌ អ្នកនោះមានសុភមង្គលហើយ ដ្បិតព្រះជាម្ចាស់នឹងសំដែងព្រះហប្ញទ័យ មេត្តាករុណាដល់ពួកគេវិញ! ៨ អ្នកណាមានចិត្តបរិសុទ្ធ*‌‌​ អ្នកនោះមានសុភមង្គលហើយ ដ្បិតពួកគេនឹងឃើញព្រះជាម្ចាស់! ៩​ អ្នកណាកសាងសន្តិភាព‌‌ អ្នកនោះមានសុភមង្គលហើយ ដ្បិតពួកគេនឹងមានឈ្មោះជាបុត្រ របស់ព្រះជាម្ចាស់! ១០ អ្នកណាត្រូវគេបៀតបៀន ព្រោះតែបានធ្វើតាមសេចក្តីសុចរិត*​ អ្នកនោះមានសុភមង្គលហើយ​ ដ្បិតគេបានទទួលក្នុងព្រះរាជ្យ នៃស្ថានបរមសុខ! ១១  ប្រសិនបើមានគេត្មះតិះដៀល​បៀតបៀន​និង​មានគេនិយាយអាក្រក់គ្រប់យ៉ាង​បង្ខូចឈ្មោះ​អ្នករាល់គ្នា​ព្រោះតែខ្ញុំំ‌​នោះអ្នករាល់គ្នាមាន​សុភមង្គលហើយ!  ​១២  ចូរអរសប្បាយរីករាយ​ឡើង​ព្រោះអ្នករាល់គ្នានឹងទទួលរង្វាន់យ៉ាងធំនៅ​ស្ថានបរមសុខ​ដ្បិតពួកព្យាការី*ដែលរស់នៅមុន​អ្នករាល់គ្នា​  ក៏ត្រូវគេបៀតបៀនដូច្នោះ​ដែរ»។ អំបិល    និង    ពន្លឺ (ម៉ាកុស  ៩.  ៥០-៥១ ​លូកា  ១៤.  ៣៤-៣៥) ១៣‌  «អ្នករាល់គ្នាជាអំបិល​សំរាប់មនុស្សលោក​ប៉ុន្តែ​បើអំបិលបាត់ជាតិប្រៃហើយ​តើគេនឹងយក​អ្វីមកធ្វើអោយប្រៃឡើងវិញបាន?។​អំបិលនោះ​គ្មានប្រយោជន៍អ្វីទៀតទេ​គឺមានតែបោះចោល​ទៅខាងក្រៅ​‌អោយមនុស្សដើរជាន់ប៉ុណ្ណោះ។​១៤  អ្នករាល់គ្នាជាពន្លឺ​សំរាប់បំភ្លឺមនុស្សលោក។​គេមិនអាចលាក់បំបាំងក្រុងណាដែលសង់នៅលើភ្នំបានឡើយ។​‌​១៥  គេមិនដែលអុជចង្កៀង​ហើយ​យកធុងគ្របពីលើនោះទេ‌​គឺគេតែងយកចង្កៀង​ទៅដាក់លើជើងចង្កៀងវិញ​ហើយចង្កៀងនោះ​បំភ្លឺអស់អ្នកដែលនៅក្នុងផ្ទះ។​‌​១៦  ចូរអោយពន្លឺ​របស់អ្នករាល់គ្នា​បំភ្លឺមនុស្សទាំងឡាយដូច្នោះដែរ​គេ​នឹង​ឃើញ​អំពើ​ល្អ​ដែល​អ្នក​រាល់​គ្នា​ប្រ​ព្រឹត្ត​ហើយ​លើក​តម្កើង​សិរីរុងរឿង​ព្រះបិតា​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នាដែលគង់នៅស្ថានបរមសុខ*»។ ព្រះបន្ទូលអំពីវិន័យ ១៧  «សុំកុំនឹកស្មានថា​ខ្ញុំ​មក​លុបបំបាត់គម្ពីរវិន័យ​ឬ​គម្ពីរព្យាការី*ចោលឡើយ។​ខ្ញុំមិនមែនមក​លុបបំបាត់ទេ​‌គឺខ្ញុំមកធ្វើអោយគម្ពីរមានអត្ថន័យ​ពេញលក្ខណៈទៅវិញត។​១៨  ខ្ញុំសុំប្រាប់អោយ​អ្នករាល់គ្នាបានដឹងច្បាស់ថា​ដរាបណាផ្ទៃមេឃ​និង​ផែនដីនៅស្ថិតស្ថេរ​ដរាបនោះ​គ្មាន​ក្បៀស​ឬ  បន្តក់ណាមួយក្នុងគម្ពីរវិន័យ*​ត្រូវរលុបបាត់​ឡើយ​គឺគម្ពីរទាំងមូល​នឹងនៅស្ថិតស្ថេរ​រហូតដល់​ទីបំផុត។​១៩  អ្នកណាល្មើសបញ្ញត្តិតូចមួយនេះ​ហើយបង្រៀនអ្នកផ្សេងអោយធ្វើតាម​អ្នកនោះ​នឹងមានឋានៈតូចជាងគេ​ក្នុងព្រះរាជ្យ*នៃស្ថាន​បរមសុខ។​ផ្ទុយទៅវិញ​អ្នកណាប្រតិបត្តិតាម​វិន័យ​ហើយបង្រៀនអ្នកផ្សេងអោយប្រតិបត្តិ​តាម  ​អ្នកនោះនឹងមានឋានៈធំក្នុងព្រះរាជ្យនៃស្ថាន​បរមសុខ។‌​២០‌  ខ្ញុំសុំប្រាប់អោយអ្នករាល់គ្នាដឹង​ច្បាស់ថា​បើសេចក្តីសុចរិត*របស់អ្នករាល់គ្នាមិន​ប្រសើរ​ជាង​សេចក្តី​សុចរិត​របស់​ពួក​បណ្ឌិត*​ខាង​វិន័យ​និង​ពួកខាងគណៈផារីស៉ី*ទេ​‌​‌អ្នករាល់គ្នាពុំ​អាច​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ព្រះរាជ្យ​នៃ​ស្ថាន​បរម​សុខ​បាន​ឡើយ»។ ព្រះបន្ទូលអំពីកំហឹង ២១  «អ្នក​រាល់​គ្នា​ធ្លាប់​ឮ​សេចក្តី​ដែល​មាន​ថ្លែង​ប្រាប់បុព្វបុរស*ថា​"កុំសម្លាប់មនុស្ស"ថ​អ្នកណា​សម្លាប់​គេ​អ្នក​នោះ​នឹង​ត្រូវ​គេ​ផ្តន្ទា​ទោស។​២២  រីឯ​ខ្ញុំវិញ‌​ខ្ញុំសុំបញ្ជាក់ប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា​អ្នក​ណាខឹងនឹងបងប្អូន​‌អ្នកនោះនឹងត្រូវគេផ្តន្ទាទោស​ដែរ។​អ្នកណាជេរប្រទេចផ្តាសាបងប្អូន  ​អ្នកនោះ​នឹងត្រូវក្រុមប្រឹក្សាជាន់ខ្ពស់*កាត់ទោស​ហើយ​អ្នកណាត្មះតិះដៀលគេទ​អ្នកនោះនឹងត្រូវគេផ្តន្ទា​ទោស‌ធ្លាក់ក្នុងភ្លើងនរកអវីចី។​២៣  ដូច្នេះ​កាល​ណាអ្នកយកតង្វាយទៅថ្វាយព្រះជាម្ចាស់​ហើយ​នៅទីនោះ​អ្នកនឹកឃើញថាបងប្អូនណាម្នាក់មាន​ទំនាស់នឹងអ្នក​‌២៤  ចូរទុកតង្វាយរបស់អ្នក​នៅ​កន្លែងថ្វាយតង្វាយ​ហើយទៅស្រុះស្រួលនឹង​បងប្អូនរបស់អ្នកជាមុនសិន​រួចសឹមវិលមកថ្វាយ​តង្វាយរបស់អ្នកវិញ។​២៥  កាលណាអ្នកធ្វើដំណើរ​ទៅតុលាការជាមួយគូវិវាទរបស់អ្នក​ចូរស្រុះ​ស្រួលជាមួយអ្នកនោះជាប្រញាប់​ក្រែងលោគេ​បញ្ជូនអ្នកទៅចៅក្រម‌​ចៅក្រមបញ្ជូនអ្នកទៅ​នគរបាល​  ហើយអ្នកត្រូវជាប់គុក។​២៦  ខ្ញុំសុំប្រាប់​អោយអ្នកដឹងច្បាស់ថា​ដរាបណាអ្នកមិនបានបង់​ប្រាក់ពិន័យគ្រប់ចំនួន​‌ឥតខ្វះមួយសេនទេនោះ‌‌​អ្នកនឹងមិនរួចខ្លួនឡើយ»។ ព្រះបន្ទូលអំពីការផិតក្បត់ ២៧  «អ្នករាល់គ្នា​ធ្លាប់​ឮ​សេចក្តី​ថ្លែង​ទុកមក​ថា​"កុំប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់"ធ‌។​២៨  រីឯខ្ញុំវិញ​ខ្ញុំសុំ​បញ្ជាក់ប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា‌​អ្នកណាមើលស្ត្រីម្នាក់ន​ហើយ​មាន​ចិត្ត​ស្រើប​ស្រាល​ចង់រួម​បវេណី​ជាមួយ​នាង‌​អ្នកនោះដូចជាបានប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់​ជាមួយនាង​នៅក្នុងចិត្តរបស់ខ្លួន​រួចស្រេចទៅ​ហើយ។​២៩  ប្រសិនបើភ្នែកស្តំារបស់អ្នក​នាំអ្នក​អោយប្រព្រឹត្តអំពើបាបចូរខ្វេះចេញ​‌​ហើយបោះ​ចោលអោយឆ្ងាយពីអ្នកទៅ​បើអ្នកបាត់ភ្នែកតែ​មួយនេះ​ប្រសើរជាងបណ្តោយអោយរូបកាយទាំង​មូលធ្លាក់ទៅក្នុងនរក។​៣០  ប្រសិនបើដៃស្តំារបស់​អ្នក​នាំអ្នកអោយប្រព្រឹត្តអំពើបាប​ចូរកាត់វា​ហើយបោះចោលអោយឆ្ងាយពីអ្នកទៅ​បើអ្នក​បាត់តែអវយវៈមួយនេះ​‌ប្រសើរជាងបណ្តោយ​អោយរូបកាយទាំងមូលធ្លាក់ទៅក្នុងនរក»។​ ព្រះបន្ទូលអំពីការលែងលះប្តីប្រពន្ធ (ម៉ាថាយ  ១៩.  ៩ ​ម៉ាកុស  ១០.  ១១-១២​ លូកា  ១៦.  ១៨) ៣១  «មានសេចក្តីថ្លែងទុកមកថា​"បុរសណា​លែងភរិយា​ត្រូវធ្វើលិខិតលែងលះអោយនាង"ប​៣២  រីឯខ្ញុំវិញ‌​ខ្ញុំសុំបញ្ជាក់ប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា​បុរស​ណាលែងភរិយារបស់ខ្លួន​(លើកលែងតែរួមរស់​ជាមួយគ្នា​ដោយឥតបានរៀបការផ)​‌បុរសនោះ​ធ្វើអោយនាងទៅជាស្ត្រីផិតក្បត់‌​ប្រសិនបើនាង​រៀបការម្តងទៀត។​រីឯបុរសណារៀបការនឹងស្ត្រី​ប្តីលែង​បុរសនោះក៏ប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់​ដែរ»។ ព្រះបន្ទូលអំពីសម្បថ ៣៣  «អ្នករាល់គ្នា​ធ្លាប់​បាន​ឮ​សេចក្តី​ដែល​មាន​ថ្លែងប្រាប់បុព្វបុរស*ថា:​"កុំបំភ្លេចពាក្យសម្បថ​ចោលឡើយ។​ត្រូវតែធ្វើតាមគ្រប់ពាក្យដែល​អ្នកបានស្បថនឹងព្រះអម្ចាស់"ព។​៣៤  រីឯខ្ញុំវិញ​ខ្ញុំ​សុំបញ្ជាក់ប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា​កុំស្បថអោយសោះ​កុំស្បថដោយយកមេឃជាសាក្សីឡើយ​ព្រោះ​មេឃជាបល្ល័ង្ករបស់ព្រះជាម្ចាស់​៣៥  ក៏កុំស្បថ​ដោយយកផែនដីជាសាក្សីដែរ‌​ព្រោះផែនដីជា​កំណល់ទ្រព្រះបាទារបស់ព្រះអង្គ។​កុំស្បថដោយ​យកក្រុងយេរូសាឡឹមជាសាក្សី​ព្រោះយេរូសាឡឹម​ជាក្រុងរបស់ព្រះមហាក្សត្រដ៏ឧត្តម។​៣៦  កុំស្បថ​ដោយយកក្បាលអ្នកជាសាក្សី‌​ព្រោះអ្នកពុំអាច​ធ្វើអោយសក់របស់អ្នកទៅជា​‌ស​ឬ​ខ្មៅ​បាន​ឡើយ‌  សូម្បីតែមួយសរសៃក៏ពុំបានផង។​‌៣៧  ត្រូវ​និយាយអោយទៀងទាត់​បើ​"មែន"​អោយ​ប្រាកដជា​"មែន"​បើ‌​"ទេ"​អោយប្រាកដជា​"ទេ"។ រីឯពាក្យពន្លើស​‌សុទ្ធតែមកពីមារកំណាច​ទាំងអស់»។ ព្រះបន្ទូលអំពីគំនុំសងសឹក (លូកា  ៦.  ២៩-៣០) ៣៨‌  «អ្នករាល់គ្នាធ្លាប់បានឮសេចក្តីថ្លែងទុកមក​ថា​"ប្រសិនបើគេវាយភ្នែកអ្នកម្ខាង​ត្រូវវាយភ្នែក​គេតែម្ខាងវិញ‌​ប្រសិនបើគេវាយអ្នកបាក់ធ្មេញ​មួយ​ត្រូវវាយគេអោយបាក់ធ្មេញតែមួយដែរ"ភ។​៣៩  រីឯខ្ញុំវិញ​‌ខ្ញុំសុំបញ្ជាក់ប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា​កុំ​តបតនឹងមនុស្សកំណាចអោយសោះ​បើមានគេទះ​កំផ្លៀងស្តំារបស់អ្នក​‌ចូរបែរអោយគេទះម្ខាង​ទៀតទៅ។‌​៤០  បើមានគេប្តឹងចង់បានអាវក្នុង​របស់អ្នក​ចូរអោយគេយកអាវធំថែមទៀតទៅ។​៤១​បើមានគេបង្ខំអ្នកអោយធ្វើដំណើរមួយយោជន៍​ចូរទៅពីរយោជន៍ជាមួយគេចុះ។​៤២  អ្នកណាសុំអ្វី​ពីអ្នក​ចូរអោយគេទៅ​ហើយកុំគេចមុខចេញពី​អ្នកដែល​សុំខ្ចីអ្វីៗពីអ្នកដែរ»។ ត្រូវស្រឡាញ់ខ្មាំងសត្រូវ (លូកា  ៦.  ២៧-២៨,  ៣២-៣៦) ៤៣  ​«អ្នករាល់គ្នាធ្លាប់បានឮសេចក្តីថ្លែងទុកមក​ថា​"​ចូរស្រឡាញ់បងប្អូនឯទៀតៗម‌‌​ហើយស្អប់​ខ្មាំងសត្រូវរបស់អ្នក"។​‌​‌‌៤៤  រីឯខ្ញុំវិញ​‌​ខ្ញុំសុំបញ្ជាក់​ប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា​ចូរស្រឡាញ់ខ្មាំងសត្រូវរបស់​អ្នករាល់គ្នា​ព្រមទាំងទូលអង្វរព្រះជាម្ចាស់​សូម​ព្រះអង្គ​ប្រទានពរ​អោយអស់អ្នក​ដែល​បៀតបៀន​អ្នករាល់គ្នាផង។​៤៥  ធ្វើដូច្នេះ​អ្នករាល់គ្នានឹងបាន​ទៅជាបុត្រធីតារបស់ព្រះបិតា​ដែលគង់នៅស្ថាន​បរមសុខ​ដ្បិតព្រះអង្គប្រទានអោយព្រះអាទិត្យ​របស់ព្រះអង្គរះបំភ្លឺ​‌ទាំងមនុស្សអាក្រក់​ទាំងមនុស្ស​ល្អ​‌​‌ហើយទ្រង់ប្រទានទឹកភ្លៀងអោយ​ទាំងមនុស្ស​សុចរិត​ទាំងមនុស្សទុច្ចរិតផងដែរ។​៤៦  ប្រសិន​បើអ្នករាល់គ្នា​ស្រឡាញ់តែអស់អ្នក​ដែលស្រឡាញ់​អ្នករាល់គ្នា​តើនឹងទទួលរង្វាន់អ្វី?​‌សូម្បីតែអ្នក​ទារពន្ធ*ក៏ចេះស្រឡាញ់គ្នាគេដែរ។​៤៧  បើអ្នក​រាល់គ្នារាប់រកតែបងប្អូនរបស់ខ្លួនប៉ុណ្ណោះ​តើមាន​អ្វីអស្ចារ្យ?​សូម្បីតែសាសន៍ដទៃក៏ប្រព្រឹត្តដូច្នោះ​ដែរ។​៤៨  ព្រះបិតារបស់អ្នករាល់គ្នាដែលគង់នៅ​ស្ថានបរមសុខទ្រង់គ្រប់លក្ខណ៍យ៉ាងណា​‌សុំអោយ​អ្នករាល់គ្នាបានគ្រប់លក្ខណ៍យ៉ាងនោះដែរ»។​ ការធ្វើទានដល់ជនក្រីក្រ

ជំពូកទី៦[កែប្រែ]

១‌  «កុំធ្វើបុណ្យទានយ  នៅមុខមនុស្សម្នា​ ដើម្បីអោយតែគេឃើញនោះ​ឡើយ‌​។​ធ្វើបែបនេះ​អ្នករាល់គ្នាពុំបានទទួលរង្វាន់អ្វីពី​ព្រះបិតា​របស់​អ្នករាល់គ្នា​ដែល​គង់​នៅ​ស្ថាន​បរម​សុខ*ទេ។​២  ពេលណាអ្នកធ្វើទានដល់ជនក្រីក្រ​កុំស្រែកប្រកាសក្តែងៗ‌​ដូចពួកមានពុតតែងធ្វើនៅ​ក្នុងសាលាប្រជុំ*​ឬ​នៅតាមដងផ្លូវ​ដើម្បីអោយ​មនុស្សម្នាកោតសរសើរនោះឡើយ។​‌ខ្ញុំសុំប្រាប់​អ្នករាល់គ្នាអោយដឹងច្បាស់ថា​អ្នកទាំងនោះបាន​ទទួលរង្វាន់របស់គេហើយ។​៣  រីឯអ្នកវិញ​កាល​ណាដៃស្តំាអ្នកធ្វើទាន​មិនបាច់អោយដៃឆ្វេង​ដឹងឡើយ​៤  ដើម្បីអោយទានរបស់អ្នកនៅស្ងាត់​កំបាំង​ហើយព្រះបិតារបស់អ្នក​ទតឃើញអំពើ​ដែលអ្នកធ្វើនៅក្នុងទីស្ងាត់កំបាំង​ទ្រង់នឹងប្រទាន​រង្វាន់​មក​អ្នក​វិញ»។ ព្រះបន្ទូលអំពីការអធិស្ឋាន (លូកា  ១១.    ២-៤) ៥  «កាលណាអ្នករាល់គ្នាអធិស្ឋាន*​កុំធ្វើដូច​ពួកអ្នកមានពុត​ដែលចូលចិត្តឈរអធិស្ឋាននៅក្នុង​សាលាប្រជុំ*​និង​នៅត្រង់ថ្នល់កែង​ដើម្បីអោយ​មនុស្សម្នាឃើញនោះឡើយ។​ខ្ញុំសុំប្រាប់អោយ​អ្នករាល់គ្នាដឹងច្បាស់ថា​‌‌ពួកទាំងនោះបានទទួល​រង្វាន់របស់គេហើយ។​‌​៦  រីឯអ្នកវិញ​កាលណា​អ្នកអធិស្ឋាន​ត្រូវចូលទៅក្នុងបន្ទប់‌​‌បិទទ្វារអោយ​ជិត​‌‌​ហើយទូលទៅកាន់ព្រះបិតារបស់អ្នក​ដែលគង់​នៅក្នុងទីស្ងាត់កំបាំង។​ព្រះបិតារបស់អ្នកដែល​ទតឃើញនៅក្នុងទីស្ងាត់កំបាំង​ទ្រង់នឹងប្រទាន​រង្វាន់​មកអ្នកជាពុំខាន។​៧  ពេលទូលទៅព្រះបិតា​កុំពោលពាក្យច្រំដែលៗ​ឥតប្រយោជន៍​ដូចសាសន៍​ដទៃនោះឡើយ។​គេនឹកស្មានថា​បើពោលពាក្យ​យ៉ាងច្រើនដូច្នេះ​ព្រះរបស់គេនឹងស្តាប់គេ។​៨  កុំ​ធ្វើដូចគេឡើយ​ដ្បិតព្រះបិតារបស់អ្នករាល់គ្នា​ជ្រាបនូវអ្វីៗដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវការ​‌មុនអ្នករាល់​គ្នាទូលសូមព្រះអង្គទៅទៀត។​៩  អ្នករាល់គ្នាត្រូវ​ទូលព្រះអង្គដូចតទៅ  : ឱព្រះបិតានៃយើងខ្ញុំ‌ ដែលគង់នៅស្ថានបរមសុខ*អើយ! ១០ សូមសំដែងព្រះបារមីអោយមនុស្សលោក ស្គាល់ព្រះនាមព្រះអង្គរ សូមអោយព្រះរាជ្យ*ព្រះអង្គបានមកដល់ សូមអោយព្រះហប្ញទ័យរបស់ព្រះអង្គ បានសំរេចនៅលើផែនដី‌ ដូចនៅស្ថានបរមសុខដែរ។ ១១ សូមប្រទានអាហារ ដែលយើងខ្ញុំត្រូវការនៅថ្ងៃនេះ។ ១២​ សូមអត់ទោសអោយយើងខ្ញុំ ដូចយើងខ្ញុំអត់ទោសអោយ អស់អ្នកដែលបានប្រព្រឹត្តខុសនឹងយើងខ្ញុំ។ ១៣ សូមកុំបណ្តោយអោយយើងខ្ញុំ ចាញ់ការល្បួងឡើយ‌ តែសូមរំដោះយើងខ្ញុំអោយរួចពីមារ*កំណាច �​ដ្បិតព្រះអង្គគ្រងរាជ្យ ​ទ្រង់មានប្ញទ្ធានុភាព​  និង  សិរីរុងរឿង​ អស់កល្បជាអង្វែងតរៀងទៅ។ ‌អាម៉ែន។� ១៤​បើអ្នករាល់គ្នាអត់ទោសអោយមនុស្សលោក​ព្រះបិតារបស់អ្នករាល់គ្នានៅស្ថានបរមសុខ*​ក៏អត់​ទោសអោយអ្នករាល់គ្នាដែរ។​‌១៥  ប៉ុន្តែ​បើអ្នក​រាល់គ្នាមិនអត់ទោសអោយមនុស្សលោក​ទេនោះ​ព្រះបិតារបស់អ្នករាល់គ្នា​ក៏មិនអត់ទោសអោយ​អ្នករាល់គ្នាដែរ»។ ការតមអាហារ ១៦  «កាលណាអ្នករាល់គ្នាតមអាហារ​‌កុំធ្វើមុខ​ក្រៀមដូចពួកអ្នកមានពុតនោះឡើយ។​ពួកគេ​បង្ហាញទឹកមុខអោយអ្នកដទៃឃើញ​ថាខ្លួនតម​អាហារ។​ខ្ញុំសុំប្រាប់អោយអ្នករាល់គ្នាដឹងច្បាស់​ថា  ​អ្នកទាំងនោះបានទទួលរង្វាន់របស់គេហើយ។​១៧  រីឯអ្នកវិញ​កាលណាអ្នកតមអាហារ​ត្រូវលាប​ទឹកអប់លើក្បាល​ហើយលុបមុខផង​១៨  កុំអោយ​មនុស្សម្នាឃើញថាអ្នកតមឡើយ​គឺអោយតែ​ព្រះបិតារបស់អ្នក​ដែលគង់នៅក្នុងទីស្ងាត់កំបាំង​ទតឃើញប៉ុណ្ណោះ​ពេលនោះ​ព្រះបិតារបស់អ្នក​ដែលទតឃើញនៅក្នុងទីស្ងាត់កំបាំង​នឹងប្រទាន​រង្វាន់មកអ្នកជាមិនខាន»។ អំពីសម្បត្តិសួគ៌ (លូកា  ១២.  ៣៣-៣៤) ១៩‌«កុំសន្សំទ្រព្យសម្បត្តិទុកសំរាប់ខ្លួន​នៅលើ​ផែនដី​ជាកន្លែងដែលមានកណ្តៀរ​និង​ច្រែះស៉ី​ជាកន្លែង​ដែល​មាន​ចោរ​ទម្លាយ​ជញ្ជំាង​ចូល​មក​លួចប្លន់នោះអោយសោះ។​២០  ចូរប្រមូលទ្រព្យ​សម្បត្តិទុកនៅស្ថានបរមសុខ*វិញ​ជាស្ថានដែល​គ្មានកណ្តៀរ​និង​ច្រែះស៉ី​ជាស្ថានដែលគ្មានចោរ​ទម្លាយជញ្ជំាងចូលមកលួចប្លន់ឡើយ​‌២១  ដ្បិត​ទ្រព្យសម្បត្តិអ្នកនៅកន្លែងណា​ ចិត្តរបស់អ្នកក៏​នៅ​កន្លែងនោះដែរ»។​ ពាក្យប្រស្នាអំពីចង្កៀង (លូកា​១១.  ៣៤-៣៦) ២២  ​«ភ្នែក​ប្រៀប​បាន​នឹង​ចង្កៀង​របស់​រូបកាយ​បើភ្នែកអ្នកនៅភ្លឺល្អ‌​រូបកាយអ្នកទាំងមូលក៏ភ្លឺដែរ​២៣  តែបើភ្នែកអ្នកងងឹតវិញ​រូបកាយអ្នកទាំងមូល​ក៏ងងឹតដែរ។​ប្រសិនបើពន្លឺនៅក្នុងអ្នកត្រឡប់​ទៅជាងងឹតប៉ុណ្ណឹងទៅហើយ​ ​‌នោះមិនដឹងជា​សេចក្តីងងឹត​នឹងទៅជាសូន្យសុង​ដល់កំរិតណា​ទៀតទេ»។ ត្រូវពឹងផ្អែកលើព្រះជាម្ចាស់ (លូកា  ១៦.១៣;  ១២.  ២២-៣១) ២៤‌  «គ្មាន​អ្នក​ណា​ម្នាក់​អាច​បំរើ​ម្ចាស់​ពីរ​បាន​ទេ​ព្រោះអ្នកនោះនឹងស្អប់មួយ​ស្រឡាញ់មួយ​ស្មោះ​ត្រង់នឹងម្នាក់​មើលងាយម្នាក់ទៀត​ជាពុំខាន។‌​អ្នករាល់គ្នា​ក៏​ពុំ​អាច​គោរព​បំរើ​ព្រះជាម្ចាស់​ផង​ហើយគោរពបំរើទ្រព្យសម្បត្តិ​ទុកជាព្រះផងបាន​ឡើយ»។ ២៥  «ហេតុនេះ​ហើយ​បានជា​ខ្ញុំ​សុំ​ប្រាប់​អ្នករាល់​គ្នា​កុំអោយខ្វល់ខ្វាយអំពីម្ហូបអាហារ​សំរាប់ចិញ្ចឹម​ជីវិត​ឬ​សម្លៀកបំពាក់សំរាប់បិទបាំងកាយ​ឡើយ។​ជីវិតមានតម្លៃលើសម្ហូបអាហារ​ហើយរូបកាយក៏​មានតម្លៃលើសសម្លៀកបំពាក់ទៅទៀត។​២៦  ចូរ​រំពៃមើលបក្សាបក្សីនៅលើមេឃ​វាមិនដែល​សាបព្រោះ​មិនដែលច្រូតកាត់​មិនដែលប្រមូល​ស្រូវដាក់ជង្រុកឡើយ​ប៉ុន្តែ​ព្រះបិតារបស់អ្នក​រាល់គ្នាដែលគង់នៅស្ថានបរមសុខ*​ទ្រង់ចិញ្ចឹម​វា។​រីឯអ្នករាល់គ្នា​អ្នករាល់គ្នាមានតម្លៃលើស​បក្សាបក្សីទាំងនោះទៅទៀត។​‌២៧  ក្នុងចំណោម​អ្នករាល់គ្នា​ទោះបីខំខ្វល់ខ្វាយយ៉ាងណាក៏ដោយ​‌ក៏គ្មាន​នរណា​អាច​នឹង​បង្កើន​អាយុ​របស់​ខ្លួន​អោយ​វែងបានដែរ​‌‌​ សូម្បីតែបន្តិចក៏មិនបានផង។​ ២៨  ហេតុ​ដូច​ម្តេច​បាន​ជា​អ្នករាល់គ្នា​ខ្វល់​ខ្វាយ​អំពីសម្លៀកបំពាក់?​ចូរសង្កេតមើលផ្កានៅតាម​វាល‌​‌វាដុះឡើងយ៉ាងណា។​‌វាមិនដែលធ្វើការ​នឿយហត់​ឬ​ត្បាញរវៃឡើយ​២៩  ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​សុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា​‌​សូម្បីតែព្រះបាទសាឡូម៉ូន​‌​‌‌កាលពីជំនាន់​ដែលទ្រង់មានសិរីរុងរឿងដ៏ប្រសើរ​បំផុតនោះក៏ដោយ​ក៏ទ្រង់គ្មានព្រះភូសាល្អស្មើនឹង​ផ្កាមួយទងនេះផង។​៣០  មនុស្សមានជំនឿតិច​អើយ!​ប្រសិនបើព្រះជាម្ចាស់ផ្តល់សំរស់អោយផ្កា​ដែលរីកនៅតាមវាលថ្ងៃនេះ​‌តែថ្ងៃស្អែក​ត្រូវគេ​ដុតចោល  យ៉ាងហ្នឹងទៅហើយ​‌តើព្រះអង្គនឹងទំនុក​បំរុងអ្នករាល់គ្នាលើសនេះ​យ៉ាងណាទៅទៀត?។​៣១  ហេតុនេះ​‌កុំខ្វល់ខ្វាយ​ដោយពោលថា  ​"យើង​នឹងមានអ្វីបរិភោគ​មានអ្វីស្លៀកពាក់?"​នោះ​ឡើយ​៣២  ដ្បិតមានតែសាសន៍ដទៃប៉ុណ្ណោះទេ​ដែលខំស្វះស្វែងរករបស់ទាំងនោះ។​‌​រីឯព្រះបិតា​ដែលគង់នៅស្ថានបរមសុខ​ទ្រង់ជ្រាបនូវអ្វីៗដែល​អ្នករាល់គ្នាត្រូវការ។​‌៣៣  ចូរស្វែងរកព្រះរាជ្យ*​របស់ព្រះជាម្ចាស់​និង​សេចក្តីសុចរិត*របស់ព្រះអង្គ​ជាមុនសិន​ទើបព្រះអង្គប្រទានរបស់ទាំងនោះមក​អ្នករាល់គ្នាថែមទៀត។​៣៤  កុំខ្វល់ខ្វាយអំពីហេតុ​ការណ៍ដែលនឹងកើតមាននៅថ្ងៃស្អែកឡើយ​ចាំ​ស្អែកសឹមគិតពីរឿងថ្ងៃស្អែកទៅ!​បើមានការ​លំបាកកើតឡើងនៅថ្ងៃណា​ត្រូវដោះស្រាយ​សំរាប់តែ​ថ្ងៃនោះបានហើយ»។ កុំថ្កោលទោសអ្នកដទៃ (លូកា  ៦.  ៣៧-៣៨,  ៤១-៤២)

ជំពូកទី៧[កែប្រែ]

១  «កុំថ្កោលទោស​អ្នក​ដទៃ​អោយ​សោះ ដើម្បីកុំអោយព្រះជាម្ចាស់​ថ្កោលទោស​អ្នករាល់គ្នា​២  បើអ្នករាល់គ្នាថ្កោលទោសគេយ៉ាង​ណា​ព្រះជាម្ចាស់ក៏នឹងថ្កោលទោសអ្នករាល់គ្នា​យ៉ាងនោះដែរ។​ព្រះអង្គនឹងវាល់អោយអ្នករាល់​គ្នា​តាមរង្វាល់ដែលអ្នករាល់គ្នាវាល់អោយអ្នក​ដទៃ។​៣  ហេតុអ្វីបានជាអ្នកមើលឃើញល្អងធូលី​នៅក្នុងភ្នែកបងប្អូន​តែមើលមិនឃើញធ្នឹមនៅ​ក្នុងភ្នែករបស់អ្នកដូច្នេះ?​៤  បើមានធ្នឹមនៅក្នុង​ភ្នែករបស់អ្នក​ម្តេចក៏អ្នកនិយាយទៅបងប្អូនថា‌​"ទុកអោយខ្ញុំផ្តិតយកល្អងធូលី​ចេញពីភ្នែកអ្នក"!​៥  មនុស្សមានពុតអើយ!‌​ចូរយកធ្នឹមចេញពីភ្នែក​អ្នកជាមុនសិន​ទើបអ្នកមើលឃើញច្បាស់‌​ល្មម​នឹងផ្តិត​យក​ល្អង​ធូលី​ចេញ​ពី​ភ្នែក​របស់​បងប្អូន​អ្នក​បាន។ ៦  កុំយកអ្វីៗដែលជារបស់វិសុទ្ធ*​ទៅអោយឆ្កែ​ឡើយ​ហើយក៏កុំបោះត្បូងពេជ្ររបស់អ្នករាល់​គ្នា​នៅមុខជ្រូកដែរ​‌​‌ក្រែងលោវាជាន់ឈ្លី​‌​‌រួចបែរមក​ត្របាក់ខំាអ្នករាល់គ្នាវិញ»។ អំពីរបៀបដែលត្រូវអធិស្ឋាន (លូកា  ១១.  ៩-១៣) ៧  «ចូរសុំ​នោះព្រះជាម្ចាស់នឹងប្រទានអោយ​អ្នករាល់គ្នា​ចូរស្វែងរក​នោះអ្នករាល់គ្នានឹងបាន​ឃើញ​‌​ចូរគោះទ្វារ​នោះព្រះអង្គនឹងបើកអោយ​អ្នករាល់គ្នាជាពុំខាន​៨  ដ្បិតអ្នកណាសុំ​អ្នកនោះ​រមែងតែងតែបានទទួល​អ្នកណាស្វែងរក​អ្នក​នោះរមែងតែងតែបានឃើញ​ហើយគេតែងតែ​បើកទ្វារអោយអ្នកដែលគោះ។​៩  ក្នុងចំណោម​អ្នករាល់គ្នា‌​បើកូនសុំនំបុ័ង​មិនដែលមាននរណា​យកដុំថ្មអោយវាឡើយ‌​១០  ហើយបើកូនសុំត្រី​‌ក៏​មិនដែលមាននរណាយកពស់អសិរពិស​អោយវា​ដែរ។​១១  សូម្បីតែអ្នករាល់គ្នា​ដែលជាមនុស្ស​អាក្រក់​ក៏ចេះអោយរបស់ល្អៗទៅកូន​ចុះចំណង់​បើព្រះបិតារបស់អ្នករាល់គ្នា​ដែលគង់នៅស្ថាន​បរមសុខ*​តើព្រះអង្គនឹងប្រទានអ្វីៗដ៏ល្អៗអោយ​អស់​អ្នក​ដែល​ទូល​សូម​ពី​ព្រះអង្គ‌​យ៉ាង​ណា​ទៅ​ទៀត!»។ ទ្វារចង្អៀត (លូកា  ១៣.  ២៤) ១២  «ដូច្នេះ​បើអ្នករាល់គ្នាចង់អោយអ្នកដទៃ​ប្រព្រឹត្តចំពោះខ្លួនបែបណា​‌​ត្រូវប្រព្រឹត្តចំពោះ​គេបែបនោះដែរ។​គម្ពីរវិន័យ​និង​‌គម្ពីរព្យាការី​មានចែង​ទុកមកដូច្នេះឯង។ ១៣  ចូរនាំគ្នាចូលតាមទ្វារចង្អៀត‌​‌ដ្បិតទ្វារ​ដែលនាំទៅរកសេចក្តីវិនាសអន្តរាយ​ធំណាស់​ហើយផ្លូវទៅរកសេចក្តីវិនាស​ក៏ទូលាយដែរ​មាន​មនុស្សជាច្រើនចូលតាមទ្វារនោះ។​១៤  រីឯទ្វារ​ដែលនាំទៅរកជីវិត​ចង្អៀត​ហើយពិបាកដើរផង​មានមនុស្សតិចទេ​រកផ្លូវនោះ​ឃើញ»។ ប្រស្នាអំពីដើមឈើល្អ    និង    ដើមឈើអាក្រក់ (លូកា  ៦.  ៤៣-៤៤) ១៥  «ចូរប្រយ័ត្ននឹងពួកព្យាការី*ក្លែងក្លាយ​គេ​ក្លែងខ្លួនមករកអ្នករាល់គ្នា​ដោយពាក់ស្បែកចៀម​តែគេមានចិត្តសាហាវដូចចចក។​១៦  អ្នករាល់គ្នា​អាចស្គាល់គេបាន​តាមអំពើដែលគេប្រព្រឹត្ត។​ពុំ​ដែលមាននរណាបេះផ្លែទំពំាងបាយជូរ​និង​ផ្លែ​ឧទុម្ពរ*ពីគុម្ពបន្លាឡើយ។​១៧  ដើមឈើល្អតែង​ផ្តល់ផ្លែល្អ‌​‌រីឯដើមឈើអាក្រក់តែងផ្តល់ផ្លែ​អាក្រក់។​១៨  ដើមឈើល្អមិនអាចផ្តល់ផ្លែអាក្រក់​ទេ​‌​រីឯដើមឈើអាក្រក់ក៏មិនអាចផ្តល់ផ្លែល្អបាន​ដែរ។​១៩  ដើមឈើណាមិនផ្តល់ផ្លែល្អ‌​គេនឹងកាប់​យកទៅដុត។​២០  រីឯពួកព្យាការីក្លែងក្លាយក៏​ដូច្នោះដែរ​អ្នករាល់គ្នាអាចស្គាល់គេបាន​តាម​អំពើដែល​គេ​ប្រព្រឹត្ត»។ សាវ័កដ៏ពិតប្រាកដ (លូកា  ១៣  .២៥-២៧) ២១  ‌«អ្នក​ដែល​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ព្រះរាជ្យ*​នៃ​ស្ថាន​បរមសុខ*​មិនមែនជាអ្នកដែលគ្រាន់តែហៅខ្ញុំថា​"ព្រះអម្ចាស់!    ព្រះអម្ចាស់!"  ប៉ុណ្ណោះទេ   ​គឺជា​អ្នក​ដែល​ធ្វើ​តាម​ព្រះ​ហប្ញទ័យ​របស់​ព្រះ​បិតា​ខ្ញុំ​ដែលគង់នៅស្ថានបរមសុខនោះវិញ។​២២  នៅថ្ងៃ​នោះ​នឹងមានមនុស្សជាច្រើនពោលមកខ្ញុំ​ថា​"ព្រះអម្ចាស់​ព្រះអម្ចាស់អើយ!​យើងខ្ញុំធ្លាប់ថ្លែង​ព្រះបន្ទូលក្នុងព្រះនាមព្រះអង្គ​យើងខ្ញុំធ្លាប់ដេញ​ខ្មោចក្នុងព្រះនាមព្រះអង្គ​ហើយយើងខ្ញុំក៏ធ្លាប់ធ្វើ​ការអស្ចារ្យជាច្រើន​ក្នុងព្រះនាមព្រះអង្គដែរ"។​២៣  ពេលនោះ​ខ្ញុំនឹង​ប្រកាសប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា​"ពួកអ្នកប្រព្រឹត្តអំពើទុច្ចរិតអើយ!‌​ចូរថយចេញ​អោយឆ្ងាយពីខ្ញុំទៅ​ខ្ញុំមិនដែលស្គាល់អ្នករាល់គ្នា​ទេ!"ល​»។ ប្រស្នាអំពីមនុស្សពីរនាក់សង់ផ្ទះ (លូកា  ៦.  ៤៦-៤៩) ២៤  «អ្នកណាស្តាប់ពាក្យខ្ញុំនេះ‌​ហើយប្រព្រឹត្ត​តាម‌​អ្នកនោះប្រៀបបានទៅនឹងមនុស្សឈ្លាសវៃ​ម្នាក់​ដែលបានសង់ផ្ទះរបស់ខ្លួននៅលើផ្ទាំងថ្ម។​‌២៥  ទោះបីភ្លៀងបង្អុរចុះមក​ហើយមានទឹកជន់​មាន​ខ្យល់​បក់​បោក​ប៉ះ​នឹង​ផ្ទះ​នោះ​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ‌​ក៏ផ្ទះនោះមិនរលំដែរ​ព្រោះមានគ្រឹះនៅ​លើផ្ទំាងថ្ម។​២៦  រីឯអ្នកដែលស្តាប់ពាក្យខ្ញុំនេះ​‌តែ​មិនប្រព្រឹត្តតាម​ប្រៀបបានទៅនឹងមនុស្សឆោត​ល្ងង់ម្នាក់​ដែលបានសង់ផ្ទះរបស់ខ្លួននៅលើដីខ្សាច់​២៧  ពេលភ្លៀងបង្អុរចុះមក​ហើយមានទឹកជន់​មានខ្យល់បក់បោកប៉ះនឹងផ្ទះនោះ​‌ផ្ទះនោះរលំបាក់​បែកខ្ទេច​អស់គ្មានសល់»។ ២៨  កាលព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទាំងនេះ​ចប់​សព្វគ្រប់ហើយ​មហាជនងឿងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំងអំពី​សេចក្តីដែលព្រះអង្គប្រៀនប្រដៅ​២៩  ព្រោះ​ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលប្រកបដោយអំណាច​ខុស​ប្លែក​ពីពួកបណ្ឌិតខាងវិន័យ*របស់ពួក​គេ។ ព្រះយេស៊ូប្រោសមនុស្សឃ្លង់ម្នាក់អោយបានជា (ម៉ាកុស  ១.  ៤០-៤៥ ​លូកា  ៥.  ១២-១៤) ‌

ជំពូកទី៨[កែប្រែ]

១  កាលព្រះយេស៊ូយាងចុះពីលើភ្នំមកវិញ​ មាន​មហាជន​ជា​ច្រើន​នាំ​គ្នា​ដើរ​តាម​ព្រះអង្គ។​ ​២  ពេលនោះ​មានមនុស្សឃ្លង់ម្នាក់ចូល​មកក្រាបថ្វាយបង្គំព្រះអង្គទូលថា៖​«លោកម្ចាស់​អើយ!​ប្រសិនបើលោកមិនយល់ទាស់ទេ​សូម​ប្រោសខ្ញុំប្របាទ​អោយជាស្អាតបរិសុទ្ធ*ផង»។​៣  ព្រះយេស៊ូលូកព្រះហស្តទៅពាល់គាត់​ទាំងមាន​ព្រះបន្ទូលថា៖​«ខ្ញុំយល់ព្រមហើយ​ចូរអោយបាន​ជាស្អាតបរិសុទ្ធចុះ»។​រំពេចនោះ​គាត់ក៏បានជា​ស្អាតបរិសុទ្ធពីរោគឃ្លង់ភ្លាម។​៤  ព្រះយេស៊ូមាន​ព្រះបន្ទូលទៅគាត់ថា៖​«ចូរប្រយ័ត្នអោយមែន​ទែន​‌កុំនិយាយប្រាប់អោយនរណាដឹងរឿងនេះ​ឡើយ​ផ្ទុយទៅវិញ​ត្រូវទៅបង្ហាញខ្លួនដល់លោក​បូជាចារ្យ*​ហើយថ្វាយតង្វាយដូចលោកម៉ូសេ*​បានបង្គាប់មក​ដើម្បីជាសក្ខីភាពបញ្ជាក់ថាអ្នក​បានជាមែន»។ ព្រះយេស៊ូប្រោសអ្នកបំរើរបស់នាយទាហានរ៉ូមុំាង​អោយបានជា (លូកា  ៧.  ១-១០) ៥  នៅ​ពេល​ព្រះ​យេស៊ូ​យាង​ចូល​ក្រុង​កាផានុម​មាននាយទាហានរ៉ូមុាំងម្នាក់​ចូលមកគាល់ព្រះអង្គ​ទូលអង្វរថា៖​៦  «លោកម្ចាស់អើយ!​អ្នកបំរើ​របស់ខ្ញុំប្របាទដេកស្តូកស្តឹងនៅឯផ្ទះ​ទាំងឈឺចុក​ចាប់យ៉ាងខ្លាំង»។​‌៧  ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅ​គាត់ថា៖​«ខ្ញុំនឹងទៅមើលគាត់អោយបានជា»។​៨  នាយទាហានទូលព្រះអង្គថា៖​«លោកម្ចាស់‌​ខ្ញុំ​ប្របាទមានឋានៈទន់ទាបណាស់​មិនសមនឹងលោក​អញ្ជើញចូលក្នុងផ្ទះខ្ញុំប្របាទទេ​សូមលោកមាន​ប្រសាសន៍តែមួយម៉ាត់ប៉ុណ្ណោះ​‌អ្នកបំរើរបស់​ខ្ញុំប្របាទនឹងជាសះស្បើយមិនខាន។​៩  ខ្ញុំប្របាទ​ជាអ្នកនៅក្រោមបញ្ជាគេ​‌​ហើយមានកូនទាហាន​នៅក្រោមបញ្ជាខ្ញុំប្របាទដែរ​បើខ្ញុំប្របាទបញ្ជា​អ្នកណាម្នាក់អោយទៅ​គេនឹងទៅ‌​បើប្រាប់ម្នាក់​ទៀតអោយមក​‌គេនឹងមក។​ពេលខ្ញុំប្របាទប្រាប់​អ្នកបំរើអោយធ្វើការអ្វីមួយ‌​គេនឹងធ្វើតាម»។​១០  កាល​ព្រះ​យេស៊ូ​ទ្រង់​ព្រះ​សណ្តាប់​ដូច្នេះ​ហើយ​ព្រះអង្គស្ងើចសរសើរណាស់​‌​ក៏មានព្រះបន្ទូលទៅ​កាន់អស់អ្នកដែលដើរតាមព្រះអង្គថា៖​«ខ្ញុំសុំ​ប្រាប់អោយអ្នករាល់គ្នាដឹងច្បាស់ថា​ខ្ញុំមិនដែល​ឃើញនរណាមានជំនឿបែបនេះ​នៅស្រុកអ៉ីស្រា​អែលឡើយ។​១១  ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា​នឹងមាន​មនុស្សជាច្រើន​ពីទិសខាងកើត​និង​ទិសខាងលិច​មកចូលរួមពិធីជប់លៀង​ក្នុងព្រះរាជ្យ*នៃស្ថាន​បរមសុខ*ជាមួយលោកអប្រាហាំ​លោកអ៉ីសាក​និង  លោកយ៉ាកុប។​១២‌  រីឯអស់អ្នកដែលត្រូវចូល​ក្នុងព្រះរាជ្យ​ព្រះជាម្ចាស់បែរជាដេញអោយ​ទៅនៅខាងក្រៅក្នុងទីងងឹត​ជាកន្លែងដែលគេយំ​សោក​ខឹងសង្កៀតធ្មេញ»។​១៣  បន្ទាប់មក‌​ព្រះ​យេស៊ូ​មាន​ព្រះ​បន្ទូល​ទៅ​នាយ​ទាហាន​រ៉ូមុំាង​ថា៖​«អញ្ជើញត្រឡប់ទៅវិញទៅ​សុំអោយបានសំរេច​តាមជំនឿរបស់លោកចុះ!»។​ អ្នកបំរើក៏បានជា​សះស្បើយ​នៅពេល​នោះ។ ព្រះយេស៊ូប្រោសអ្នកជំងឺជាច្រើនអោយបានជា (ម៉ាកុស  ១.  ២៩-៣៤ ​លូកា  ៤.  ៣៨-៤១) ១៤  បន្ទាប់មកទៀត​ព្រះយេស៊ូយាងទៅផ្ទះ​លោកពេត្រុស/សិលា​ទតឃើញម្តាយក្មេករបស់​គាត់កំពុងគ្រុន​សំរាន្តនៅលើគ្រែ‌។​១៥  ព្រះអង្គ​ពាល់ដៃគាត់​គាត់ក៏បាត់គ្រុន​ហើយក្រោកឡើង​បំរើព្រះអង្គ។ ១៦  លុះដល់ល្ងាច​គេនាំមនុស្សខ្មោចចូលជា​ច្រើននាក់មករកព្រះអង្គ‌​ព្រះអង្គក៏ដេញខ្មោច​ដោយមានព្រះបន្ទូល​ហើយប្រោសអ្នកជំងឺអោយ​បានជាគ្រប់ៗគ្នា​១៧‌  ស្របនឹងសេចក្តីដែលមាន​ចែង​ទុកតាមរយៈព្យាការី*អេសាយថា៖ «ព្រះអង្គបានទទួលយកភាពពិការរបស់យើង ហើយព្រះអង្គក៏ទទួលយកជំងឺរបស់យើងដែរ»​វ។ លក្ខណសម្បត្តិរបស់អ្នកដែលចង់តាមព្រះយេស៊ូ (លូកា  ៩.  ៥៧-៦២) ១៨  កាល​ព្រះ​យេស៊ូ​ឃើញ​បណ្តាជន​ចោម​រោម​ព្រះអង្គ​‌​ទ្រង់ក៏បញ្ជាអោយគេចេញទូកទៅត្រើយ​ម្ខាង។‌​១៩  ពេលនោះ‌​មានបណ្ឌិតខាងវិន័យ*ម្នាក់​ចូលមកជិតព្រះអង្គ​ទូលថា៖​«លោកគ្រូ!​ខ្ញុំប្របាទ​សុខចិត្តទៅតាមលោក​ទោះបីលោកអញ្ជើញទៅទី​ណាក៏ដោយ»។​២០  ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលតប​ទៅគាត់វិញថា៖​«សត្វកញ្ជ្រោងមានរូងរបស់វា​បក្សាបក្សីក៏មានសំបុករបស់វាដែរ​រីឯបុត្រមនុស្ស​វិញ​គ្មានទីជំរកសំរាកសោះឡើយ»។​២១  មាន​សាវ័កមួយរូបទៀតទូលព្រះអង្គថា៖​«លោកម្ចាស់​សូមលោកអនុញ្ញាតអោយខ្ញុំប្របាទ​ត្រឡប់ទៅ​បញ្ចុះសពឪពុកសិន»។​២២  ព្រះយេស៊ូមានព្រះ​បន្ទូលទៅគាត់ថា៖​‌«សុំអញ្ជើញមកតាមខ្ញុំ​ទុក​អោយមនុស្សស្លាប់បញ្ចុះ​សព​គ្នាគេចុះ»។ ព្រះយេស៊ូធ្វើអោយរលកស្ងប់ (ម៉ាកុស  ៤.  ៣៥-៤១​ លូកា  ៨.  ២២-២៥) ២៣  ព្រះយេស៊ូយាងចុះទូក​ហើយពួកសាវ័ក*​នាំគ្នាទៅជាមួយព្រះអង្គដែរ។ ​២៤  ពេលនោះ​មាន​ខ្យល់ព្យុះ​បក់បោក​មកលើ​សមុទ្រ​យ៉ាង​ខ្លាំង‌​បណ្តាល​អោយរលកជះមកគ្របពីលើទូក។​រីឯ​ព្រះយេស៊ូវិញ​ទ្រង់ផ្ទំលក់។‌​២៥  ពួកសាវ័ក*ចូល​ទៅជិត​ដាស់ព្រះអង្គថា៖​«លោកម្ចាស់អើយ!​សូម​ជួយផង​‌យើងស្លាប់ឥឡូវហើយ»។​២៦  ព្រះអង្គ​មានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖​«មនុស្សមានជំនឿ​តិចអើយ!​ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាភិតភ័យ​ដូច្នេះ?»។​ព្រះអង្គក្រោកឈរឡើង​មានព្រះ​បន្ទូលគំរាមខ្យល់ព្យុះ​និង​សមុទ្រ​ពេលនោះ​សមុទ្រក៏ស្ងប់ឈឹង។​‌​២៧  ពួកសាវ័កនាំគ្នាស្ងើច​សរសើរ​ហើយពោលថា៖​«តើលោកនេះមាន​ឋានៈអ្វី‌‌​បានជាខ្យល់ព្យុះ​និង​សមុទ្រ​ស្តាប់បង្គាប់​លោកដូច្នេះ?»។ ព្រះយេស៊ូប្រោសបុរសខ្មោចចូលពីរនាក់ (ម៉ាកុស  ៥.  ១-២០​ លូកា  ៨.  ២៦-៣៩) ២៨  កាលព្រះយេស៊ូ​និង​ពួកសាវ័ក​បានទៅដល់​ត្រើយម្ខាង​ក្នុងតំបន់កាដារ៉ា​មានបុរសខ្មោចចូល​ពីរនាក់ចេញពីទីបញ្ចុះសព​ដើរតំរង់មករកព្រះ​អង្គ។‌​បុរសទាំងពីរនេះកាចណាស់‌​គ្មាននរណា​ហ៊ានដើរកាត់តាមនោះទេ។​២៩​អ្នកទាំងពីរ​ស្រែកឡើងថា៖​«ព្រះបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់​អើយ!​តើព្រះអង្គចង់ធ្វើអ្វីយើងខ្ញុំ?​ព្រះអង្គ​យាងមកទីនេះ  ​ដើម្បីធ្វើទុក្ខទោសយើងខ្ញុំ​មុន​ពេល​កំណត់ឬ?»។​៣០  នៅឆ្ងាយពីនោះបន្តិច​មាន​ជ្រូកមួយហ្វូងធំកំពុងរកស៉ី។ ​៣១  ពួកខ្មោចអង្វរ​ព្រះយេស៊ូថា៖​«បើព្រះអង្គចង់ដេញយើងខ្ញុំ‌​សូម​បញ្ជូន​យើង​ខ្ញុំ​អោយ​ចូលទៅ​ក្នុង​ជ្រូក​មួយ​ហ្វូង​នេះ​ទៅ»។​៣២  ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅខ្មោច​ថា៖​«ទៅចុះ!»។​ពួកខ្មោចក៏ចេញពីបុរសទាំង​ពីរ​‌ចូលទៅក្នុងជ្រូក។​ពេលនោះ​ហ្វូងជ្រូកបោល​ចុះតាមជំរាលភ្នំ​តំរង់ទៅសមុទ្រ​លង់ទឹកងាប់អស់​ទៅ។​៣៣  អ្នកថែរក្សាហ្វូងជ្រូកនាំគ្នាយករឿង​អស់ទាំងនេះរត់ទៅប្រាប់អ្នកភូមិ​ព្រមទាំងរៀប​រាប់​ហេតុ​ការណ៍​អំពី​បុរស​ខ្មោច​ចូល​ទាំង​ពីរ​នាក់​នោះផង។​‌​៣៤  អ្នកភូមិទាំងអស់ក៏នាំគ្នាចេញមក​ជួបព្រះយេស៊ូ​‌​លុះបានឃើញហើយ​គេអង្វរ​ព្រះអង្គអោយចាកចេញពីស្រុកភូមិរបស់គេ។ ព្រះយេស៊ូប្រោសមនុស្សខ្វិនម្នាក់អោយដើររួច (ម៉ាកុស‌២.១-១២ ‌លូកា‌៥.១៧-២៦)

ជំពូកទី៩[កែប្រែ]

១  បន្ទាប់មក    ព្រះយេស៊ូយាងចុះទូក​    ឆ្លង​ សមុទ្រ​ទៅក្រុងលរបស់ព្រះអង្គវិញ។​២  ពេលនោះ​មានគេសែងមនុស្សខ្វិនដៃខ្វិនជើង​ម្នាក់‌មករកព្រះអង្គ។​‌ព្រះយេស៊ូឈ្វេងយល់ជំនឿ​របស់អ្នកទាំងនោះ​ព្រះអង្គក៏មានព្រះបន្ទូលទៅ​កាន់អ្នកពិការថា៖​  «កូនអើយ!​  ចូរក្លាហានឡើង​ខ្ញុំ​អត់​ទោស​អោយ​អ្នក​បាន​រួច​ពី​បាប*ហើយ!»។​៣  ពួកបណ្ឌិតខាងវិន័យ*ខ្លះឮដូច្នេះ​ក៏នឹកក្នុងចិត្ត​ថា៖​«អ្នកនេះប្រមាថព្រះជាម្ចាស់!»។​៤  ព្រះ​យេស៊ូឈ្វេងយល់គំនិតអ្នកទាំងនោះ​ទើបទ្រង់មាន​ព្រះបន្ទូលថា៖​«ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាមាន​គំនិតអាក្រក់បែបនេះ?​៥  បើខ្ញុំនិយាយថា​"ខ្ញុំអត់​ទោសអោយអ្នកបានរួចពីបាបហើយ"‌​ឬថា​"ចូរ​ក្រោកឡើងដើរទៅចុះ"​តើឃ្លាមួយណាស្រួល​និយាយជាង?​៦  ប៉ុន្តែ‌​ខ្ញុំចង់អោយអ្នករាល់គ្នា​ដឹងថា‌​បុត្រមនុស្សមានអំណាចអត់ទោសអោយ​មនុស្សនៅក្នុងលោកនេះបានរួចពីបាប»។​ព្រះ​អង្គក៏មានព្រះបន្ទូលទៅអ្នកខ្វិនថា៖​«ចូរក្រោក​ឡើង​យកគ្រែស្នែងរបស់អ្នក​ដើរទៅផ្ទះវិញ​ទៅ!»។​ ​៧  អ្នកខ្វិនក៏ក្រោកឡើងដើរត្រឡប់ទៅ​ផ្ទះវិញ។​៨  កាលមហាជនបានឃើញដូច្នេះ​គេ​ស្ញែងខ្លាចជាខ្លាំង​ទាំងនាំគ្នាលើកតម្កើងសិរីរុង​រឿងព្រះជាម្ចាស់​ដែលបានប្រោសប្រទានអំណាច​ដ៏អស្ចារ្យ​យ៉ាងនេះដល់មនុស្សលោក។​ ព្រះយេស៊ូត្រាស់ហៅលោកម៉ាថាយ (ម៉ាកុស  ២.  ១៣-១៧​ លូកា  ៥.  ២៧-៣២) ៩  កាល​ព្រះយេស៊ូ​យាង​ពី​ទី​នោះ​ទៅ​មុខ​បន្តិច​‌‌​ព្រះអង្គទតឃើញបុរសម្នាក់ឈ្មោះម៉ាថាយ​អង្គុយ​នៅកន្លែងយកពន្ធ*។​‌ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅ​គាត់ថា៖​«សុំអញ្ជើញមកតាមខ្ញុំ»។​គាត់​ក៏ក្រោក​ឡើង​‌​ដើរតាមព្រះអង្គទៅ។​ ១០  បន្ទាប់មក​ព្រះអង្គសោយព្រះស្ងោយនៅផ្ទះ​លោកម៉ាថាយ​មានអ្នកទារពន្ធ​ព្រមទាំងមនុស្ស​បាបជាច្រើន‌​មកអង្គុយរួមតុជាមួយព្រះយេស៊ូ​និង​ពួកសាវ័កដែរ។​១១  ពួកខាងគណៈផារីស៉ី*ឃើញ​ដូច្នេះ‌​គេនិយាយទៅកាន់សាវ័ករបស់ព្រះអង្គថា៖​‌«ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​គ្រូ​របស់​អ្នករាល់គ្នា​បរិ​ភោគ​ជា​មួយអ្នកទារពន្ធ​និង​មនុស្សបាប?»។​‌១២  ព្រះ​យេស៊ូឮដូច្នេះ​‌ក៏មានព្រះបន្ទូលថា៖​«មនុស្ស​សុខភាពល្អមិនត្រូវការគ្រូពេទ្យទេ​មានតែអ្នកជំងឺ​ប៉ុណ្ណោះដែលត្រូវការ។​១៣  ចូរអ្នករាល់គ្នាទៅរិះ​គិតមើល​សេចក្តីដែលមានចែងទុកមកថា:​"យើង​មិនចង់បានយញ្ញបូជាទេ‌​គឺចង់បានតែសេចក្តីមេត្តា​ករុណាប៉ុណ្ណោះ"ហ​មានន័យដូចម្តេច?​ខ្ញុំមិនមែន​មករកមនុស្សសុចរិតទេ      ​គឺមករកមនុស្សបាប​»។ អំពីការតមអាហារ (ម៉ាកុស  ២.  ១៨-២២​ លូកា  ៥  .៣៣-៣៨) ១៤  ពេលនោះ‌​ពួកសិស្សរបស់លោកយ៉ូហានចូល​មកគាល់ព្រះអង្គ​ហើយទូលថា៖​«យើងខ្ញុំ​និង​ពួកខាងគណៈផារីស៉ី*តមអាហារ​ចុះហេតុដូច​ម្តេច​បាន​ជា​សិស្ស​របស់​លោក​មិន​តម​ដូច្នេះ?»។​១៥  ព្រះយេស៊ូ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ឆ្លើយ​ទៅ​គេ​វិញ​ថា៖​«ក្នុងពិធីមង្គលការ​ពេលកូនកំឡោះនៅជាមួយ​តើភ្ញៀវអាចកាន់ទុក្ខកើតឬ?​ទេ!។​ថ្ងៃក្រោយ​ពេលគេចាប់ស្វាមីយកទៅ‌​‌ទើបភ្ញៀវទាំងនោះតម​អាហារវិញ។​ ១៦  ពុំ​ដែល​មាន​នរណា​យក​ក្រណាត់​ថ្មី​មក​ប៉ះ​សម្លៀកបំពាក់ចាស់ឡើយ​  ដ្បិតបំណះនឹងធ្វើ​អោយ​សម្លៀក​បំពាក់​នោះ​រហែក​លើស​ដើម​ទៅ​ទៀត។​១៧  ពុំដែលមាននរណាច្រកស្រាទំពំាង​បាយជូរថ្មី​ទៅក្នុងថង់ស្បែកចាស់ដែរ​‌បើធ្វើដូច្នេះ​ថង់ស្បែកមុខជាធ្លាយ​ស្រានឹងហូរចេញ​ហើយ​ថង់ស្បែកត្រូវខូចខាតមិនខាន។​គេតែងតែច្រក​ស្រាថ្មីទៅក្នុងថង់ស្បែកថ្មី‌​ទើបទាំងស្រា‌​ទាំងថង់​ស្បែក​នៅគង់បាន»។​ ព្រះយេស៊ូប្រោសស្ត្រីមានជំងឺធ្លាក់ឈាមអោយបានជានិង  ប្រោសកូនស្រីលោកយ៉ៃរ៉ូសអោយរស់ឡើងវិញ (ម៉ាកុស  ៥.  ២១-៤៣​ លូកា  ៨.  ៤០-៥៦) ១៨  កាល​ព្រះយេស៊ូ​កំពុង​តែ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ទាំង​នេះទៅគេ​មាននាម៊ឺនម្នាក់ចូលមកក្រាបថ្វាយបង្គំ​ព្រះអង្គ​ទូលថា៖​«កូនស្រីរបស់ខ្ញុំប្របាទទើបនឹង​ផុតដង្ហើមថ្មីៗនេះ​សូមលោកមេត្តាអញ្ជើញទៅ​ដាក់ដៃ*លើនាង​‌​នាងនឹងមានជីវិតរស់ពុំខាន»។‌​១៩  ព្រះយេស៊ូក្រោកឡើង​យាងទៅជាមួយគាត់​ពួក​សាវ័ក*ក៏ទៅជាមួយដែរ។​‌ ២០  មានស្ត្រីម្នាក់កើតជំងឺធ្លាក់ឈាម​ដប់ពីរឆ្នំា​មកហើយ​នាងមកពីក្រោយព្រះយេស៊ូ​ហើយ​ពាល់ជាយព្រះពស្ត្រព្រះអង្គ​២១  ដ្បិតនាងរិះគិត​ក្នុងចិត្តថា​«បើខ្ញុំគ្រាន់តែបានពាល់អាវលោក​ខ្ញុំ​មុខជាទទួលការសង្គ្រោះមិនខាន»។​២២  ព្រះ​យេស៊ូបែរទៅក្រោយ​ទតឃើញនាង ​ក៏មានព្រះ​បន្ទូលថា៖​«កូនស្រីអើយ!​ចូរក្លាហានឡើង​ជំនឿ​របស់នាងបានសង្គ្រោះនាងហើយ»។​ស្ត្រីធ្លាក់​ឈាមបានជាសះស្បើយនៅពេលនោះ។ ២៣  កាលព្រះយេស៊ូយាង​ទៅដល់​ផ្ទះ​នាម៊ឺន​នោះ​ព្រះអង្គទតឃើញអ្នកលេងភ្លេងកំដរសព​និង​ឃើញមនុស្សម្នាជ្រួលច្របល់‌​ទ្រង់មានព្រះបន្ទូល​ទៅគេថា៖​២៤  «នាំគ្នាចេញទៅ!​ក្មេងស្រីនេះ​មិនស្លាប់ទេ​‌នាងគ្រាន់តែដេកលក់ទេតើ»។‌​គេ​ចំអកដាក់ព្រះអង្គ។​២៥  កាលព្រះអង្គដេញគេ​ចេញទៅក្រៅអស់ហើយ​ព្រះអង្គយាងចូលទៅ​ក្នុងបន្ទប់​ចាប់ដៃក្មេងស្រីនោះ​នាងក៏ក្រោក​ឡើង។​២៦  ដំណឹងនេះលេចឮខ្ចរខ្ចាយពាសពេញ​តំបន់នោះទាំងមូល។ ព្រះយេស៊ូប្រោសមនុស្សខ្វាក់ពីរនាក់អោយបានភ្លឺ ២៧​កាលព្រះយេស៊ូកំពុងតែយាងចេញពីទីនោះ​មានមនុស្សខ្វាក់ពីរនាក់មកតាមព្រះអង្គ​ស្រែក​ថា៖​«ព្រះរាជវង្សព្រះបាទដាវីឌអើយ!​សូម​អាណិតមេត្តាយើងខ្ញុំផង»។​២៨  ពេលព្រះអង្គ​យាងទៅដល់ផ្ទះ​មនុស្សខ្វាក់ទាំងពីរនាក់ចូលទៅ​ជិតព្រះអង្គ។​ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅអ្នក​ទាំងពីរថា៖​«តើអ្នកជឿថាខ្ញុំអាចធ្វើអោយភ្នែក​អ្នកភ្លឺបានឬ?»។​គេទូលព្រះអង្គថា៖​«យើងខ្ញុំ​ជឿហើយ​ព្រះអម្ចាស់អើយ»។​២៩  ព្រះអង្គក៏​ពាល់ភ្នែកអ្នកទាំងពីរ​ ទាំងមានព្រះបន្ទូលថា៖​«សុំ​អោយ​បាន​សំរេច​តាម​ជំនឿ​របស់​អ្នក​ចុះ»។​៣០  ពេលនោះ​ភ្នែករបស់គេក៏បានភ្លឺ។​‌​ព្រះយេស៊ូ​ហាមប្រាមគេយ៉ាងតឹងតែងថា៖​«ចូរប្រយ័ត្ន‌​កុំ​អោយនរណាដឹងឡើយ»។​‌៣១  ប៉ុន្តែ‌​បុរសទាំងពីរ​ចេញទៅផ្សព្វផ្សាយរឿងនោះអោយគេដឹង​ពាស​ពេញ​ស្រុក។ ព្រះយេស៊ូប្រោសមនុស្សគម្នាក់អោយនិយាយបាន ៣២  លុះអ្នកទាំងពីរចេញផុតទៅ‌​មានគេនាំ​មនុស្សគម្នាក់ដែលមានខ្មោចចូល​មកគាល់ព្រះ​យេស៊ូ។​៣៣  កាលព្រះអង្គដេញខ្មោចចេញហើយ‌​មនុស្សគក៏និយាយបាន។​មហាជននាំគ្នាស្ងើច​សរសើរយ៉ាងខ្លាំង​ទាំងពោលថា៖​«យើងមិន​ដែលឃើញការអស្ចារ្យបែបនេះ​នៅស្រុកអ៉ីស្រា​អែលឡើយ»។​៣៤  ប៉ុន្តែ‌​ពួកខាងគណៈផារីស៉ី​ពោលថា៖​«គាត់ដេញខ្មោចបានដូច្នេះ‌មកពីស្តេច​ខ្មោច​បានប្រគល់​អំណាចអោយ»។ ព្រះយេស៊ូអាណិតមហាជន (ម៉ាកុស  ៦.  ៣៤​    លូកា  ១០.  ២) ៣៥  បន្ទាប់មក​ព្រះយេស៊ូយាងទៅតាមក្រុង​និង​តាមភូមិនានា​ព្រះអង្គបង្រៀនអ្នកស្រុកនៅក្នុង​សាលាប្រជុំ*​ព្រមទាំងប្រកាសដំណឹងល្អ*អំពី​ព្រះរាជ្យ*​ហើយប្រោសអ្នកជំងឺ​និង​អ្នកពិការគ្រប់​ប្រភេទអោយបានជាផង។​៣៦  កាលព្រះអង្គទត​ឃើញមហាជន​ទ្រង់មានព្រះហប្ញទ័យអាណិត​អាសូរគេពន់ពេកណាស់​ព្រោះអ្នកទាំងនោះអស់​កម្លាំងល្វើយ​ធ្លាក់ទឹកចិត្ត​ប្រៀបបីដូចជាចៀម​ដែលគ្មានអ្នកគង្វាលថែទាំ។​៣៧  ព្រះអង្គមាន​ព្រះបន្ទូលទៅកាន់ពួកសាវ័កថា៖​«ស្រូវដែលត្រូវ​ច្រូត​មានច្រើនណាស់‌​តែអ្នកច្រូតមានតិចពេក។​‌៣៨  ហេតុនេះ​ចូរអង្វរម្ចាស់ស្រែ​អោយចាត់អ្នក​ច្រូតមកក្នុង​ស្រែរបស់លោក»។ ព្រះយេស៊ូតែងតាំងគ្រីស្តទូត  ១២  រូប (ម៉ាកុស  ៣.  ១៣-១៩​    លូកា  ៦.  ១២-១៦)

ជំពូកទី១០[កែប្រែ]

១  ព្រះ​យេស៊ូ​ត្រាស់​ហៅ​សាវ័កទាំង ដប់ពីររូបមក‌‌‌‌‌​‌​ព្រះអង្គប្រទាន​អោយគេមានអំណាចដេញខ្មោច​ព្រមទាំងមាន​អំណាច  ប្រោសអ្នកជំងឺគ្រប់យ៉ាង​និង​អ្នកពិការ​គ្រប់ប្រភេទអោយបានជាផង។​២  គ្រីស្តទូត*​ទាំងដប់ពីរមាននាមដូចតទៅ  :​អ្នកទីមួយ​គឺស៉ីម៉ូន​ហៅ​ពេត្រុស/សិលា​និង​អន់ដ្រេ​ជាប្អូនរបស់គាត់‌​យ៉ាកុប​និង​យ៉ូហានជាប្អូនរបស់គាត់​ដែលត្រូវជា​កូនរបស់លោកសេបេដេ​៣  ភីលីព​និង​បារថូឡូមេ​ថូម៉ាស់​និង​ម៉ាថាយជាអ្នកទារពន្ធ*​យ៉ាកុបជា​កូនរបស់លោកអាល់ផាយ​និង​ថាដេ​ ៤  ស៉ីម៉ូនជា​អ្នកជាតិនិយម​និង​យូដាសអ៉ីស្ការីយ៉ុត​ជាអ្នកក្បត់​ព្រះអង្គ។ ព្រះយេស៊ូចាត់សាវ័កទាំង  ១២  ទៅប្រកាសដំណឹងល្អ (ម៉ាកុស  ៦.  ៧-១៣​    លូកា  ៩.  ១-៦) ៥  ព្រះ​យេស៊ូ​ចាត់​សាវ័ក*​ទាំង​ដប់​ពីរ​រូប​នេះ​អោយទៅ​ដោយផ្តែផ្តាំថា៖​«កុំទៅរកសាសន៍ដទៃ​ឡើយ​ហើយក៏កុំចូលទៅក្នុងភូមិរបស់ជនជាតិ​សាម៉ារីដែរ​៦  គឺត្រូវទៅស្វែងរកអស់អ្នកដែល​វង្វេងឡ​ក្នុងចំណោមជនជាតិអ៉ីស្រាអែលនោះ​វិញ។​‌៧  ពេលធ្វើដំណើរទៅ​‌ចូរប្រកាសថា​ព្រះ​រាជ្យ*នៃស្ថានបរមសុខ*​មកជិតបង្កើយហើយ។​៨  ចូរមើលអ្នកជំងឺអោយបានជា​ប្រោសមនុស្ស​ស្លាប់អោយរស់ឡើងវិញ​ធ្វើអោយមនុស្សឃ្លង់​បានជាស្អាតបរិសុទ្ធ*​ដេញខ្មោចចេញពីមនុស្ស។​អ្នករាល់គ្នាបានទទួលអំណាចដោយឥតបង់ថ្លៃ​ត្រូវ​ជួយគេវិញ​ដោយឥតគិតថ្លៃដែរ។​៩  កុំរកមាស​ប្រាក់‌​ឬ​លុយកាក់​ដាក់ក្នុងថង់ឡើយ​១០  ហើយកុំ​យកថង់យាម‌​កុំយកអាវពីរបន្លាស់​កុំយកស្បែក​ជើង​ឬ​ដំបងទៅជាមួយ​‌​ដ្បិតអ្នកធ្វើការត្រូវតែ​ទទួល​ម្ហូបអាហារ។ ១១  ពេលអ្នករាល់គ្នាចូលទៅក្នុងភូមិ​ឬ​ក្រុងណា​មួយ​ចូរសួររកអ្នកដែលសមនឹងទទួលអ្នករាល់គ្នា​អោយស្នាក់នៅ។​ត្រូវស្នាក់នៅផ្ទះអ្នកនោះ​រហូត​ដល់ពេលអ្នករាល់គ្នាចេញពីទីនោះ។​១២  ពេល​ចូលទៅក្នុងផ្ទះណា​‌ត្រូវជំរាបសួរអអ្នកផ្ទះនោះ​១៣  ប្រសិនបើអ្នកផ្ទះនោះ​សមនឹងទទួលសេចក្តីសុខ​សាន្ត‌​នោះសេចក្តីសុខសាន្តនឹងកើតមានដល់គេ​ដូចពាក្យ​ជំរាប​សួរ​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា​មិន​ខាន។​ផ្ទុយទៅវិញ‌​បើគេមិនសមនឹងទទួលទេ​‌សេចក្តី​សុខសាន្តរបស់អ្នករាល់គ្នា​នឹងវិលមករកអ្នករាល់​គ្នាវិញក។​១៤  បើគេមិនព្រមទទួលអ្នករាល់គ្នា​ហើយ​បើ​គេ​មិន​ព្រម​ស្តាប់​ពាក្យ​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ទេ​ចូរចេញពីផ្ទះនោះ​ឬ​ពីក្រុងនោះ​ទាំងរលាស់​ធូលីដីចេញពីជើងរបស់អ្នករាល់គ្នាផងខ។​‌​១៥  ខ្ញុំ​សុំប្រាប់អោយអ្នករាល់គ្នាដឹងច្បាស់ថា​នៅថ្ងៃ​ព្រះជាម្ចាស់វិនិច្ឆ័យទោសមនុស្សលោក‌​អ្នកក្រុង​សូដុម​និង​អ្នកក្រុងកូម៉ូរ៉ា​នឹងទទួលទោសស្រាល​ជាងអ្នកក្រុងនោះ»។ អំពីការបៀតបៀន (ម៉ាកុស  ១៣.  ៩-១៣​ លូកា  ២១.  ១២-១៧) ១៦  «ខ្ញុំចាត់អ្នករាល់គ្នាអោយទៅ​ដូចអោយ​ចៀមទៅកណ្តាលហ្វូងចចក។​ហេតុនេះ​ត្រូវចេះ​ប្រយ័ត្នខ្លួនដូចសត្វពស់​ហើយកាន់ចិត្តស្លូតត្រង់​ដូចសត្វព្រាប។​១៧  ចូរប្រយ័ត្ន​កុំទុកចិត្តមនុស្ស​លោកអោយសោះ​‌ដ្បិតគេនឹងចាប់បញ្ជូនអ្នករាល់​គ្នាទៅតុលាការ​គេនឹងយករំពាត់ខ្សែតីមកវាយ​អ្នករាល់គ្នានៅក្នុងសាលាប្រជុំរបស់គេ។​១៨  គេ​នឹងបញ្ជូនអ្នករាល់គ្នា​ទៅអោយលោកទេសាភិ​បាល​និង​អោយស្តេចនានាកាត់ទោស‌​ព្រោះតែ​អ្នករាល់គ្នាតាមខ្ញុំ។​ប៉ុន្តែ​ពេលនោះ​ជាឱកាស​សំរាប់អោយអ្នករាល់គ្នាផ្តល់សក្ខីភាព​អោយពួក​លោក​និង​អោយសាសន៍ដទៃ​ដឹងឮទៅវិញ។​១៩  ពេល​គេ​ចាប់​បញ្ជូន​អ្នករាល់គ្នា​ទៅ​កាត់​ទោស​ចូរ​កុំ​ភ័យ​បារម្ភ​នឹង​រក​ពាក្យ​ដែល​អ្នករាល់គ្នា​ត្រូវ​និយាយយ៉ាងណាៗនោះឡើយ​ដ្បិតព្រះជាម្ចាស់​នឹងប្រទានពាក្យដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវនិយាយ​នៅ​ពេលនោះតែម្តង។​‌​២០  មិនមែនអ្នករាល់គ្នាទេ​ដែលនិយាយ​គឺព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះបិតារបស់អ្នក​រាល់គ្នា​នឹងមានព្រះបន្ទូលនៅក្នុងចិត្តអ្នករាល់គ្នា។ ២១  បងប្អូននឹងចាប់បញ្ជូនគ្នាឯង​ទៅអោយគេ​សម្លាប់​ឪពុកនឹងចាប់បញ្ជូនកូនទៅអោយគេ​សម្លាប់​ហើយកូនៗលើកគ្នាប្រឆាំងនឹងឪពុកម្តាយ​ព្រម​ទាំង​បញ្ជូន​ទៅ​អោយ​គេ​សម្លាប់​ទៀត​ផង។​២២  មនុស្សគ្រប់ៗរូបនឹងស្អប់អ្នករាល់គ្នា‌​ព្រោះតែ​នាមខ្ញុំ។​ប៉ុន្តែ​អ្នកណាស៊ូទ្រំារហូតដល់ចុងបញ្ចប់​ព្រះជាម្ចាស់នឹងសង្គ្រោះអ្នកនោះ។​២៣  ប្រសិនបើ​គេបៀតបៀនអ្នករាល់គ្នានៅក្រុងណាមួយ​ចូររត់​ទៅក្រុងមួយទៀតទៅ។‌​‌ខ្ញុំសុំប្រាប់អោយអ្នក​រាល់គ្នាដឹងច្បាស់ថា​បុត្រមនុស្ស*នឹងមកដល់​មុន​អ្នករាល់គ្នាទៅដល់ក្រុងទាំងប៉ុន្មាន​ក្នុងស្រុកអ៉ីស្រា​អែលទៅទៀត។ ២៤  ពុំ​ដែល​មាន​សិស្ស​ណា​ចេះ​ជាង​គ្រូ​ឡើយ​ហើយក៏ពុំដែលមានអ្នកបំរើណា​ធំជាងម្ចាស់ដែរ​២៥  បើសិស្សចេះបានដូចគ្រូ​‌​‌ហើយអ្នកបំរើបាន​ដូចម្ចាស់​‌​នោះល្មមគ្រប់គ្រាន់ហើយ។​ប្រសិនបើ​គេអោយឈ្មោះម្ចាស់ផ្ទះ​ថា​បេលសេប៊ូលគ​ទៅ​ហើយ​គេមុខជាអោយឈ្មោះអ្នកនៅក្នុងផ្ទះនោះ​រឹតតែ​អាក្រក់ជាងនេះទៅទៀត​មិនខាន»។ ព្រះយេស៊ូទូន្មានសាវ័កកុំអោយភ័យបារម្ភ (លូកា  ១២.  ២-៧) ២៦  «កុំខ្លាចពួកអ្នកទាំងនោះឡើយ​ដ្បិតការ​លាក់កំបាំងទាំងអស់​នឹងត្រូវបើកអោយគេ​ឃើញ‌​ហើយអាថ៌កំបាំងទាំងប៉ុន្មាន​ក៏នឹងត្រូវបើកអោយ​គេដឹងដែរ។​២៧  អ្វីៗដែលខ្ញុំនិយាយប្រាប់អ្នក​រាល់គ្នាក្នុងទីងងឹត​ចូរយកទៅនិយាយនៅក្នុងពន្លឺ​ថ្ងៃ​ហើយអ្វីៗដែលគេខ្សឹបដាក់ត្រចៀក​ចូរយក​ទៅប្រកាសនៅពីលើផ្ទះ។​‌​២៨  កុំខ្លាចអស់អ្នក​ដែលសម្លាប់បានត្រឹមតែរូបកាយ​ហើយពុំអាច​សម្លាប់ព្រលឹងបាននោះអោយសោះ​គឺត្រូវខ្លាច​ព្រះជាម្ចាស់វិញ​ព្រោះទ្រង់អាចធ្វើអោយទាំង​ព្រលឹង​ទាំងរូបកាយ​ធ្លាក់ទៅក្នុងភ្លើងនរកបាន។​២៩  ធម្មតាគេលក់ចាបពីរថ្លៃមួយសេន។​ទោះបី​ថោកយ៉ាងនេះក៏ដោយ​ប្រសិនបើព្រះបិតារបស់​អ្នករាល់គ្នាមិនយល់ព្រមទេនោះ​ក៏គ្មានចាបណា​មួយធ្លាក់ចុះដល់ដីបានឡើយ។​៣០  រីឯអ្នករាល់គ្នា​វិញ​‌ ​សូម្បីតែសក់នៅលើក្បាលអ្នករាល់គ្នា​ក៏​ព្រះអង្គរាប់អស់ដែរ។​‌៣១  ដូច្នេះ​ចូរអ្នករាល់គ្នា​កុំខ្លាចអ្វីឡើយ​‌​ព្រោះអ្នករាល់គ្នាមានតម្លៃលើស​ចាបទាំងអស់ទៅទៀត»។ អ្នកទទួលស្គាល់  និង  អ្នកមិនទទួលស្គាល់ព្រះយេស៊ូ (លូកា  ១២.  ៨-៩) ៣២  «អ្នកណាទទួលស្គាល់ខ្ញុំំ​នៅចំពោះមុខ​មនុស្សលោក​‌‌​ខ្ញុំនឹងទទួលស្គាល់អ្នកនោះវិញ​នៅ​ចំពោះព្រះភ័ក្ត្រព្រះបិតារបស់ខ្ញុំ​ដែលគង់នៅស្ថាន​បរមសុខ។‌​៣៣  រីឯអ្នកណាបដិសេធមិនទទួល​ស្គាល់ខ្ញុំនៅចំពោះមុខមនុស្សលោក​ខ្ញុំក៏បដិសេធ​មិនទទួលស្គាល់អ្នកនោះ​នៅចំពោះព្រះភ័ក្ត្រព្រះ​បិតារបស់ខ្ញុំ​  ដែលគង់នៅស្ថានបរមសុខ*​ដែរ»។​ ការបាក់បែកគ្នាព្រោះជំនឿ (លូកា  ១២.  ៥១-៥៣) ៣៤  «កុំនឹកស្មានថា​ខ្ញុំមកនេះ​ដើម្បីនាំយក​សន្តិភាពមកអោយផែនដីឡើយ។​‌ខ្ញុំមិនមែននាំ​សន្តិភាពមកទេ​  តែខ្ញុំមកបំបែកមនុស្សចេញពី​គ្នាឃ។​៣៥  ខ្ញុំមក​ធ្វើអោយកូនប្រុសបែកពីឪពុក​កូនស្រីបែកពីម្តាយ​កូនប្រសាស្រីបែកពីម្តាយ​ក្មេក។​៣៦  អ្នកដែលនៅក្នុងផ្ទះជាមួយគ្នា​ក្លាយ​ទៅជាសត្រូវនឹងគ្នា»។ សាវ័កដ៏ពិតប្រាកដរបស់ព្រះយេស៊ូ (លូកា  ១៤.  ២៦-២៧) ៣៧‌«អ្នកណាស្រឡាញ់ឪពុកម្តាយ​ខ្លាំងជាង​ស្រឡាញ់ខ្ញុំ​‌អ្នកនោះមិនសមនឹងធ្វើជាសាវ័ក*​របស់ខ្ញុំឡើយ។​អ្នកដែលស្រឡាញ់កូនប្រុសកូន​ស្រីរបស់ខ្លួន  ខ្លាំងជាងស្រឡាញ់ខ្ញុំ‌​ក៏មិនសមនឹង​ធ្វើជាសាវ័ករបស់ខ្ញុំដែរ។​៣៨  អ្នកណាមិនយក​ឈើឆ្កាងរបស់ខ្លួន​ហើយមិនមកតាមខ្ញុំទេ​‌អ្នក​នោះមិនសមធ្វើជាសាវ័ករបស់ខ្ញុំឡើយ។​៣៩  អ្នក​ណាចង់រក្សាទុកជីវិតរបស់ខ្លួន​‌អ្នកនោះនឹងបាត់​បង់ជីវិត​រីឯអ្នកដែលបាត់បង់ជីវិត​ព្រោះតែខ្ញុំ​នឹងបានជីវិតនោះ​មកវិញ»។ អ្នកណាទទួលអ្នករាល់គ្នា​ក៏ដូចជាទទួលខ្ញុំដែរ ៤០  អ្នកណាទទួលអ្នករាល់គ្នា​ក៏ដូចជាទទួលខ្ញុំ​ហើយអ្នកណាទទួលខ្ញុំ​ក៏ដូចជាទទួលព្រះអង្គដែល​ចាត់ខ្ញុំអោយមកនោះដែរ។​៤១  អ្នកណាទទួល​ព្យាការី*ម្នាក់ក្នុងនាមលោកជាព្យាការី​អ្នកនោះ​នឹងទទួលរង្វាន់ដូចព្យាការី។​អ្នកណាទទួលមនុស្ស​សុចរិត*ម្នាក់ក្នុងនាមជាមនុស្សសុចរិត​អ្នកនោះ​នឹងទទួលរង្វាន់ដូចមនុស្សសុចរិត។​៤២  អ្នកណា​អោយទឹកត្រជាក់​សូម្បីតែមួយកែវដល់អ្នកតូច​តាចម្នាក់ក្នុងនាមជាសាវ័ក*របស់ខ្ញុំ​ខ្ញុំសុំប្រាប់​អោយអ្នករាល់គ្នាដឹងច្បាស់ថា‌​អ្នកនោះនឹងទទួល​រង្វាន់ជាមិនខាន»។ លោកយ៉ូហានបាទីស្តចាត់សិស្សទៅជួបព្រះយេស៊ូ (លូកា  ៧.  ១៨-៣៥)

ជំពូកទី១១[កែប្រែ]

១  កាលព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលផ្តែ ផ្តាំសាវ័ក*ទាំងដប់ពីររូប​ចប់សព្វ​គ្រប់ហើយ​ព្រះអង្គយាងចាកចេញពីទីនោះ​ទៅ​បង្រៀន​‌និង‌​ប្រកាសដំណឹងល្អ*ដល់ប្រជាជន​នៅ​តាមភូមិនានា។ ២  ពេលនោះ​លោកយ៉ូហានជាប់ក្នុងមន្ទីរឃុំ​ឃំាង​ហើយឮគេនិយាយអំពីកិច្ចការទាំងប៉ុន្មាន​ដែលព្រះគ្រីស្ត*បានធ្វើ។​‌លោកក៏ចាត់សិស្ស​អោយទៅទូលសួរព្រះយេស៊ូថា៖​៣  «តើលោកជា​ព្រះគ្រីស្តដែលត្រូវយាងមក​ឬមួយយើងខ្ញុំត្រូវ​រង់ចាំម្នាក់ផ្សេងទៀត?»។​៤  ព្រះយេស៊ូមាន​ព្រះបន្ទូលទៅសិស្សទាំងនោះថា៖​«ចូរអ្នករាល់គ្នា​ទៅជំរាបលោកយ៉ូហាន​នូវហេតុការណ៍ដែលអ្នក​រាល់គ្នាបានឮ​និង​បានឃើញនេះទៅ​‌៥  គឺមនុស្ស​ខ្វាក់មើលឃើញ​‌មនុស្សខ្វិនដើរបាន​មនុស្សឃ្លង់​ជាស្អាតបរិសុទ្ធ​មនុស្សថ្លង់ស្តាប់ឮ​មនុស្សស្លាប់​បានរស់ឡើងវិញ​ហើយមានគេនាំដំណឹងល្អទៅ​ប្រាប់ជនក្រីក្រង។​‌​៦  អ្នកណាមិនរវាតចិត្តចេញពី​ជំនឿដោយសារខ្ញុំ​‌‌‌អ្នកនោះពិតជាមានសុភមង្គល​ហើយ!»។ ៧  ពេល​ពួក​សិស្ស​របស់​លោក​យ៉ូហាន​ចេញ​ផុត​ទៅ​ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅមហាជនអំពី​លោកយ៉ូហានថា៖​‌‌«តើអ្នករាល់គ្នាទៅវាលរហោ​ស្ថានរកមើលអ្វី?​រកមើលដើមត្រែងដែលត្រូវ​ខ្យល់បក់នោះឬ?។​‌​៨  តើអ្នករាល់គ្នាទៅរកមើល​អ្វី?‌​រកមើលមនុស្សស្លៀកពាក់ល្អរុងរឿងឬ?​តាមធម្មតា‌‌អស់អ្នកដែលស្លៀកពាក់ល្អរុងរឿង​‌គេ​រស់នៅក្នុងដំណាក់ស្តេចឯណោះ!។​៩  បើដូច្នេះ​តើអ្នករាល់គ្នាទៅរកមើលអ្វី?​រកមើលព្យាការី*​ម្នាក់ឬ?។​ត្រូវហើយ!‌​ខ្ញុំសុំប្រាប់អោយអ្នករាល់​គ្នាដឹងថា​លោកនោះប្រសើរជាងព្យាការីទៅទៀត​១០  ដ្បិតក្នុងគម្ពីរ​មានចែងអំពីលោកយ៉ូហានថា​"យើងចាត់ទូតយើងអោយទៅមុនព្រះអង្គ‌ ​ដើម្បី​រៀបចំផ្លូវរបស់ព្រះអង្គ"ច។‌​១១  ខ្ញុំសុំប្រាប់អោយ​អ្នករាល់គ្នាដឹងច្បាស់ថា​បណ្តាមនុស្សដែលកើត​មកក្នុងលោកនេះឆ​គ្មាននរណាមានឋានៈធំជាង​លោកយ៉ូហានបាទីស្តឡើយ។​  ប៉ុន្តែ​អ្នកណាតូច​ជាងគេនៅក្នុងព្រះរាជ្យ*នៃស្ថានបរមសុខ*​អ្នក​នោះប្រសើរលើសលោកយ៉ូហានទៅទៀត។​ ១២‌  តាំងពីជំនាន់លោកយ៉ូហានបាទីស្ត​មកទល់​សព្វថ្ងៃ​ព្រះរាជ្យនៃស្ថានបរមសុខបានរងនូវអំពើ​ឃោរឃៅ​ហើយមនុស្សឃោរឃៅបាននាំគ្នាប្រើ​កម្លាំងដណ្តើមយកព្រះរាជ្យនេះផង។​១៣  តាំងពី​ដើម​រហូតមកដល់ជំនាន់លោកយ៉ូហាន​ព្យាការី​ទាំងអស់បានថ្លែងទុកអំពីព្រះរាជ្យនេះ​ហើយក្នុង​គម្ពីរវិន័យ*ក៏មានចែងទុកដែរ។​១៤  ជឿខ្ញុំចុះ​‌លោក​យ៉ូហាន​ហ្នឹង​ហើយ​ជា​ព្យាការី​អេលី​ដែល​ត្រូវមក។​១៥  អ្នកណាឮពាក្យនេះ​សុំយកទៅ​ពិចារណាទៅ! ១៦  តើ​ខ្ញុំ​អាច​ប្រដូច​មនុស្ស​ជំនាន់​នេះ​ទៅ​នឹង​ជនប្រភេទណា?​‌​អ្នកទាំងនោះប្រៀបបានទៅនឹង​កូនក្មេងដែលអង្គុយលេងនៅតាមផ្សារ​‌​ហើយស្តី​បន្ទោសគ្នាទៅវិញទៅមកថា:​១៧  "យើងបានផ្លុំ​ខ្លុយ​តែពួកឯងពុំព្រមរំាទេ​យើងបានស្មូតបទ​ទំនួញ ​ក៏ពួកឯងពុំព្រមគក់ទ្រូងយំដែរ"។​១៨  យ៉ាងណាមិញ​លោកយ៉ូហានបានមក‌​លោក​តមអាហារ‌​តមសុរា​ តែគេថាលោកមានខ្មោច​ចូល​១៩  ‌រីឯបុត្រមនុស្ស*ក៏បានមកដែរ​លោក​បរិភោគអាហារ​និង​ពិសាសុរា​តែគេថា​‌​"មើល​ចុះ! ​អ្នកនេះគិតតែពីស៉ីផឹក​ហើយសេពគប់​ជាមួយពួកទារពន្ធ*​និង​មនុស្សបាប"។​ប៉ុន្តែ​មនុស្សលោកទទួលស្គាល់ថា​ព្រះប្រាជ្ញាញាណរបស់​ព្រះជាម្ចាស់ពិតជាល្អត្រឹមត្រូវមែន​ដោយគេបាន​ឃើញ​កិច្ចការដែលព្រះអង្គធ្វើ»។​ ព្រះយេស៊ូបន្ទោសអ្នកក្រុងនានាដែលពុំព្រមជឿ (លូកា  ១០.  ១៣-១៥) ២០  ពេលនោះ​ព្រះអង្គចាប់ផ្តើមស្តីបន្ទោសអ្នក​ក្រុងនានាយ៉ាងខ្លាំង​ព្រោះគេបានឃើញព្រះអង្គ​សំដែងការអស្ចារ្យផ្សេងៗក្នុងក្រុងរបស់គេ​តែគេ​ពុំព្រមកែប្រែចិត្តគំនិតសោះ៖ ២១  «អ្នកក្រុងខូរ៉ាស៉ីនអើយ!​‌​អ្នកត្រូវវេទនា​ជាពុំខាន។​អ្នកក្រុងបេតសៃដាអើយ!‌​អ្នកក៏​ត្រូវវេទនាដែរ។​‌​ប្រសិនបើអ្នកក្រុងទីរ៉ូស​និង​អ្នកក្រុងស៉ីដូនបានឃើញការអស្ចារ្យ​ដូចអ្នករាល់​គ្នាឃើញនៅទីនេះ‌​ម៉្លេះសមអ្នកក្រុងទាំងនោះកែ​ប្រែចិត្តគំនិត​‌​ហើយស្លៀកបាវអង្គុយក្នុងផេះជជា​មិនខាន។​២២  ហេតុនេះហើយបានជាខ្ញុំសុំប្រាប់​អ្នករាល់គ្នាថា​នៅថ្ងៃដែលព្រះជាម្ចាស់វិនិច្ឆ័យ​ទោសមនុស្សលោក​អ្នកក្រុងទីរ៉ូស​និង​អ្នកក្រុង​ស៉ីដូនទទួលទោសស្រាលជាងអ្នករាល់គ្នា​។​ ២៣  អ្នកក្រុងកាផានុមអើយ!‌​‌កុំនឹកស្មានថាអ្នក​នឹងបានថ្កើងឡើងដល់ស្ថានសួគ៌ឡើយ​‌​អ្នកនឹង​ធ្លាក់ទៅស្ថាននរកវិញ។‌​ប្រសិនបើអ្នកក្រុងសូដុម​បានឃើញការអស្ចារ្យដែលកើតមាន​នៅកណ្តាល​ចំណោមអ្នករាល់គ្នា​ម៉្លេះសមក្រុងសុដុមនៅស្ថិត​ស្ថេរ​គង់​វង្ស​ដរាប​មក​ទល់​សព្វ​ថ្ងៃ​ជា​មិន​ខាន។​២៤  ហេតុនេះ​ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា‌‌នៅថ្ងៃដែល​ព្រះជាម្ចាស់វិនិច្ឆ័យទោសមនុស្សលោក​‌អ្នកក្រុង​សូដុមនឹងទទួលទោសស្រាលជាងអ្នករាល់គ្នា»។ ព្រះបិតា    និង    ព្រះបុត្រា (លូកា  ១០.  ២១-២២) ២៥  នៅពេលនោះ​ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូល​ឡើងថា៖​«បពិត្រព្រះបិតា​ជាអម្ចាស់នៃស្ថាន​បរមសុខ*‌និង‌  ជាអម្ចាស់នៃផែនដី​ទូលបង្គំសូម​សរសើរតម្កើងព្រះអង្គ​‌ព្រោះទ្រង់បានសំដែងការ​ទាំងនេះអោយមនុស្សតូចតាចយល់​តែទ្រង់បាន​លាក់មិនអោយអ្នកប្រាជ្ញ​និង  ​អ្នកចេះដឹងយល់​ទេ។​២៦  មែនហើយ!​‌‌​ព្រះអង្គសព្វព្រះហប្ញទ័យ​សំរេចដូច្នេះ។ ២៧​ព្រះបិតារបស់ខ្ញុំបានប្រគល់អ្វីៗទាំងអស់មក​ខ្ញុំ​គ្មានអ្នកណាស្គាល់ព្រះបុត្រា​ក្រៅពីព្រះបិតា‌​ហើយក៏គ្មាននរណាស្គាល់ព្រះបិតា​ក្រៅពី​ព្រះបុត្រា​និង​អ្នកដែលព្រះបុត្រាសព្វព្រះហប្ញទ័យសំដែង​អោយស្គាល់​នោះដែរ»។ វិន័យរបស់ព្រះយេស៊ូ ២៨  «អស់អ្នកដែលនឿយហត់​និង​មានបន្ទុក​ធ្ងន់អើយ!​ចូរមករកខ្ញុំ​ខ្ញុំនឹងអោយអ្នករាល់គ្នា​បានសំរាក។ ​២៩  ចូរយកនឹមឈរបស់ខ្ញុំ​ដាក់​លើអ្នករាល់គ្នា​ហើយរៀនពីខ្ញុំទៅ​អ្នករាល់គ្នា​មុខជាបានស្ងប់ចិត្តមិនខាន​ដ្បិតខ្ញុំស្លូត​និង​មាន​ចិត្តសុភាព។​៣០  នឹមរបស់ខ្ញុំស្រួល​ហើយបន្ទុកឈ​ដែលខ្ញុំដាក់លើអ្នករាល់គ្នាក៏ស្រាលដែរ»។ ព្រះយេស៊ូមានអំណាចលើវិន័យថ្ងៃសប្ប័ទ (ម៉ាកុស  ២.  ២៣-២៨; លូកា  ៦.  ១-៥)

ជំពូកទី១២[កែប្រែ]

១  មានគ្រាមួយ​  ​ព្រះយេស៊ូយាង​ កាត់វាលស្រែ​នៅថ្ងៃសប្ប័ទ*‌​សាវ័ក*របស់ព្រះអង្គឃ្លានពេក​‌​ក៏នាំគ្នាបូតកួរ​ស្រូវមកបរិភោគ។​២  ពួកខាងគណៈផារីស៉ី*​ឃើញដូច្នោះ‌ទូលព្រះអង្គថា៖​«សូមលោកមើល​ចុះ​ពួកសិស្សរបស់លោកនាំគ្នាធ្វើការដែលបញ្ញត្តិ​ហាមមិនអោយធ្វើនៅថ្ងៃសប្ប័ទ!»។​៣  ‌ព្រះ​យេស៊ូតបទៅគេវិញថា៖​«ក្នុងគម្ពីរ​មានអត្ថបទ​មួយស្តីអំពីការដែលព្រះបាទដាវីឌ​និង​បរិពារបាន​ប្រព្រឹត្ត​នៅពេលឃ្លាន​៤  គឺស្តេចយាងចូលទៅក្នុង​ដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់​ហើយយកនំបុ័ងដែល​គេតាំងថ្វាយព្រះជាម្ចាស់​មកសោយជាមួយពួក​បរិពារ។​តាមវិន័យ*​មានតែពួកបូជាចារ្យ*​ប៉ុណ្ណោះ​ដែលបរិភោគនំបុ័ងនេះបាន​រីឯព្រះរាជា​គ្មានសិទ្ធិសោយទេ​‌ហើយពួកបរិពារក៏គ្មានសិទ្ធិ​បរិភោគដែរ ‌​តើអ្នករាល់គ្នាធ្លាប់អានអត្ថបទ​នោះឬទេ?​‌៥  ‌ម៉្យាងទៀត‌​នៅថ្ងៃសប្ប័ទ‌​‌ពួក​បូជាចារ្យ​ដែលបំពេញមុខងារ​នៅ​ក្នុង​ព្រះវិហារ*​សុទ្ធតែរំលោភលើវិន័យថ្ងៃសប្ប័ទ​តែឥតមាន​ទោសឡើយ​តើអ្នករាល់គ្នាដែលអានគម្ពីរវិន័យ​នោះទេ? ​‌៦  ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា‌​នៅទីនេះ​មានម្នាក់​ប្រសើរជាងព្រះវិហារទៅទៀត។​៧  ប្រសិន​បើ​អ្នក​រាល់​គ្នា​យល់​អត្ថន័យ​នៃ​សេចក្តី​ដែលមានចែងទុកមកថា​"យើងមិនចង់បានយញ្ញ​បូជាទេ​គឺចង់បានតែចិត្តមេត្តាករុណាប៉ុណ្ណោះ"ញ​នោះអ្នករាល់គ្នា​មុខ​ជា​មិន​ប្រកាន់​ទោស​ជន​ដែល​គ្មានទោសទាំងនេះឡើយ​៨  ដ្បិតបុត្រមនុស្ស*ជា​ម្ចាស់លើថ្ងៃ​សប្ប័ទ*»។ ព្រះយេស៊ូប្រោសមនុស្សស្វិតដៃម្នាក់អោយបានជា (ម៉ាកុស  ៣.  ១-៦​ លូកា  ៦.  ៦-១១) ៩  ព្រះយេស៊ូចាកចេញពីទីនោះ​យាងចូលទៅ​ក្នុងសាលាប្រជុំ*របស់គេ។​១០  មានបុរសស្វិតដៃ​ម្នាក់នៅក្នុងសាលាប្រជុំនោះដែរ។​គេនាំគ្នាទូល​សួរព្រះអង្គថា៖​«នៅថ្ងៃសប្ប័ទ*​តើយើងមាន​សិទ្ធិប្រោសអ្នកជំងឺអោយបានជាឬទេ?»។​គេ​សួរដូច្នេះ​ក្នុងគោលបំណងរកលេសដើម្បីចោទ​ប្រកាន់ព្រះអង្គ។​១១  ‌ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅ​គេថា៖​«ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា​បើនរណាម្នាក់​មានចៀមតែមួយ​‌ហើយចៀមនោះធ្លាក់អណ្តូង​នៅថ្ងៃសប្ប័ទ​តើអ្នកនោះមិនទៅស្រង់យកចៀម​ឡើងមកវិញទេឬ?។‌​១២  រីឯមនុស្សវិញ​គេ​មានតម្លៃលើសចៀមឆ្ងាយណាស់!​ដូច្នេះ​យើង​មានសិទ្ធិធ្វើអំពើល្អនៅថ្ងៃសប្ប័ទបាន»។‌​ ១៣‌  ព្រះអង្គ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ទៅ​កាន់​បុរស​ស្វិត​ដៃ​នោះថា៖‌​«ចូរលាតដៃមើល៍!»។‌​បុរសនោះលាត​ដៃ​‌ ហើយដៃគាត់ក៏បានជា​  ដូចដៃម្ខាងទៀត​។ ១៤  ពួក​ខាង​គណៈ​ផារីស៉ី*​ចេញ​ពី​សាលាប្រជុំ*​ហើយពិគ្រោះគ្នា​រកមធ្យោបាយធ្វើគុតព្រះអង្គ។​១៥  កាលព្រះយេស៊ូជ្រាបដូច្នោះ​ព្រះអង្គយាងចាក​ចេញពីទីនោះ​ទាំងមានមហាជនជាច្រើនដើរតាម​ព្រះអង្គទៅដែរ។‌​ព្រះអង្គបានប្រោសពួកគេ​អោយជាពីជំងឺទាំងអស់គ្នា​‌​១៦  តែព្រះអង្គគំរាម​គេយ៉ាងម៊ឺងម៉ាត់​មិនអោយនិយាយប្រាប់អ្នកដទៃ​ថាព្រះអង្គជានរណាឡើយ​១៧  ដើម្បីអោយស្រប​នឹងសេចក្តីដែលមានចែងទុក​តាមរយៈព្យាការី*​អេសាយថា៖ ១៨​ «លោកនេះហើយ‌ជាអ្នកបំរើដែលយើងបាន​ ជ្រើសរើស ជាអ្នកដែលយើងស្រឡាញ់‌ ហើយធ្វើអោយចិត្តយើងរីករាយ។ យើងនឹងដាក់វិញ្ញាណរបស់យើង អោយសណ្ឋិតលើលោក​ ​ ហើយលោកនឹងប្រាប់អោយជាតិសាសន៍ ទាំងអស់ស្គាល់សេចក្តីសុចរិត។ ១៩ លោកនឹងមិនឈ្លោះប្រកែកជាមួយនរណា ឡើយ ហើយក៏មិនស្រែកដាក់នរណាផង ‌ គ្មាននរណាឮសំឡេងរបស់លោកនៅតាម ទីផ្សារទេ។ ‌‌‌២០ លោកនឹងមិនកាច់ដើមត្រែងណាដែល ទក់ហើយនោះឡើយ ហើយក៏មិនផ្លុំពន្លត់ភ្លើងណាដែលហៀបនឹង រលត់នោះដែរ។ លោកធ្វើដូច្នេះ  រហូតដល់លោកនាំ សេចក្តីសុចរិតអោយមានជ័យជំនះ​។ ‌‌២១ ជាតិសាសន៍ទាំងអស់នឹងនាំគ្នា សង្ឃឹមលើលោក»​ដ។ ព្រះយេស៊ូឆ្លើយតបនឹងអ្នកចោទប្រកាន់ព្រះអង្គ (ម៉ាកុស  ៣.  ២០-៣០ ​លូកា  ១១.  ១៤-២៣) ២២  ពេលនោះ‌​មានគេនាំបុរសខ្មោចចូលម្នាក់​មកគាល់ព្រះអង្គ។​ខ្មោចបានធ្វើអោយគាត់​ខ្វាក់ផង​ថ្លង់ផង។​ព្រះអង្គប្រោសគាត់អោយជា​គាត់ក៏និយាយបាន​និង​មើលឃើញទៀតផង។​២៣  មហាជនស្រឡាំងកាំងទាំងអស់គ្នា‌​គេពោល​ថា៖‌​«លោកនេះពិតជាព្រះរាជវង្សរបស់ព្រះបាទ​ដាវីឌមែន!»។​ ២៤  ប៉ុន្តែពួកខាងគណៈផារីស៉ី*​ពោលថា៖​«អ្នកនេះដេញខ្មោចបានដូច្នេះ​មកពី​បេលសេប៊ូលឋ​ជាស្តេចខ្មោចប្រគល់អំណាចអោយ​ប៉ុណ្ណោះ»។​២៥  ព្រះអង្គឈ្វេងយល់គំនិតរបស់គេ​ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖​«នគរណាក៏ដូច​នគរណាដែរ​ប្រសិនបើពលរដ្ឋបាក់បែកទាស់ទែង​គ្នាឯង​‌នគរនោះមុខជាត្រូវវិនាសមិនខាន​‌រីឯ​ក្រុង  ឬ  ក្រុមគ្រួសារណា​បាក់បែកទាស់ទែងគ្នាឯង​ក៏មិនអាចនៅស្ថិតស្ថេរគង់វង្សបានដែរ។​២៦  បើ​មារ*សាតាំងបណ្តេញមារសាតាំង​ហើយវាបាក់​បែកទាស់ទែងនឹងខ្លួនវា​ធ្វើម្តេចអោយរាជ្យរបស់​វានៅស្ថិតស្ថេរគង់វង្សបាន!។​២៧  ប្រសិនបើខ្ញុំ​ដេញខ្មោច​ដោយអំណាចបេលសេប៊ូលមែន‌​‌តើ​កូនចៅរបស់អ្នករាល់គ្នាដេញខ្មោច​ដោយអាងលើ​នរណាវិញ?។​ដូច្នេះ​កូនចៅរបស់អ្នករាល់គ្នានឹង​ដាក់ទោសអ្នករាល់គ្នាពុំខាន។​២៨  ផ្ទុយទៅវិញ​បើខ្ញុំដេញខ្មោច​ដោយព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះជា​ម្ចាស់ ​បានសេចក្តីថា​ព្រះរាជ្យ*របស់ព្រះអង្គមក​ដល់អ្នករាល់គ្នាហើយ។​‌​២៩  ម៉្យាងទៀត​ពុំមាន​នរណាអាចចូលទៅក្នុងផ្ទះមនុស្សខ្លាំងពូកែ​ហើយ​រឹបអូសយកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់គាត់បានឡើយ​លុះ​ត្រា​ណា​តែ​ចង​មនុស្ស​ខ្លាំង​ពូកែ​នោះ​ជាមុន​សិន​ទើប​អាច​ប្លន់​យក​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ក្នុង​ផ្ទះ​គាត់​បាន។​៣០  អ្នកណាមិនរួមជាមួយខ្ញុំ‌​អ្នកនោះប្រឆំាងនឹងខ្ញុំ​ហើយអ្នកណាមិនជួយប្រមូលផ្តុំជាមួយខ្ញុំទេ​អ្នក​នោះជាអ្នកកំចាត់កំចាយ។​៣១  ហេតុនេះហើយ​បានជាខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា​បើមនុស្សលោក​ប្រព្រឹត្តអំពើបាប​និង​ពោលពាក្យប្រមាថព្រះជា​ម្ចាស់​ព្រះអង្គនឹងលើកលែងទោសអោយបានទាំង​អស់​តែបើគេប្រមាថព្រះវិញ្ញាណវិញ​ព្រះអង្គ​នឹងមិនលើកលែងទោសអោយឡើយ។​៣២  បើ​អ្នកណាពោលពាក្យទាស់នឹងបុត្រមនុស្ស*​ព្រះជា​ម្ចាស់នឹងលើកលែងទោសអោយបាន​រីឯអ្នកដែល​ពោលពាក្យទាស់នឹងព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ*​ទោះបី​នៅក្នុងលោកនេះ​ឬ​នៅបរលោកក្តី​ក៏ព្រះអង្គ​មិនលើកលែងទោសអោយដែរ»។​ ដើមឈើល្អ    ដើមឈើអាក្រក់ (លូកា  ៦.  ៤៣-៤៥) ៣៣  «បើដើមល្អ​ផ្លែក៏ល្អ‌​តែបើដើមអាក្រក់​វិញ  ផ្លែវាក៏អាក្រក់ដែរ​ដ្បិតគេស្គាល់ដើមឈើ​តាមផ្លែរបស់វា។​‌​៣៤  នែ៎​ពូជពស់វែកអើយ!​អ្នក​រាល់គ្នានិយាយសេចក្តីល្អៗដូចម្តេចបាន​បើអ្នក​រាល់គ្នាសុទ្ធតែជាមនុស្សអាក្រក់ដូច្នេះ!​ដ្បិត​មាត់របស់មនុស្សតែងស្រដីចេញមកនូវសេចក្តីណា​ដែល​មាន​ពេញ​ហូរ​ហៀរ​នៅ​ក្នុង​ដួង​ចិត្ត​របស់​ខ្លួន។​៣៥  មនុស្សល្អតែងប្រព្រឹត្តល្អ​ព្រោះគេមាន​សុទ្ធតែគំនិតល្អនៅក្នុងខ្លួន​‌​រីឯមនុស្សអាក្រក់វិញ​តែងប្រព្រឹត្តអាក្រក់​ព្រោះគេមានសុទ្ធតែគំនិត​អាក្រក់នៅក្នុងខ្លួន។​៣៦  ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា​នៅ​ថ្ងៃ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​វិនិច្ឆ័យ​ទោស​មនុស្ស​លោក​‌ព្រះអង្គនឹងវិនិច្ឆ័យ​តាមពាក្យសំដីឥតប្រយោជន៍​ដែលគេបាននិយាយ​‌៣៧  ដ្បិតអ្នក​នឹងបានសុចរិត​ដោយសារពាក្យសំដីអ្នក​ ឬមួយអ្នកត្រូវទទួល​ទោស​ក៏ដោយសារតែពាក្យសំដីរបស់អ្នកដែរ»។ ទីសំគាល់របស់លោកយ៉ូណាស (ម៉ាកុស  ៨.  ១១-១២ ‌លូកា  ១១.  ២៩-៣២) ៣៨  នៅពេលនោះ​មានពួកបណ្ឌិតខាងវិន័យ*​និង​ពួកខាងគណៈផារីស៉ី*ខ្លះ​ទូលព្រះអង្គថា៖​«លោកគ្រូ​ ​សូមលោកធ្វើទីសំគាល់ដ៏អស្ចារ្យមួយ​អោយយើងខ្ញុំឃើញផង!»។​ ៣៩  ព្រះ​យេស៊ូ​មាន​ព្រះបន្ទូល​តប​ទៅ​គេ​ថា៖​«មនុស្សជំនាន់នេះអាក្រក់ណាស់​ហើយក្បត់នឹង​ព្រះជាម្ចាស់ផង។‌​គេចង់តែឃើញទីសំគាល់ដ៏​អស្ចារ្យ​ប៉ុន្តែព្រះជាម្ចាស់មិនប្រទានទីសំគាល់ណា​ផ្សេង​ក្រៅពីទីសំគាល់របស់ព្យាការី*យ៉ូណាស​ឡើយ។‌​៤០  លោកយ៉ូណាសស្ថិតនៅក្នុងពោះត្រីធំ​បីថ្ងៃបីយប់យ៉ាងណា‌‌​បុត្រមនុស្សក៏នឹងស្ថិតនៅក្នុង​ដីបីថ្ងៃបីយប់យ៉ាងនោះដែរ។​៤១  នៅថ្ងៃដែលព្រះ​ជាម្ចាស់វិនិច្ឆ័យទោសមនុស្សលោក​អ្នកក្រុងនីនីវេ​នឹងក្រោកឡើងជាមួយមនុស្សជំនាន់នេះ​ព្រមទាំង​ចោទប្រកាន់គេផង​ព្រោះកាលពីជំនាន់ដើមនៅ​ពេល​ដែល​អ្នកក្រុង​នីនីវេ​ឮ​សេចក្តី​លោកយ៉ូណាស​ប្រកាស​គេបានកែប្រែចិត្តគំនិត។​រីឯនៅទីនេះ​មានម្នាក់​ប្រសើរជាងលោកយ៉ូណាសទៅទៀត។‌​៤២  នៅ​ថ្ងៃ​ដែល​ព្រះជាម្ចាស់​វិនិច្ឆ័យទោស​មនុស្ស​លោក​មហាក្សត្រីស្រុកខាងត្បូង​នឹងក្រោកឡើង​ជាមួយមនុស្សជំនាន់នេះ​ព្រមទាំងចោទប្រកាន់​គេផង‌​ព្រោះកាលពីជំនាន់ដើម​ព្រះនាងបានយាង​មកពី​តំបន់ដាច់ស្រយាលនៃផែនដី​ដើម្បីស្តាប់​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ប្រកប​ដោយ​ប្រាជ្ញាឈ្លាសវៃ។​‌‌‌រីឯនៅទីនេះ​‌‌មានម្នាក់ប្រសើរ​ជាងព្រះបាទ​សាឡូម៉ូនទៅទៀត»។ ត្រូវប្រយ័ត្ន  កុំអោយខ្មោចចូលម្តងទៀត (លូកា  ១១.  ២៤-២៦) ៤៣​«កាលបើខ្មោចចេញពីមនុស្សណាម្នាក់ហើយ​វាតែងស្វែងរកទីជំរក​នៅវាលហួតហែង​តែ​ប្រសិនបើវារកពុំឃើញទេ​‌​៤៤  វាមុខជានិយាយថា​‌"អញ​នឹង​វិលត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​ដែល​អញ​ទើប​ចេញ​មក"។​លុះទៅដល់​ឃើញផ្ទះនោះនៅទំនេរ‌​បោសស្អាត‌​ហើយតុបតែងល្អ​៤៥  វានឹងចេញទៅ​បបួលខ្មោចប្រាំពីរទៀត‌​ដែលសុទ្ធតែអាក្រក់ជាង​វាមកចូលនៅក្នុងអ្នកនោះ​បណ្តាលអោយគាត់រឹង​រឹតតែអាក្រក់លើសដើមទៅទៀត។​រីឯមនុស្ស​អាក្រក់នៅជំនាន់នេះ​ ​ក៏នឹងកើតមានដូច្នោះ​ដែរ»។ ព្រះញាតិវង្សពិតប្រាកដរបស់ព្រះយេស៊ូ (ម៉ាកុស  ៣.  ៣១-៣៥ ​លូកា  ៨.  ១៩-២១) ៤៦  ព្រះអង្គកំពុងតែមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់មហា​ជននៅឡើយ​ស្រាប់តែមាតា​និង​បងប្អូនរបស់​ព្រះអង្គ​មកឈរចាំនៅខាងក្រៅ​ចង់និយាយជា​មួយព្រះអង្គ។​‌៤៧  មានម្នាក់ទូលព្រះអង្គថា៖​«ម្តាយលោក​និង​បងប្អូនលោកនៅខាងក្រៅ​ចង់​និយាយជាមួយលោក»។​៤៨  ព្រះអង្គមានព្រះ​បន្ទូលតបទៅគាត់វិញថា៖​«តើនរណាជាម្តាយ​ខ្ញុំ?‌​នរណាជាបងប្អូនខ្ញុំ?»។​‌៤៩  ព្រះអង្គលើក​ព្រះហស្តចង្អុលទៅពួកសាវ័ក*​ទាំងមានព្រះបន្ទូល​ថា៖​«អ្នកទាំងនេះហើយជាមាតា​និង​ជាបងប្អូន​របស់ខ្ញុំ​៥០  ដ្បិតអ្នកណាធ្វើតាមព្រះហប្ញទ័យរបស់​ព្រះបិតាខ្ញុំដែលគង់នៅស្ថានបរមសុខ*​អ្នកនោះ​ហើយជា​បងប្អូនប្រុសស្រី​  និង​  ជាម្តាយរបស់ខ្ញុំ»។ ប្រស្នាអំពីគ្រាប់ពូជ (ម៉ាកុស  ៤.  ១-២០‌ លូកា  ៨.  ៤-១៥)

ជំពូកទី១៣[កែប្រែ]

១  នៅគ្រានោះ​‌  ព្រះយេស៊ូចាក ចេញពីផ្ទះ​យាងទៅគង់នៅ​មាត់សមុទ្រ។​២‌  មានមហាជនច្រើនកុះករ​មក​ចោមរោមព្រះអង្គ​ព្រះអង្គក៏យាងចុះទៅគង់​ក្នុងទូកមួយ​រីឯបណ្តាជនឈរនៅមាត់ច្រាំង។‌​៣  ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅគេយ៉ាងច្រើន‌​ដោយ​ប្រើប្រស្នា​ដូចត​ទៅ៖​ «មាន​បុរស​ម្នាក់​ចេញ​ទៅ​ព្រោះ​គ្រាប់​ពូជ។‌​‌៤  ពេលគាត់ព្រោះ​‌​  មានគ្រាប់ពូជខ្លះធ្លាក់ទៅលើ​ផ្លូវ​ហើយសត្វមកចឹកស៉ីអស់ទៅ។​‌​៥  មានគ្រាប់​ពូជខ្លះទៀតធ្លាក់ទៅលើកន្លែងមានថ្ម​ពុំសូវមាន​ដី។​គ្រាប់ពូជក៏ដុះឡើងភ្លាម​‌ព្រោះដីមិនជ្រៅ។​‌៦  លុះដល់ថ្ងៃក្តៅឡើង​‌ពន្លកទាំងនោះក្រៀមស្វិត​អស់ទៅ‌‌​ព្រោះប្ញសចាក់មិនបានជ្រៅ។‌​៧‌  គ្រាប់​ពូជខ្លះទៀតធ្លាក់ទៅលើដីមានបន្លា។​បន្លាក៏ដុះ​ឡើង​រួបរឹតស្រូវមិនអោយដុះបានឡើយ។​៨  គ្រាប់ពូជខ្លះទៀត​ធ្លាក់ទៅលើដីមានជីជាតិល្អ​‌មួយគ្រាប់អោយផលជាមួយរយគ្រាប់​មួយទៀត​អោយហុកសិប​និង​មួយទៀតអោយសាមសិប។​៩  អស់អ្នកដែលឮពាក្យនេះ‌‌​សូមយកទៅពិចារណា​ចុះ!ឌ»។ ១០‌ពេលនោះពួកសាវ័កនាំគ្នាចូលមកជិតព្រះអង្គ​ទូលសួរថា៖​«ហេតុដូចម្តេចបានជាព្រះគ្រូមាន​ព្រះបន្ទូលទៅកាន់បណ្តាជន​ដោយប្រើពាក្យប្រស្នា​ដូច្នេះ?»។​១១  ‌ព្រះអង្គតបទៅគេវិញថា៖‌​«មក​ពីព្រះជាម្ចាស់បានប្រោសប្រទានអោយអ្នករាល់គ្នា​យល់គំរោងការដ៏លាក់កំបាំង​របស់ព្រះរាជ្យ*នៃ​ស្ថានបរមសុខ*​រីឯអ្នកដទៃវិញ​‌ព្រះអង្គមិន​ប្រទានអោយយល់ឡើយ។​១២  អ្នកណា​មានហើយ‌​ព្រះជាម្ចាស់នឹងប្រទានថែមទៀត‌‌​ដើម្បីអោយ​អ្នកនោះបានបរិបូណ៌‌​រីឯអ្នកដែលគ្មាន​‌ព្រះអង្គ​នឹងហូតយកអ្វីៗដែលអ្នកនោះមានផង។​១៣  ហេតុ​នេះហើយបានជាខ្ញុំនិយាយទៅគេ​ដោយប្រើពាក្យ​ប្រស្នា‌​  ​គឺទោះបីគេមើល  ​ក៏ពុំឃើញ​‌  ទោះបីគេ​ស្តាប់​ក៏ពុំឮ​  ហើយក៏ពុំយល់ដែរ​១៤  ដើម្បីអោយ​បានស្រប​នឹង​សេចក្តី​ដែលព្យាការី*​អេសាយ​ថ្លែង​ទុកអំពីពួកគេថា៖‌ "អ្នករាល់គ្នាស្តាប់មែន‌ តែពុំឮទេ ហើយក៏ពុំយល់ផង។ ​អ្នករាល់គ្នាមើលមែន‌  តែមិនឃើញសោះ​‌ ១៥​ ដ្បិតចិត្តប្រជារាស្ត្រនេះរឹងណាស់‌‌ ហើយត្រចៀកគេក៏ធ្ងន់។ គេនាំគ្នាបិទភ្នែក‌‌មិនអោយមើលឃើញ‌ មិនអោយត្រចៀកស្តាប់ឮ ‌‌មិនអោយប្រាជ្ញាយល់ ហើយមិនចង់វិលមកវិញទេ‌​‌ ក្រែងលោយើងប្រោសគេអោយបានជា​"​ឍ។‌ ១៦  រីឯអ្នករាល់គ្នាវិញ​‌អ្នករាល់គ្នាមានសុភ​មង្គលហើយ​‌​ព្រោះភ្នែកអ្នករាល់គ្នាមើលឃើញ​ត្រចៀកអ្នករាល់គ្នាស្តាប់ឮ!​‌១៧  ខ្ញុំសុំប្រាប់អោយ​អ្នករាល់គ្នាដឹងច្បាស់ថា​មានព្យាការី​និង​មនុស្ស​សុចរិត*ជាច្រើន​មានបំណងចង់ឃើញហេតុ​ការណ៍ដែលអ្នករាល់គ្នាឃើញនេះដែរ​តែមិនបាន​ឃើញទេ​‌‌​គេចង់ឮសេចក្តីដែលអ្នករាល់គ្នាឮនេះ​ដែរ​‌​ តែមិនបាន​ឮឡើយ!។ ១៨  ដូច្នេះ​សុំស្តាប់អត្ថន័យនៃប្រស្នាអំពីអ្នក​ព្រោះស្រូវដូចតទៅ:​១៩‌អ្នកដែលបានឮព្រះបន្ទូល​អំពីព្រះរាជ្យ*​‌តែមិនយល់​ប្រៀបបាននឹងអ្នក​ដែលទទួលគ្រាប់ពូជនៅតាមផ្លូវ​ដ្បិតមារកំណាច​មកឆក់យកព្រះបន្ទូល​ដែលបានធ្លាក់ក្នុងចិត្តគេ​នោះទៅ។​២០  រីឯអ្នកដែលទទួលគ្រាប់ពូជលើដី​មានថ្ម​‌‌គឺអស់អ្នកដែលបានឮព្រះបន្ទូលហើយ​ក៏​ទទួលយកភ្លាមដោយអំណរ​‌២១  ប៉ុន្តែ​គេពុំបាន​ទុកអោយ​ព្រះបន្ទូល​ចាក់ប្ញស​នៅ​ក្នុង​ខ្លួនគេ​ឡើយ​គេជាប់ចិត្តតែមួយភ្លែតប៉ុណ្ណោះ​លុះដល់មានទុក្ខ​លំបាក​ឬ​ត្រូវគេបៀតបៀន​ព្រោះតែព្រះបន្ទូល​គេក៏បោះបង់ចោលជំនឿភ្លាម។​២២  អ្នកដែល​ទទួលគ្រាប់ពូជក្នុងដីមានបន្លា​‌​គឺអ្នកដែលបានឮ​ព្រះបន្ទូល​ប៉ុន្តែ​ការខ្វល់ខ្វាយអំពីជីវិតក្នុងលោកីយ៍​ចិត្តលោភលន់ចង់បានទ្រព្យសម្បត្តិ​‌រួបរឹតព្រះ​បន្ទូលមិនអោយបង្កើតផលបានឡើយ។​២៣  រីឯ​អ្នកដែលទទួលគ្រាប់ពូជក្នុងដីមានជីជាតិល្អ​គឺ​អស់អ្នកដែលបានឮព្រះបន្ទូល​ហើយយល់​‌គេបង្ក​បង្កើតផល​ខ្លះបានមួយជាមួយរយ​‌ខ្លះបានមួយជា​ហុកសិប និង​ខ្លះទៀតបានមួយជាសាមសិប»។​ ប្រស្នាអំពីស្រងែ ​២៤​ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលជាពាក្យប្រស្នាមួយ​ទៀតទៅគេថា៖​«ព្រះរាជ្យ*នៃស្ថានបរមសុខ*​ប្រៀបបាននឹងបុរសម្នាក់​ដែលបានព្រោះគ្រាប់ពូជ​ល្អទៅក្នុងស្រែរបស់គាត់។​២៥  ពេលមនុស្សម្នា​ដេកលក់អស់​មារសត្រូវរបស់គាត់​បានមកព្រោះ​ស្រងែនៅក្នុងស្រែនោះដែរ​រួចចេញបាត់ទៅ។​២៦  ពេលស្រូវដុះឡើងដាក់គ្រាប់​ស្រងែក៏ដុះឡើង​ដែរ។‌‌​២៧  ពួកអ្នកបំរើចូលមកជំរាបម្ចាស់ស្រែ​ថា:​"លោកម្ចាស់!​លោកបានព្រោះតែគ្រាប់ពូជ​ល្អក្នុងស្រែសោះ​ចុះស្រងែនេះមកពីណា?"។​២៨  ម្ចាស់តបវិញថា:​"ពិតជាមានមារសត្រូវមក​ព្រោះហើយ!"។​ពួកអ្នកបំរើសួរលោកទៀត​ថា:   "តើ​លោក​ចង់​អោយ​យើងខ្ញុំ​ទៅ​ដក​ស្រងែ​នោះ​ចេញឬ?"។​២៩  ម្ចាស់តបថា:​"កុំអី!‌​បើ​អ្នករាល់គ្នាដក​ក្រែងលោដោយស្រូវមកជាមួយ​ដែរ‌​៣០  ទុកអោយវាដុះជាមួយគ្នារហូតដល់ស្រូវ​ទុំចុះ​ពេលនោះខ្ញុំនឹងប្រាប់ពួកអ្នកច្រូតថា​ចូរ​ប្រមូលស្រងែ​ចងជាបាច់​យកទៅដុតចោលជាមុន​សិន​  ‌រួច​សឹមប្រមូលស្រូវដាក់ជង្រុកអោយខ្ញុំ​"»។ ប្រស្នាអំពីគ្រាប់ពូជល្អិត  និង  មេនំបុ័ង (ម៉ាកុស  ៤.  ៣០-៣៤ លូកា  ១៣.  ១៨-២១) ៣១  ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូល​ជាពាក្យប្រស្នា​មួយទៀតទៅគេថា៖​«ព្រះរាជ្យនៃស្ថានបរមសុខ​ប្រៀបបីដូចជាគ្រាប់ពូជម៉្យាងដ៏ល្អិត​ដែលបុរស​ម្នាក់យកទៅដំាក្នុងចំការរបស់ខ្លួន។​៣២  គ្រាប់​ពូជនោះតូចជាងគ្រាប់ពូជទាំងអស់​ប៉ុន្តែ​ពេលដុះ​ឡើង​‌វាធំជាងដំណំាឯទៀតៗ​គឺទៅជាដើមឈើ​មួយយ៉ាងធំ​ហើយបក្សាបក្សីមកធ្វើសំបុកស្នាក់​អាស្រ័យនៅតាមមែករបស់វា»។ ៣៣  ‌ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូល​ជាពាក្យប្រស្នាមួយ​ទៀតថា៖​«ព្រះរាជ្យនៃស្ថានបរមសុខប្រៀបបី​ដូចជាមេនំបុ័ង​ដែលស្ត្រីម្នាក់យកទៅលាយនឹង​ម្សៅពីរតៅ​‌ធ្វើអោយម្សៅនោះដោរឡើង»។ ៣៤​ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលអំពីសេចក្តីទាំងនេះ​ទៅកាន់មហាជនជាពាក្យប្រស្នាទាំងអស់​គឺព្រះ​អង្គមិនដែលមានព្រះបន្ទូលទៅគេ​ដោយឥតប្រើ​ពាក្យប្រស្នាឡើយ​៣៥​ដើម្បីអោយស្របនឹងសេចក្តី​ដែលមានចែងទុក​តាមរយៈពួកព្យាការី*​ថា៖ «យើងនឹងនិយាយទៅគេជាពាក្យប្រស្នា យើងនឹងប្រកាសសេចក្តីលាក់កំបាំង តាំងពីដើមកំណើតពិភពលោកមក អោយគេដឹង»ណ។ ព្រះយេស៊ូពន្យល់អត្ថន័យប្រស្នាអំពីស្រងែ ៣៦  ពេលនោះ​ព្រះយេស៊ូយាងចេញពីមហាជន​ចូលទៅក្នុងផ្ទះ។‌​ពួកសាវ័ក*នាំគ្នាចូលមកគាល់​ព្រះអង្គ  ​ទូលថា៖​«សូមព្រះគ្រូបកស្រាយប្រស្នា​អំពីស្រងែក្នុងស្រែ​អោយយើងខ្ញុំបានយល់អត្ថន័យ​ផង»។​៣៧  ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលតបទៅគេវិញ​ថា៖​«អ្នកព្រោះគ្រាប់ពូជល្អ​គឺ​បុត្រមនុស្ស*​៣៨  ស្រែ​គឺពិភពលោក​‌គ្រាប់ពូជល្អ​គឺអ្នកដែល​ត្រូវចូលទៅក្នុងព្រះរាជ្យ​រីឯស្រងែវិញ​គឺកូនចៅ​របស់មារ*កំណាច។‌​ ‌៣៩  សត្រូវដែលសាបព្រោះ​ស្រងែ​‌​គឺមារ​រដូវចំរូត​គឺអវសានកាលនៃពិភព​លោក​‌​ហើយអ្នកច្រូត​គឺទេវទូត*។​៤០  គេច្រូត​ស្រងែយកទៅដុតក្នុងភ្លើងយ៉ាងណា​នៅអវសាន​កាលនៃពិភពលោក‌​ក៏នឹងកើតមានយ៉ាងនោះ​ដែរ។​៤១  បុត្រមនុស្សនឹងចាត់ទេវទូតរបស់លោក​អោយមក។​ទេវទូតទាំងនោះនឹងប្រមូលពួកអ្នក​ដែលនាំគេអោយប្រព្រឹត្តអំពើបាប​និង​ពួកអ្នក​ដែលបានប្រព្រឹត្តអំពើទុច្ចរិតយកចេញពីព្រះរាជ្យ​៤២  បោះទៅក្នុងភ្លើងដែលឆេះសន្ធោសន្ធៅ​ហើយ​នៅទីនោះមានតែសំរែកយំសោក​ខឹងសង្កៀត​ធ្មេញ។​៤៣  រីឯអ្នកសុចរិត*វិញ​‌គេនឹងស្ថិតនៅ​ក្នុងព្រះរាជ្យនៃព្រះបិតារបស់គេ​ទាំងបញ្ចេញ​រស្មីភ្លឺដូចព្រះអាទិត្យ។​អ្នកណាឮពាក្យនេះ​សូម​យក​ទៅពិចារណាចុះ!»។ ប្រស្នាស្តីអំពីកំណប់​និង​អំពីពេជ្រដ៏មានតម្លៃ ៤៤‌  «ព្រះរាជ្យស្ថានបរមសុខ*​ប្រៀបបីដូចជា​កំណប់ដែលគេកប់ទុកនៅក្នុងស្រែមួយ។​មាន​បុរសម្នាក់រកកំណប់នោះឃើញ‌​ហើយកប់ទុក​វិញ។​គាត់មានចិត្តត្រេកអរជាខ្លាំង​ក៏ចេញទៅ​លក់​ទ្រព្យសម្បត្តិទាំងប៉ុន្មានដែលគាត់មាន​យក​ប្រាក់ទិញដីស្រែ​នោះ។ ៤៥  ម៉្យាងទៀត​ព្រះរាជ្យនៃស្ថានបរមសុខ​ប្រៀបបីដូចជាអ្នកជំនួញម្នាក់​ដែលស្វែងរកទិញ​ពេជ្រតល្អៗ។​៤៦  កាលបានឃើញពេជ្រមួយ​គ្រាប់ដ៏មានតម្លៃលើសលប់ហើយ​គាត់ក៏ទៅលក់​អ្វីៗទាំងប៉ុន្មានដែលគាត់មាន‌​យកប្រាក់មកទិញ​ពេជ្រនោះ»។​ ប្រស្នាស្តីអំពីអួន​ ៤៧​  ‌«ព្រះរាជ្យនៃស្ថានបរមសុខប្រៀបបីដូចជា​អួនមួយដែលគេរាយក្នុងសមុទ្រ‌​ហើយជាប់បាន​ត្រីគ្រប់យ៉ាង។​៤៨  ពេលជាប់បានត្រីពេញហើយ​គេអូសអួននោះឡើងមកលើគោក​រួចអង្គុយរើស​ត្រីល្អៗដាក់ក្នុងកញ្ឆេ​រីឯត្រីមិនល្អវិញ​គេបោះ​ចោល។​‌​‌‌៤៩  នៅអវសានកាលនៃពិភពលោក​ក៏​នឹងកើតមានដូច្នេះដែរ។​‌ពួកទេវទូត*នាំគ្នាមក​ែញកមនុស្សទុច្ចរិត​ចេញពីចំណោមមនុស្ស​សុចរិត​‌៥០  រួចបោះមនុស្សទុច្ចរិតទាំងនោះ​ទៅក្នុងភ្លើង​ដែលឆេះសន្ធោសន្ធៅ‌​ហើយនៅទីនោះ​មានតែ​សំរែកយំសោក​ខឹងសង្កៀតធ្មេញ។​‌​ ៥១  តើអ្នករាល់គ្នាយល់សេចក្តីទាំងនេះ​ឬ​ទេ?»​ពួកសាវ័កទូលព្រះអង្គថា៖​  «បាទ  យល់!»។ ៥២  ព្រះ​អង្គ​មាន​ព្រះ​បន្ទូល​ទៅ​គេ​ទៀត​ថា៖‌​«ហេតុនេះហើយបានជាពួកបណ្ឌិតខាងវិន័យដែល​បានទទួលការអប់រំអំពីព្រះរាជ្យនៃស្ថានបរមសុខ*​ប្រៀបបានទៅនឹងម្ចាស់ផ្ទះដែលយកទ្រព្យ​ទាំង​ចាស់​ទាំងថ្មី​ចេញពីឃ្លាំងរបស់គាត់ដូច្នោះដែរ»។ អ្នកភូមិណាសារ៉ែតមិនព្រមទទួលស្គាល់ព្រះយេស៊ូ (ម៉ាកុស  ៦.  ១-៦​ លូកា  ៤.  ១៦-៣០) ៥៣​កាលព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលជាពាក្យប្រស្នា​ទាំងនេះចប់សព្វគ្រប់ហើយ​ព្រះអង្គក៏យាងចេញ​ពីទីនោះ‌​៥៤  ត្រឡប់ទៅភូមិស្រុករបស់ព្រះអង្គ​វិញ។​ព្រះអង្គបង្រៀនអ្នកស្រុកនៅក្នុងសាលា​ប្រជុំ*របស់គេ​ធ្វើអោយគេងឿងឆ្ងល់គ្រប់ៗគ្នា។​គេពោលថា៖​«តើគាត់បានទទួលប្រាជ្ញា​និង​ប្ញទ្ធា​នុភាពធ្វើការអស្ចារ្យទាំងនេះមកពីណា?​៥៥  អ្នក​នេះជាកូនរបស់ជាងឈើ​ហើយម្តាយរបស់គាត់​ឈ្មោះ​នាងម៉ារី‌​បងប្អូនគាត់ឈ្មោះ‌​យ៉ាកុប​‌យ៉ូសែប ស៉ីម៉ូន​យូដាស​ទេតើ!​៥៦  ប្អូនស្រីរបស់​គាត់ទាំងប៉ុន្មាន​រស់នៅ​ក្នុងភូមិ​ជាមួយ​យើង​ដែរ។​ដូច្នេះ​គាត់ដឹងសេចក្តីទាំងនេះពីណាមក?»។​៥៧ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​គេ​មិន​អាច​ជឿ​ព្រះអង្គ​បាន។​ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖​«ធម្មតា​គេមើលងាយព្យាការី​តែ​ក្នុង​ស្រុកកំណើត​និង  ក្នុងផ្ទះរបស់លោកប៉ុណ្ណោះ!»។​‌៥៨  នៅទី​នោះ  ​ព្រះយេស៊ូពុំបានធ្វើការអស្ចារ្យច្រើនឡើយ​‌‌ព្រោះគេគ្មានជំនឿ។ ស្តេចហេរ៉ូដសម្លាប់លោកយ៉ូហានបាទីស្ត (ម៉ាកុស  ៦.  ១៤-២៩​ លូកា  ៩.  ៧-៩)

ជំពូកទី១៤[កែប្រែ]

១  នៅគ្រានោះ    ព្រះបាទហេរ៉ូដ  ជា​ ស្តេចអនុរាជ*​បានជ្រាបអំពីព្រះ​កិត្តិនាមរបស់ព្រះយេស៊ូ​២  ទ្រង់មានរាជឱង្ការទៅ​ពួកបរិពារថា៖​«យ៉ូហានបាទីស្តបានរស់ឡើងវិញ​ហើយ‌​បានជាគាត់មានប្ញទ្ធានុភាព​សំដែងការ​អស្ចារ្យ​យ៉ាង​នេះ»។ ៣  ព្រះ​បាទ​ហេរ៉ូដ​បាន​ចាប់​លោក​យ៉ូហាន​ដាក់​ច្រវាក់​យកទៅឃុំឃាំង​ដោយទ្រង់ជឿតាម​ពាក្យព្រះនាងហេរ៉ូឌីយ៉ាដា​ដែលត្រូវជាមហេសី​របស់ស្តេចភីលីពជាអនុជ*​៤  ព្រោះលោកយ៉ូហាន​បានបន្ទោសស្តេចថា​«ព្រះករុណាគ្មានសិទ្ធិយក​ព្រះនាងមកធ្វើជាមហេសីឡើយ»។​៥  ស្តេចហេរ៉ូដ​ចង់សម្លាប់លោកយ៉ូហាន​តែទ្រង់ខ្លាចបណ្តាជន​ព្រោះពួកគេចាត់ទុកលោកជាព្យាការី*មួយរូប។ ‌៦  នៅ​ថ្ងៃ​បុណ្យ​ខួប​ចំរើន​ព្រះជន្ម​របស់​ព្រះបាទ​ហេរ៉ូដ​បុត្រីរបស់ព្រះនាងហេរ៉ូឌីយ៉ាដាចូលមករាំ​នៅមុខភ្ញៀវ‌​ធ្វើអោយស្តេចពេញចិត្តយ៉ាងខ្លាំង‌​៧  រហូតដល់ស្បថស្បែសន្យានឹងនាងថា​បើនាងចង់​បានអ្វី​‌ស្តេចប្រទានអោយទាំងអស់។​៨  នាងទូល​ទៅស្តេចវិញ​តាមពាក្យបង្គាប់របស់មាតាថា៖​«សូមទ្រង់ប្រទានក្បាលរបស់យ៉ូហានបាទីស្ត​ដាក់​លើថាសមកអោយខ្ញុំម្ចាស់!»។ ៩  ព្រះរាជាព្រួយព្រះហប្ញទ័យក្រៃលែង​ព្រោះ​ទ្រង់បានស្បថនៅមុខភ្ញៀវទាំងអស់​ជ្រុលហួសទៅ​ហើយ។​‌ទ្រង់ក៏បញ្ជាអោយគេធ្វើតាមពាក្យសុំ​របស់នាង​១០  គឺចាត់ទាហានអោយទៅកាត់ក​លោកយ៉ូហាន​‌១១  យកក្បាលដាក់លើថាសមួយ​ប្រគល់អោយនាង​ រួចនាងយកទៅថ្វាយ​មាតា។​ ១២  ពួកសិស្សរបស់លោកយ៉ូហាន​មកយកសព​លោកទៅបញ្ចុះ​ហើយនាំគ្នាយកដំណឹងទៅទូល​ព្រះយេស៊ូ។ ព្រះយេស៊ូប្រទាននំបុ័ងអោយ​មនុស្សប្រាំពាន់នាក់បរិភោគ (ម៉ាកុស  ៦.  ៣០-៤៤​ លូកា  ៩.  ១០-១៧​ យ៉ូហាន  ៦.  ១-១៤) ១៣  កាលព្រះយេស៊ូបានជ្រាបដំណឹងនេះ​ទ្រង់ក៏​យាងចុះទូក​ចាកចេញជាមួយពួកសាវ័ក*  ឆ្ពោះ​ទៅកាន់កន្លែង​មួយស្ងាត់ដាច់ឡែកពីបណ្តាជន។​‌ប៉ុន្តែ​មហាជនបានដឹង​ហើយនាំគ្នាចេញពីក្រុង​នានា​ដើរទៅតាមព្រះអង្គ។​១៤  កាលព្រះយេស៊ូ​យាងឡើងពីទូក​ទតឃើញមហាជនដ៏ច្រើនយ៉ាង​នេះ​ព្រះអង្គមានព្រះហប្ញទ័យអាណិតអាសូរគេ​ពន់ពេកណាស់​  ហើយទ្រង់ក៏ប្រោសអ្នកជំងឺអោយ​បានជា។ ១៥  ពេលនោះ​ថ្ងៃជ្រេណាស់ហើយ‌​សាវ័កនាំគ្នា​ចូលមកជិតព្រះអង្គទូលថា៖​«ទីនេះស្ងាត់ណាស់​ហើយក៏ជិតយប់ផង​‌សូមប្រាប់បណ្តាជនទាំងនេះ​អោយត្រឡប់ទៅវិញ​រកទិញម្ហូបអាហារនៅតាម​ភូមិ»។​១៦  ប៉ុន្តែ​ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់​សាវ័កថា៖​«មិនបាច់អោយគេត្រឡប់ទៅវិញទេ​ចូរ​អ្នករាល់គ្នា​យក​ម្ហូបអាហារ​អោយ​គេ​បរិភោគ​ទៅ»។​១៧  សាវ័កទូលព្រះអង្គថា៖​«យើងខ្ញុំមាន​នំបុ័ងតែប្រាំដុំ​‌និង​‌ត្រីងៀតពីរកន្ទុយប៉ុណ្ណោះ»។​១៨  ព្រះអង្គមាន​ព្រះបន្ទូលថា៖​‌«ចូរយកនំបុ័ង​‌និង​‌ត្រីនោះមកអោយខ្ញុំ»។​១៩  បន្ទាប់មក​ព្រះអង្គ​ប្រាប់បណ្តាជនអោយអង្គុយលើស្មៅ​‌​ព្រះអង្គយក​នំបុ័ងទាំងប្រាំដុំ​និង​ត្រីពីរកន្ទុយនោះមកកាន់‌​ទ្រង់​ងើបព្រះភ័ក្ត្រឡើងលើ​សរសើរតម្កើងព្រះជាម្ចាស់​‌ហើយកាច់នំបុ័ងប្រទានអោយពួកសាវ័ក*​ពួក​សាវ័កក៏ចែកអោយបណ្តាជនបរិភោគ។‌​២០  អ្នក​ទាំងនោះបានបរិភោគឆ្អែតគ្រប់ៗគ្នា​ហើយពួក​សាវ័កប្រមូលនំបុ័ងដែលនៅសល់​ដាក់បានពេញ​ដប់ពីរល្អី។​២១  អស់អ្នកដែលបានបរិភោគនំបុ័ង‌‌​មានប្រុសៗទាំងអស់ប្រមាណប្រាំពាន់នាក់​ឥតគិត​ស្រីៗ  និង  ក្មេងៗផងទេ។ ព្រះយេស៊ូយាងលើទឹកសមុទ្រ (ម៉ាកុស  ៦.  ៤៥-៥២‌ យ៉ូហាន  ៦.  ១៥-២១) ២២  រំពេចនោះ​ព្រះយេស៊ូបញ្ជាពួកសាវ័ក*​អោយចុះទូក​ឆ្លងទៅត្រើយម្ខាង​មុនព្រះអង្គ​ហើយព្រះអង្គ​ក៏​ប្រាប់​មហាជន​អោយ​វិល​ត្រឡប់​ទៅវិញដែរ។​២៣  កាលព្រះអង្គអោយមហាជន​ចេញផុតអស់ហើយ​ព្រះយេស៊ូយាងឡើងទៅ​លើភ្នំដាច់ឡែកពីគេ​‌ដើម្បីអធិស្ឋាន*។‌​លុះដល់​យប់​  ទ្រង់គង់នៅទីនោះតែ​មួយព្រះអង្គឯង។​ ‌២៤  ពេលនោះ‌​ទូកចេញឆ្ងាយពីច្រាំងហើយ​ក៏​ត្រូវរលកបក់បោក​ព្រោះបញ្ច្រាសខ្យល់។​២៥  ដល់ពេលជិតភ្លឺ​ព្រះអង្គយាងលើទឹកឆ្ពោះទៅ​រកពួកសាវ័ក។‌​២៦  កាលពួកគេឃើញព្រះអង្គ​យាងលើទឹកសមុទ្រដូច្នេះ​គេភ័យរន្ធត់​ហើយ​ស្រែកឡើងថា  ​«ខ្មោចលង!»‌​ព្រោះគេភ័យ​ពេក។​២៧  រំពេចនោះ​ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូល​ទៅគេថា៖​«ចូរតាំងចិត្តក្លាហានឡើង​‌ខ្ញុំទេតើ​កុំខ្លាចអី!»។​‌២៨  លោកពេត្រុស/សិលាទូលព្រះ​អង្គថា៖​«លោកម្ចាស់​ប្រសិនបើពិតជាលោក​មែន ​សូមបញ្ជាអោយខ្ញុំអាចដើរលើទឹកទៅរក​លោកផង»។​២៩  ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅ​គាត់ថា៖​«អញ្ជើញមក!»​លោកពេត្រុស/សិលា​ក៏ចុះពីទូក​ដើរលើទឹកឆ្ពោះទៅរកព្រះយេស៊ូ។​៣០  ប៉ុន្តែ​កាលលោកឃើញខ្យល់បក់ខ្លាំង​លោក​ភ័យណាស់‌​ហើយចាប់ផ្តើមលិចទៅក្នុងទឹក។‌​លោកស្រែកឡើងថា៖ «លោកម្ចាស់អើយ‌​សូម​ជួយខ្ញុំផង!»។​‌​៣១  ព្រះយេស៊ូក៏លូកព្រះហស្តទាញ​គាត់ឡើងភ្លាម​ទាំងមានព្រះបន្ទូលថា៖‌​«មនុស្ស​មានជំនឿតិចអើយ‌​ហេតុដូចម្តេចបានជាអ្នកមិន​ទុកចិត្ត​ដូច្នេះ?»។​ ៣២  បន្ទាប់មក‌‌​ព្រះអង្គ​‌និង​លោកពេត្រុស/សិលាចូលមកក្នុងទូក‌‌​ហើយខ្យល់​ក៏ស្ងប់។​៣៣  អ្នកនៅក្នុងទូកនាំគ្នាក្រាបថ្វាយបង្គំ​ព្រះអង្គ‌​ទាំងពោលថា៖​«ព្រះអង្គពិតជាព្រះបុត្រា​របស់ព្រះជាម្ចាស់មែន!»។ ៣៤  ព្រះយេស៊ូ​និង​ពួកសាវ័ក*​បានឆ្លងទៅដល់​ត្រើយម្ខាង​ត្រង់ស្រុកកេនេសារ៉ែត។​៣៥  អ្នកស្រុក​នោះស្គាល់ព្រះអង្គភ្លាម​ហើយយកដំណឹងទៅ​ផ្សព្វផ្សាយពាសពេញតំបន់ទាំងមូល។​គេនាំអ្នក​ជំងឺទាំងអស់មករកព្រះអង្គ​៣៦  អង្វរសូមគ្រាន់​តែពាល់ជាយព្រះពស្ត្ររបស់ព្រះអង្គប៉ុណ្ណោះ​អស់​អ្នកដែលបានពាល់​‌​បានជាសះស្បើយថគ្រប់ៗគ្នា។ ពួកខាងគណៈផារីស៉ី  និង  ទំនៀមទម្លាប់ (ម៉ាកុស  ៧.  ១-១៣)

ជំពូកទី១៥[កែប្រែ]

១  ‌មានពួកខាងគណៈផារីស៉ី​  និង​  ពួក​ បណ្ឌិតខាងវិន័យ​ពីក្រុងយេរូសា​ឡឹម​‌​ចូលមកគាល់ព្រះយេស៊ូ​ហើយទូលថា៖​២‌«ហេតុ​អ្វីបានជាសិស្សរបស់លោកមិនគោរព​តាមទំនៀម​ទម្លាប់របស់ចាស់បុរាណ‌​គឺមិនធ្វើពិធីលាងដៃមុន​ពេលបរិភោគដូច្នេះ?»។​៣  ព្រះអង្គមានព្រះ​បន្ទូលតបទៅគេវិញថា៖​«ចុះអ្នករាល់គ្នា​ហេតុ​ដូចម្តេចបានជា​អ្នករាល់គ្នា​ប្រព្រឹត្ត​ល្មើស​នឹង​វិន័យ​របស់ព្រះជាម្ចាស់​ទៅកាន់តាមទំនៀមទម្លាប់របស់​អ្នករាល់គ្នាវិញដូច្នេះ?។​៤  ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះ​បន្ទូលថា:​"ចូរគោរពមាតាបិតារបស់អ្នក​អ្នកណា​ជេរប្រទេចផ្តាសាមាតាបិតារបស់ខ្លួន​នឹងត្រូវមាន​ទោសដល់ជីវិត"ទ។​៥  រីឯអ្នករាល់គ្នាវិញ​បែរជា​ពោលថា:​បើអ្នកណានិយាយទៅឪពុកម្តាយថា​‌"អ្វីៗដែលខ្ញុំត្រូវជូនលោកឪពុកអ្នកម្តាយនោះ‌‌​ខ្ញុំ​បានទុកថ្វាយព្រះជាម្ចាស់រួចទៅហើយ"​៦  អ្នក​នោះមិនបាច់គោរពឪពុកម្តាយទេ។​‌‌‌​ត្រង់ហ្នឹង​ហើយ​ដែលអ្នករាល់គ្នាបំបាត់តម្លៃព្រះបន្ទូលរបស់​ព្រះជាម្ចាស់​ទៅប្រព្រឹត្តតាមទំនៀមទម្លាប់របស់​អ្នករាល់គ្នាវិញ!។​៧  មនុស្សមានពុតអើយ​ពាក្យ​ដែល​ព្យាការី*​អេសាយ​ថ្លែង​ទុក​អំពី​អ្នករាល់គ្នា​ត្រូវ​ណាស់​គឺ:‌​ ៨ "ប្រជារាស្ត្រនេះគោរពយើងតែបបូរមាត់ រីឯចិត្តគេនៅឆ្ងាយពីយើង។​ ៩ គេថ្វាយបង្គំយើង​ឥតបានការអ្វីសោះ​ ព្រោះគេបង្រៀនតែក្បួនច្បាប់របស់មនុស្ស ប៉ុណ្ណោះ"ធ»។ មូលហេតុដែលបណ្តាលអោយមនុស្សមិនបរិសុទ្ធ (ម៉ាកុស  ៧.  ១៤-២៣) ១០  បន្ទាប់មក​ព្រះយេស៊ូត្រាស់ហៅបណ្តាជន​‌រួចមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖​«ចូរស្តាប់​ហើយ​យល់អោយច្បាស់ថា​១១‌  អ្វីៗដែលចូលតាមមាត់​មនុស្ស​ពុំដែលធ្វើអោយមនុស្សទៅជាមិន​បរិសុទ្ធន​ឡើយ​ ផ្ទុយទៅវិញ​មានតែអ្វីៗដែលចេញពីមាត់​មនុស្សប៉ុណ្ណោះ​ដែលធ្វើអោយមនុស្សត្រឡប់ទៅ​ជាមិនបរិសុទ្ធ»។ ១២  ពេលនោះ‌‌​សាវ័ក*នាំគ្នាចូលមកជិតព្រះអង្គ‌​‌‌ហើយទូលថា៖​‌‌«សូមព្រះគ្រូជ្រាប​ពួកខាងគណៈ​ផារីស៉ី*ទាស់ចិត្តណាស់​មកពីឮព្រះគ្រូមាន​ប្រសាសន៍ដូច្នេះ»។​១៣  ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូល​តបទៅគេវិញថា៖​«ព្រះបិតារបស់ខ្ញុំដែលគង់​នៅស្ថានបរមសុខ*​នឹងដករុក្ខជាតិទាំងឡាយណា​ដែលព្រះអង្គមិនបានដំា។​‌១៤  កុំអំពល់នឹងគេធ្វើអ្វី​អ្នកទាំងនោះ​សុទ្ធតែជាមនុស្សខ្វាក់​ដឹកនាំមនុស្ស​ខ្វាក់។​‌​បើមនុស្សខ្វាក់ដឹកដៃមនុស្សខ្វាក់​គេមុខ​ជាធ្លាក់រណ្តៅទាំងពីរនាក់មិនខាន»។​១៥  លោក​ពេត្រុស/សិលាទូលព្រះអង្គថា៖​«សូមព្រះគ្រូបក​ស្រាយពាក្យប្រស្នានេះ​អោយយើងខ្ញុំយល់ផង»។​១៦  ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា៖​​«អ្នករាល់គ្នានៅ​តែគ្មានប្រាជ្ញាដូចគេដែរឬ!​១៧  អ្នករាល់គ្នាត្រូវ​យល់ថា​អ្វីៗដែលចូលតាមមាត់មនុស្ស​ត្រូវចូល​ទៅក្នុងពោះ​រួចធ្លាក់ទៅទីបន្ទោរបង់!​១៨  ផ្ទុយ​ទៅវិញ​អ្វីៗដែលចេញពីមាត់មនុស្ស​សុទ្ធតែផុស​ចេញពីចិត្តមក​គឺសេចក្តីនោះឯង​ដែលធ្វើអោយ​មនុស្សទៅជាមិនបរិសុទ្ធ*​‌១៩  ដ្បិតគំនិតអាក្រក់​ការកាប់សម្លាប់​‌អំពើផិតក្បត់​កាមគុណថោកទាប​ការលួចប្លន់‌​ពាក្យកុហក‌​ពាក្យត្មះតិះដៀល​សុទ្ធ​តែចេញមកពីចិត្តមនុស្សទាំងអស់‌​២០  គឺការទាំង​នេះហើយ​ដែលធ្វើអោយមនុស្សក្លាយទៅជាមិន​បរិសុទ្ធ។​‌រីឯការបរិភោគ​ដោយមិនបានធ្វើ​ពិធីលាងដៃនោះ​‌‌ឥតធ្វើអោយមនុស្សក្លាយទៅជា​មិនបរិសុទ្ធឡើយ»។ ស្ត្រីសាសន៍ដទៃម្នាក់ជឿព្រះយេស៊ូ (ម៉ាកុស  ៧.  ២៤-៣០) ២១  បន្ទាប់មក​‌ព្រះយេស៊ូយាងចាកចេញពីទី​នោះ​ឆ្ពោះទៅកាន់តំបន់ជិតក្រុងទីរ៉ូស​និង​ក្រុង​ស៉ីដូន។​២២  មានស្ត្រីសាសន៍កាណានម្នាក់ដែលរស់​នៅស្រុកនោះ‌‌ចូលមកគាល់ព្រះអង្គ​ហើយទូល​អង្វរថា៖​«ឱព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរាជវង្សរបស់​ព្រះបាទដាវីឌអើយ‌​‌​សូមអាណិតមេត្តាខ្ញុំម្ចាស់ផង!​កូនស្រីខ្ញុំម្ចាស់ត្រូវខ្មោចចូល​បណ្តាលអោយវេទនា​ខ្លាំងណាស់»។​‌​២៣  ព្រះយេស៊ូពុំបានឆ្លើយតបនឹង​នាងឡើយ។‌​ពួកសាវ័កនាំគ្នាចូលមកជិតព្រះអង្គ​ទូលថា៖​«សូមព្រះគ្រូប្រោសប្រណីដល់នាងផង​ព្រោះ​នាង​ចេះ​តែ​ស្រែក​អង្វរ​ពី​ក្រោយ​យើង»។​២៤  ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលតបថា៖​«ព្រះជាម្ចាស់​បានចាត់អោយខ្ញុំមករកតែអស់អ្នកដែលវង្វេង​ក្នុង​ចំណោមជនជាតិអ៉ីស្រាអែលបប៉ុណ្ណោះ»។​ ២៥  ប៉ុន្តែ​ស្ត្រីនោះចូលមកក្រាបទៀបព្រះបាទា​ព្រះអង្គ‌​ហើយទូលថា៖​«ព្រះអម្ចាស់អើយ​សូម​ជួយខ្ញុំម្ចាស់ផង!»។ ‌‌​២៦  ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូល​តបថា៖​«មិនគួរយកអាហាររបស់កូនចៅបោះ​ទៅអោយកូនឆ្កែស៉ីឡើយ»។​២៧  នាងទូលព្រះ​អង្គថា៖​«ពិតមែនហើយព្រះអម្ចាស់!​ប៉ុន្តែ​កូន​ឆ្កែស៉ីកំទេចអាហារ​ដែលជ្រុះពីតុរបស់ម្ចាស់វា»។​២៨  ព្រះយេស៊ូក៏មានព្រះបន្ទូលទៅនាងថា៖​«នាង​អើយ​នាងមានជំនឿមំាមួនណាស់​ដូច្នេះ​សូម​អោយបានសំរេចតាមចិត្តនាងប្រាថ្នាចុះ!»។​កូន​ស្រីរបស់នាងបានជា​  តាំងពីពេលនោះមក។ ព្រះយេស៊ូប្រោសអ្នកមានជំងឺផ្សេងៗអោយបានជា (ម៉ាកុស  ៧.  ៣១) ២៩  ព្រះយេស៊ូចាកចេញពីទីនោះ​ឆ្ពោះទៅកាន់​ឆ្នេរសមុទ្រកាលីឡេ។​បន្ទាប់មក​ព្រះអង្គយាង​ឡើងទៅលើភ្នំ​លុះយាងដល់ហើយ​‌‌ព្រះអង្គគង់​ចុះ ​៣០  មានមហាជនច្រើនកុះករនំាគ្នាចូលមករក​ព្រះអង្គ​‌ទាំងនាំមនុស្សខ្វិន​មនុស្សខ្វាក់‌​មនុស្ស​ពិការជើង​មនុស្សគថ្លង់​និង​‌អ្នកមានជំងឺឯទៀតៗ​មកជាមួយ។​គេដាក់អ្នកទាំងនោះនៅទៀបព្រះ​បាទាព្រះអង្គ​ហើយព្រះអង្គប្រោសគេអោយបាន​ជាទាំងអស់គ្នា។​៣១  ពេលឃើញមនុស្សគនិយាយ​បាន​មនុស្សពិការជើងជាដូចធម្មតា​មនុស្សខ្វិន​ដើរបាន​‌‌និង​‌មនុស្សខ្វាក់មើលឃើញ‌​មហាជន​នំាគ្នាកោតស្ញប់ស្ញែងក្រៃលែង​‌ទាំងលើកតម្កើង​សិរីរុងរឿង​របស់​ព្រះ​នៃ​ជនជាតិ​អ៉ីស្រាអែលផង។ ព្រះយេស៊ូប្រទាននំបុ័ងអោយ​មនុស្សបួនពាន់នាក់បរិភោគ (ម៉ាកុស  ៨.  ១-១០) ៣២  ព្រះយេស៊ូត្រាស់ហៅពួកសាវ័ក*មក​ទ្រង់​មានព្រះបន្ទូលថា៖​«ខ្ញុំអាណិតអាសូរបណ្តាជននេះ​ពន់ពេកណាស់​ដ្បិតគេនៅជាមួយខ្ញុំអស់រយៈ​ពេលបីថ្ងៃមកហើយ​ហើយគ្មានអ្វីបរិភោគសោះ។​ខ្ញុំមិនចង់អោយគេត្រឡប់ទៅវិញ​ទាំងពោះទទេ​ឡើយ​ក្រែងគេអស់កម្លាំងដួលតាមផ្លូវ»។​៣៣  ពួក​សាវ័កទូលព្រះអង្គថា៖​«នៅទីនេះស្ងាត់ណាស់​តើ​យើងបានម្ហូបអាហារឯណា​អោយបណ្តាជនច្រើន​យ៉ាងនេះបរិភោគគ្រាន់?»។​៣៤  ព្រះយេស៊ូមាន​ព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖​«តើអ្នករាល់គ្នាមាននំបុ័ង​ប៉ុន្មានដុំ?»។​ពួកគេទូលថា៖​«មានប្រាំពីរដុំ​និង  មានត្រីតូចៗខ្លះដែរ»។​៣៥  ព្រះអង្គក៏ប្រាប់​បណ្តាជនអោយអង្គុយផ្ទាល់នឹងដី​‌៣៦  ទ្រង់យក​នំបុ័ងទាំងប្រាំពីរដុំ​និង​ត្រីមកកាន់​អរព្រះគុណ​ព្រះជាម្ចាស់​ហើយកាច់ប្រទានអោយពួកសាវ័ក​ពួកសាវ័កក៏យកទៅចែកបណ្តាជន។​‌​៣៧  ពួកគេ​បរិភោគឆ្អែតគ្រប់ៗគ្នា​ហើយប្រមូលនំបុ័ង​និង​ត្រីដែលនៅសល់​បានប្រាំពីរជាល។​៣៨‌អស់អ្នក​ដែលបានបរិភោគមានចំនួនបួនពាន់នាក់​‌ឥតគិត​ស្រីៗ​និង​ក្មេងៗ​ផងទេ។​៣៩  បន្ទាប់មក​‌ព្រះអង្គ​ប្រាប់មហាជនអោយវិលត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ‌​‌‌រួច​ទ្រង់យាង​ចុះទូក ឆ្ពោះទៅតំបន់ម៉ាកាដាន។ ពួកខាងគណៈផារីស៉ី  និង  ពួកខាងគណៈសាឌូស៉ី​ចង់ឃើញការអស្ចារ្យ  ទុកជាទីសំគាល់ (ម៉ាកុស  ៨.  ១១-១៣‌លូកា  ១២.  ៥៤-៥៦) ‌

ជំពូកទី១៦[កែប្រែ]

១  ពេលនោះ​  ​‌​ពួកខាងគណៈផារីស៉ី និង  ពួកខាងគណៈសាឌូស៉ី​នាំគ្នា​ចូលមកគាល់ព្រះយេស៊ូ​ក្នុងគោលបំណងចាប់​កំហុសព្រះអង្គ។​‌​គេសុំអោយព្រះអង្គសំដែង​ទីសំគាល់មួយ​បញ្ជាក់ថា​ព្រះអង្គបានទទួលអំណាច​ពីព្រះជាម្ចាស់មក។​២  ប៉ុន្តែ​ព្រះអង្គមានព្រះ​បន្ទូលតបទៅគេថា៖​�«នៅពេលថ្ងៃលិច​កាល​ណាអ្នករាល់គ្នាឃើញផ្ទៃមេឃពណ៌ក្រហម​‌​អ្នក​រាល់គ្នាតែងពោលថា​ស្អែកថ្ងៃល្អហើយ។​‌៣  នៅ​ពេលព្រឹកព្រហាម‌​កាលណាអ្នករាល់គ្នាឃើញផ្ទៃ​មេឃខ្មៅដាស​‌អ្នករាល់គ្នាតែងពោលថា​ថ្ងៃនេះ​ភ្លៀងហើយ។​អ្នករាល់គ្នាយល់ហេតុការណ៍​ផ្សេងៗនៅលើមេឃបាន​តែអ្នករាល់គ្នាមិនយល់​ទីសំគាល់នាសម័យនេះសោះ!​�​៤  មនុស្សជំនាន់​នេះអាក្រក់ណាស់​ហើយក្បត់នឹងព្រះជាម្ចាស់ផង‌​គេចង់តែឃើញទីសំគាល់ដ៏អស្ចារ្យ​ប៉ុន្តែ​ព្រះអង្គ​មិនប្រទានទីសំគាល់ណាផ្សេង​ក្រៅពីទីសំគាល់​របស់ព្យាការី*យ៉ូណាសឡើយ»។​បន្ទាប់មក‌‌​ព្រះ​យេស៊ូយាង​ចាកចេញពីគេទៅ។ ពុតត្បុតរបស់ពួកខាងគណៈផារីស៉ី​និង  ពួកខាងគណៈសាឌូស៉ី (ម៉ាកុស  ៨.  ១៤-​២១) ៥  ពេលឆ្លងទៅត្រើយម្ខាង​‌ពួកសាវ័កភ្លេចយក​នំបុ័ងទៅជាមួយ​៦  ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅ​គេថា៖​«ចូរអ្នករាល់គ្នាប្រយ័ត្ននឹងមេម្សៅរបស់​ពួកខាងគណៈផារីស៉ី*​និង​មេម្សៅរបស់ពួកខាង​គណៈសាឌូស៉ី*អោយមែនទែន»។​៧  ពួកសាវ័ក​ជជែកគ្នាគេថា៖​«យើងមិនបានយកនំបុ័ងមក​ទេ!»។​៨  ព្រះយេស៊ូជ្រាបគំនិតរបស់គេ​ក៏មាន​ព្រះបន្ទូលថា៖​«មនុស្សមានជំនឿតិចអើយ​ម្តេច​ក៏ជជែកគ្នាអំពីរឿងគ្មាននំបុ័ងដូច្នេះ?​‌៩  អ្នករាល់​គ្នានៅតែពុំទាន់យល់ទៀតឬ?​កាលខ្ញុំចែក​នំបុ័ងប្រាំដុំ​អោយមនុស្សប្រាំពាន់នាក់នោះ​អ្នក​រាល់គ្នាប្រមូលបានប៉ុន្មានល្អី​អ្នករាល់គ្នាចាំឬទេ?​១០  ហើយកាលខ្ញុំចែកនំបុ័ងប្រាំពីរដុំ​អោយមនុស្ស​បួនពាន់នាក់​អ្នករាល់គ្នាប្រមូលបានប៉ុន្មានជាល?​១១  ហេតុដូចម្តេចបាន​ជាអ្នករាល់គ្នាមិនយល់ដូច្នេះ​ខ្ញុំគ្មានបំណងនិយាយអំពីនំបុ័ងទេ​គឺខ្ញុំចង់អោយ​អ្នករាល់គ្នា​ប្រយ័ត្ន​នឹង​មេម្សៅ​របស់​ពួកខាងគណៈ​ផារីស៉ី*‌​  និង​  ពួកខាងគណៈសាឌូស៉ី*​ឯណោះ»។ ១២  ពេលនោះ​ពួកសាវ័កយល់ថា​ព្រះអង្គចង់​អោយ​គេ​ប្រយ័ត្ន​នឹង​សេចក្តី​ដែល​ពួក​ខាង​គណៈ​ផារីស៉ី​និង​ពួកខាងគណៈសាឌូស៉ីបង្រៀន​មិន​មែនប្រយ័ត្នអំពីមេម្សៅនោះ​ឡើយ។ លោកស៉ីម៉ូនប្រកាសថា  ព្រះយេស៊ូជាព្រះគ្រីស្ត (ម៉ាកុស  ៨.  ២៧-៣០‌ លូកា  ៩.  ១៨-២១) ១៣  កាល​ព្រះយេស៊ូ​យាងមកដល់​ស្រុកសេសារេ​ភីលីព​ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលសួរពួកសាវ័ក*​ថា៖​«មនុស្សទាំងឡាយថាបុត្រមនុស្ស​ជានរណា?»។​១៤‌គេទូលថា៖​«អ្នកខ្លះថាលោកជាលោកយ៉ូហាន​បាទីស្ត‌​អ្នកខ្លះថាលោកជាព្យាការី*អេលី​អ្នកខ្លះ​ទៀតថា​លោកជាព្យាការីយេរេមី​ឬ​ជាព្យាការី​ណាមួយរូប»។​១៥  ព្រះអង្គសួរគេទៀតថា៖​‌​«ចុះ​អ្នករាល់គ្នាវិញ​តើអ្នករាល់គ្នាថា​ខ្ញុំជានរណា​ដែរ?»។​   ​១៦  លោកស៉ីម៉ូនពេត្រុស/ស៉ីម៉ូនសិលា​